03/03/2026 12:23 πμ.
με αφορμή την κατάσταση στη Μέση Ανατολή
ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Πόλεμος σημαίνει αίμα, σφαγές, ξεριζωμός, ακρωτηριασμοί, βασανιστήρια, διάχυτος θάνατος. Ο πόλεμος θα φέρνει συνεχώς νέα δεινά και νέα πένθη, αν οι άνθρωποι δεν αγωνίζονται για την ειρήνη. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι το αντιπολεμικό αίτημα αμελείται συνεχώς, ενώ αντ’ αυτού στο δημόσιο διάλογο διεξάγεται μία ατελείωτη συζήτηση γύρω από την επιλογή στρατοπέδου στις σύγχρονες συγκρούσεις, με τα δύο κυρίαρχα να είναι το φιλονατοϊκό και το αντινατοϊκό και όλοι να διαγωνίζονται στο ποιά ακριβώς θέση θα πάρουν ανάμεσά τους.
Αναμφίβολα στην εποχή μας η κυρίαρχη επιθετική δύναμη είναι η συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ, λαμβάνοντας μία μικρότερη συνδρομή και από άλλες χώρες της Δύσης. Τα δύο αυτά κράτη ελέγχουν τεράστιο ποσοστό της διεθνούς οικονομίας, σκοπεύουν να επεκταθούν σε ακόμη περισσότερα πεδία κερδοφορίας και, κυρίως, διεξάγουν εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις σε μια σειρά από χώρες, γιατί ανησυχούν μην αμφισβητηθεί η παγκόσμια ηγεμονία τους από την ανάδυση νέων δυνάμεων, με κυρίαρχη την Κίνα που ισχυροποιείται ραγδαία σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Όμως, η παραπάνω πραγματικότητα δεν σημαίνει ότι και άλλα κράτη δεν θα δρούσαν με αντίστοιχο τρόπο, αν είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν. Άλλωστε, ενώ ΗΠΑ-Ισραήλ επιχειρούν την παγκόσμια επιβολή τους, δεν είναι τα πρώτα κράτη που το κάνουν στην ιστορία του πλανήτη, η οποία πάει πολύ πίσω: από τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Ιουλίου Καίσαρα ως τον Τσένγκις Χαν και το Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η εξουσία συνέχεια ψάχνει τρόπους να δυναμώνει και αυτό θα κάνει πάντα λόγω της φύσης της. Έτσι, όσες κυβερνήσεις βρίσκονται στη θέση του αμυνόμενου απέναντι σε ΗΠΑ-Ισραήλ, ενώ αφενός εξ ορισμού δεν μπορούν να εξισωθούν με τον επιτιθέμενο, αφετέρου δεν χρειάζεται να ηρωοποιούνται, πόσο μάλλον όταν διέπονται από αυταρχικά και ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.
Όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις ο προσανατολισμός μας είναι πολύ σαφής: η ειρήνη και η επικοινωνία των λαών. Αν αυτό το πρόταγμα δεν επανέλθει δυναμικά στην πολιτική ατζέντα, αν όλη μας η ενέργεια αφιερώνεται στην επιλογή στρατοπέδου και στη φανατική του υπεράσπιση, αν ακόμη και τα κοινωνικά κινήματα καταλήγουν οπαδοί καθεστώτων χωρίς καν επαρκή ενημέρωση και ουσιαστική εικόνα, τότε ένας γενικευμένος πόλεμος θα έρχεται όλο και πιο κοντά.
Αν δεν θέλουμε να βρεθούμε νεκροί, εμείς, οι φίλοι ή τα παιδιά μας, σε κάποιο σύγχρονο χαράκωμα υπηρετώντας τις αποφάσεις ενός πεφωτισμένου ηγέτη, χρειάζεται ήδη από τώρα να δράσουμε για την ειρήνη, να ενισχύσουμε την επικοινωνία των λαών και την εθνική τους ανεξαρτησία. Όσο ο πόλεμος μεγαλώνει, τόσο πλησιάζει στην πόρτα μας και αν τώρα μάς φαντάζει ακόμη μακρινός, όταν φτάσει θα είναι αργά.
Αν ποτέ το δίκιο του ισχυρού ως νόμος κίνησης της ιστορίας μπορέσει να ξεπεραστεί, αυτό θα συμβεί μόνο από τις ίδιες τις κοινωνίες κάθε έθνους, που θα αποφασίζουν σταδιακά να προχωρούν μαζί τον πολύ μακρύ δρόμο της συναδέλφωσής τους.
Με λογισμό και μ’ όνειρο
FB: Με λογισμό και μ’ όνειρο
IG: logismo.kai.oneiro
media:
iran.png