22/02/2026 12:52 πμ.
Στις 21/02 αρκετά συντρόφια προχωρήσαμε σε παρέμβαση με κείμενα και τρικάκια στην περιοχή των Αμπελοκήπων καταλήοντας στην Ξηροκρήνη μοιράζοντας κείμενα στην λαική. Μοιράστηκε το κείμενο της ανοιχτής, κρεμάστηκε πανό στην λαική και προπαγανδίστηκε η πορεία στις 28/02 Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε :
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ, ΕΧΟΥΜΕ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
Από τις 28 Φεβρουαρίου 2023, το έγκλημα στα Τέμπη αποτελεί μια ανοιχτή πληγή και ένα σημείο ιστορικής καμπής. Οι 57 νεκροί –ανάμεσά τους εργαζόμενοι του σιδηροδρόμου, μετανάστ(ρι)ες και νέοι άνθρωποι που ταξίδευαν– δεν χάθηκαν εξαιτίας ενός απρόβλεπτου «ανθρώπινου λάθους», αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον συστηματικής εγκατάλειψης και υποτίμησης της ασφάλειας. Η μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717, η απουσία σύγχρονων συστημάτων τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης, η χρόνια υποστελέχωση και οι εξουθενωτικές συνθήκες εργασίας συνιστούν επιλογές με πολιτικό βάρος. Η μετακίνηση, το ταξίδι, η συγκοινωνία ήταν και παραμένουν να είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες ανά τους αιώνες. Ο καπιταλισμός και τα κράτη ελέγχουν το πώς αλλά και για ποιο λόγο θα μετακινηθούμε. Τα σύνορα χωρίζουν εκατοντάδες ανθρώπους από την προσπάθειά τους να φτάσουν προς την ασφάλεια, αφού φύγουν από τα ιμπεριαλιστικά σφαγεία. Τα εμπορεύματα παίρνουν προτεραιότητα στη μετακίνηση. Οι άνθρωποι εξισώνονται με αυτά. Η μετακίνηση πλέον είναι κυρίως ένα ακόμα προϊόν που αναγκαζόμαστε να εμπιστευτούμε την ασφάλειά μας στο ίδιο σύστημα που μας εκμεταλλεύεται.
Το κρατικό έγκλημα των Τεμπών ανέδειξε τις συνέπειες μιας λογικής που αντιμετωπίζει τις δημόσιες υποδομές ως πεδίο κόστους–οφέλους. Η μετακίνηση, θεμελιώδης κοινωνική ανάγκη, οργανώνεται με κριτήριο την αποδοτικότητα και όχι την ανθρώπινη ζωή. Όταν η ασφάλεια θεωρείται «δαπάνη» και όχι αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, οι ρωγμές στο σύστημα γίνονται μοιραίες. Το ίδιο κράτος που δεν εξασφαλίζει ασφαλείς και αξιόπιστες συγκοινωνίες, υιοθετεί σκληρές πολιτικές απέναντι στους πιο ευάλωτους, ενισχύει μηχανισμούς επιτήρησης και συμμετέχει σε διεθνείς στρατιωτικούς σχεδιασμούς. Έτσι διαμορφώνεται ένα πλαίσιο όπου οι ζωές ιεραρχούνται και η προστασία τους δεν είναι ισότιμη. Δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μας το έγκλημα των Τεμπών, ως μια κρατική δολοφονία που κόστισε την ζωή 57 ανθρώπων, αλλά και ως μία από τις μαζικότερες εργατικές δολοφονίες,που οδήγησε στον θάνατο 11 εργαζομένων.
Μετά τη σύγκρουση, η αρχική αφήγηση περί «ανθρώπινου λάθους» επιχείρησε να περιορίσει το εύρος των ευθυνών. Η διαχείριση του χώρου των Τεμπών, οι αντιφάσεις γύρω από κρίσιμα στοιχεία και οι αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις εκπροσώπων της πολιτείας και της εταιρείας ενίσχυσαν την αίσθηση ότι προτεραιότητα δεν ήταν η πλήρης διαλεύκανση, αλλά ο έλεγχος του πολιτικού κόστους. Η σύσταση εξεταστικών επιτροπών και η μετακύλιση ευθυνών μεταξύ εμπλεκόμενων φορέων δεν έπεισαν μεγάλο μέρος της κοινωνίας ότι υπήρξε ουσιαστική λογοδοσία.
Ωστόσο, η κοινωνική αντίδραση υπήρξε πρωτοφανής. Οι μαζικές κινητοποιήσεις της 28ης Φεβρουαρίου, δύο χρόνια μετά, κατέδειξαν ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει στη συλλογική συνείδηση. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη χώρα και στο εξωτερικό διεκδίκησαν δικαιοσύνη, διαφάνεια και ουσιαστικές αλλαγές. Παράλληλα, αναπτύχθηκε ένας δημόσιος διάλογος γύρω από τα όρια της θεσμικής ευθύνης, τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης και τον τρόπο με τον οποίο πλαισιώνονται οι κοινωνικές αντιδράσεις. Ο διαχωρισμός των διαδηλωτών σε «ειρηνικούς» και «ακραίους» λειτούργησε ως μηχανισμός αποδυνάμωσης της συλλογικής πίεσης, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το ίδιο το γεγονός στις μορφές διαμαρτυρίας. Η προβοκατορολογία ενισχύει την αποκλειστικότητα του κράτους στην άσκηση νομιμοποιημένης βίας και την ψευδαίσθηση της ύπαρξης “κοινωνικής ειρήνης”.
Τα Τέμπη δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά σύμπτωμα βαθύτερων παθογενειών: θεσμικής αδράνειας, ελλιπούς ελέγχου, σύγκρουσης δημόσιου συμφέροντος και ιδιωτικών επιδιώξεων, μια ακόμα προσπάθεια της νομιμοποιημένης μαφίας κράτους και δικαστικής αρχής να προστατέυσει τα μέλη της και τους συνεργάτες της, όπως συνέβη και με το έγκλημα στο Μάτι. Η μνήμη των νεκρών δεν μπορεί να περιορίζεται σε επετειακές αναφορές ούτε να μετατρέπεται σε συμβολική ρητορική χωρίς αντίκρισμα. Παραμένει ζωντανή όσο τίθενται επίμονα τα ερωτήματα: ποιος αποφασίζει για τις δημόσιες υποδομές, με ποια κριτήρια και με ποια διαφάνεια; Ποια αξία αποδίδεται τελικά στην ανθρώπινη ζωή;Η απαίτηση για ουσιαστική λογοδοσία, για ασφαλείς δημόσιες συγκοινωνίες και για θεσμούς που λειτουργούν με γνώμονα την κοινωνική ανάγκη δεν είναι μόνο πράξη μνήμης. Είναι προϋπόθεση για να μην επαναληφθούν αντίστοιχες τραγωδίες και για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη ότι η ανθρώπινη ζωή δεν αντιμετωπίζεται ως διαχειρίσιμο κόστος, αλλά ως αδιαπραγμάτευτη αξία. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας μπορούν και συναντιούνται αβίαστα όταν θρηνούμε δεκάδες ή εκατοντάδες νεκρών. Εμείς επιλέγουμε να συναντηθούμε μέσα αλλά και πέρα από το πένθος, συνδέοντας την θλίψη και οργή μας σε αγώνες μέσω των οποίων θα θέσουμε εμείς τους όρους με τους οποίους θα ζήσουμε.
media:
12.png
5.jpg
1.jpg
2.jpg
3.jpg
4.jpg
7.png
8.png
9.png
10.png
6.png
11.png