Το «ξενοδοχείο των 150 δολαρίων» κάποτε ήταν ο κανόνας για τον ταξιδιώτη που δεν ήθελε ούτε hostel ούτε πολυτέλεια. Σήμερα μοιάζει με είδος υπό εξαφάνιση.
Η άνοδος των τιμών, σε συνδυασμό με τις αλλαγές στη ζήτηση και το κόστος λειτουργίας, έχει στριμώξει τη μεσαία κατηγορία και σπρώχνει τους επισκέπτες σε ένα δίλημμα: ή κατεβαίνουν σε budget λύσεις ή πληρώνουν «κανονικά» τιμές πολυτελείας για ένα απλό δωμάτιο με τα ίδια βασικά.
Το πρόβλημα φαίνεται καθαρά σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη. Ο Ραφάτ Άλι, ιδρυτής και CEO του Skift, λέει ότι πέρυσι προσπάθησαν να βρουν οικονομικά δωμάτια στο Μανχάταν για επαγγελματική συνάντηση και τελικά έστειλαν σχεδόν όλους τους συμμετέχοντες στο Νιου Τζέρσεϊ, επειδή οι τιμές στην πόλη είχαν ξεφύγει. Ακόμη και ένα «σεμνό» ξενοδοχείο κοντά στο Lincoln Tunnel, που παλαιότερα θεωρούνταν φθηνό, έφτασε να χρεώνει 400 έως 500 δολάρια τη βραδιά.
Η εξήγηση ξεκινά από κάτι απλό: ο πληθωρισμός ανεβάζει τα κόστη σχεδόν παντού. Από τα αυγά του πρωινού μέχρι τα μεροκάματα του προσωπικού καθαριότητας, οι επιχειρήσεις πληρώνουν περισσότερα και το μετακυλίουν στις τιμές. Η μεσαία κατηγορία, αυτή που παραδοσιακά φιλοξενούσε όσους «έφυγαν» από το οικονομικό αλλά δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μπουν στην πολυτέλεια, είναι η πιο εκτεθειμένη, γιατί δουλεύει με πιο στενά περιθώρια και απευθύνεται σε κοινό που νιώθει άμεσα κάθε αύξηση.
Σύμφωνα με στοιχεία της CoStar, η μέση ημερήσια τιμή δωματίου στις ΗΠΑ ανέβηκε από 131,56 δολάρια το 2019 σε 160,49 δολάρια το 2025. Σε μεγάλες πόλεις η εικόνα είναι πολύ πιο σκληρή: η Νέα Υόρκη εμφανίζεται με μέση τιμή 333,81 δολάρια τη βραδιά, η Βοστώνη 232,51 και το Μαϊάμι 224,24. Κι αυτό πριν προστεθούν φόροι και τα περιβόητα resort fees που συχνά «φουσκώνουν» τον τελικό λογαριασμό.
Παράλληλα, η αγορά δείχνει να «μετακομίζει» προς τα πάνω. Ειδικοί του κλάδου επισημαίνουν ότι η τιμή-ορόσημο των 150 δολαρίων είναι πια δύσκολο να βρεθεί στα ξενοδοχεία όπου τη συνήθιζες. Σε μικρότερες ή λιγότερο δημοφιλείς αγορές θα βρεις ακόμη τιμές κοντά στα 100 δολάρια για ορισμένα upper midscale brands, όμως σε ανερχόμενους ή καθιερωμένους προορισμούς το budget πρέπει να ανέβει ή οι απαιτήσεις να κατέβουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο ταξιδιώτης της «μέσης ζώνης» νιώθει πως πληρώνει παραπάνω χωρίς να παίρνει καλύτερο δωμάτιο, καλύτερα σεντόνια ή περισσότερες παροχές, απλώς το ίδιο πακέτο σε νέα τιμή.
Η προσαρμογή έχει ήδη ξεκινήσει. Άνθρωποι μειώνουν μέρες ταξιδιού, αλλά πληρώνουν περισσότερα ανά διανυκτέρευση. Άλλοι θυσιάζουν τοποθεσία, μένοντας πιο μακριά από κέντρο. Άλλοι κάνουν downgrade σε πιο οικονομικά καταλύματα, αποδεχόμενοι λιγότερες παροχές και μεγαλύτερη «αβεβαιότητα» στην εμπειρία. Κάπως έτσι, το ταξίδι μετατρέπεται από «προσιτό διάλειμμα» σε μικρό splurge που θέλει καλύτερο σχεδιασμό.
Στο κυνήγι του χαμένου μεσαίου ξενοδοχείου, οι ειδικοί προτείνουν πρακτικές κινήσεις. Αποφυγή υψηλής σεζόν και ημερομηνιών με μεγάλα events, επιλογή ημερών που δεν έχουν ζήτηση ανάλογα με το προφίλ του προορισμού, αξιοποίηση loyalty προγραμμάτων και εκπτώσεων, ευελιξία σε μη κεντρικές περιοχές και έγκαιρη κράτηση. Υπάρχει και το «κόλπο» της παρακολούθησης των τιμών μετά την κράτηση, ώστε να γίνει rebook ή ακύρωση αν οι τιμές πέσουν, αλλά και η απευθείας επικοινωνία με το ξενοδοχείο, ειδικά για last-minute περιπτώσεις, ζητώντας καλύτερη τιμή.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η μεσαία κατηγορία δεν εξαφανίστηκε, αλλά μετακινήθηκε σε «πλουσιότερα» νερά. Και ο ταξιδιώτης που κάποτε έβαζε στο μυαλό του ένα ασφαλές ταβάνι κοντά στα 150 δολάρια, σήμερα καλείται είτε να ανεβάσει τον πήχη, είτε να αλλάξει τον τρόπο που ταξιδεύει.
Πηγή: The Washington Post
The post Γιατί τα μεσαίας κατηγορίας ξενοδοχεία αποτελούν είδος προς εξαφάνιση appeared first on ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ money-tourism.gr.
Διαβάστε περισσότερα