19/03/2026 5:01 μμ.
Στηρίζουμε συμμετέχουμε στη συγκέντρωση που διοργανώνει η Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστες και αγωνίστριες στο Υπουργείο Ναυτιλίας (Παρασκευή 20/3 18.30- Προσυγκέντρωση Πολυχώρος Λιπασματων)
Σε μια απόλυτα ενδεικτική της ιστορικής του διαδρομής και της ληστρικής αντεργατικής του φύσης, το εφοπλιστικό κεφάλαιο, η ισχυρότερη ίσως μερίδα του ελληνικού καπιταλισμού, δίνει – κατά παράβαση κάθε πρωτοκόλλου ασφαλούς ναυσιπλοΐας- το παρόν στον Περσικό Κόλπο, στο θερμό πολεμικό μέτωπο που έχει ανοίξει εκεί η ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Έχοντας την πλήρη κάλυψη του αστικού πολιτικού προσωπικού, το οποίο δεν δίστασε να μιλήσει είτε «για αναγκαίο ρίσκο» (Ντ. Μπακογιάννη), είτε -στα χνάρια αντίστοιχων δηλώσεων του εφοπλιστή Β. Μαρινάκη- για την ανάγκη «στρατιωτικής υποστήριξης της ελληνικής ναυτιλίας στα Στενά του Ορμούζ” (υφυπουργός Ναυτιλίας Στ. Γκίκας), κάποιοι από τους πιο επιφανείς εκπροσώπους του ελληνικού εφοπλισμού (Μαρτίνος, Προκοπίου) επιχειρούν, σπάζοντας το νόμιμο αποκλεισμό που έχει κηρύξει το Ιράν στην περιοχή, να εκτοξεύσουν τα κέρδη τους, βάζοντας ως ενέχυρο ουσιαστικά τις ζωές των εκατοντάδων εργατών, ντόπιων και μεταναστών, που δουλεύουν στα κάτεργα τους. Φτάνουν μάλιστα να απαιτούν από τους ναυτεργάτες να υπογράψουν εν πλω τα περίφημα «θανατόχαρτα», δηλώσεις με τις οποίες θα αναλαμβάνουν οι ίδιοι οικειοθελώς την είσοδο τους στην εμπόλεμη ζώνη, κι όλα αυτά την ώρα που πλοία ελληνικών συμφερόντων έχουν ήδη χτυπηθεί και εκατοντάδες ναυτεργάτες βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον Περσικό Κόλπο κάτω από οριακές για τη ζωή τους συνθήκες.
Ασφαλώς δεν προκαλεί κάποια έκπληξη η στάση αυτή των εφοπλιστών και της κυβέρνησης. Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από το 2024, τότε που οι Έλληνες εφοπλιστές διέσχιζαν την Ερυθρά Θάλασσα αψηφώντας τις προειδοποιήσεις της υεμενίτικης αντίστασης, για την αντιμετώπιση της οποίας μάλιστα όσο και για την προστασία του διεθνούς εφοπλισμού, πραγματοποιήθηκε η γνωστή επιχείρηση «Ασπίδες» από ΗΠΑ και ΕΕ με τη συμμετοχή και ελληνικών πολεμικών πλοίων, με τον υπουργό Άμυνας Ν. Δένδια να δηλώνει τότε πως η ελληνική εμπλοκή αποτελεί «υπαρξιακή αναγκαιότητα για το ελληνικό κράτος, καθώς οι Έλληνες εφοπλιστές είναι από τους βασικούς χρήστες του συγκεκριμένου εμπορικού διαδρόμου». Και βεβαία είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από τις αντίστοιχες προσπάθειες του ελληνικού εφοπλισμού στο μέτωπο του ρωσονατοϊκού πολέμου στην Ουκρανία, με πρόσφατο κι εδώ το χτύπημα στη Μαύρη Θάλασσα ελληνόκτητου πλοίου (συμφερόντων Αγγελικούση) από ουκρανικά πυρά.
αθιά είναι επίσης και η εμπλοκή του ελληνικού εφοπλισμού στο πλευρό του σιωνιστικού κράτους στη σφαγή του παλαιστινιακού λαού. Άλλωστε η διεύρυνση των δραστηριοτήτων του ελληνικού εφοπλισμού υπήρξε μια από τις βασικές οικονομικές παραμέτρους του άξονα Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου που συγκροτήθηκε υπό τη σκεπή των ΗΠΑ πριν από μερικά χρόνια. Στο λιμάνι δε του Πειραιά έχουν τις εγκαταστάσεις τους πολλές ισραηλινές ναυτιλιακές εταιρείες όπως η ΖΙΜ, βασική εταιρεία μεταφοράς όπλων και πυρομαχικών στο Ισραήλ, με την οποία συναλλάσσονται πλήθος ελληνικών εφοπλιστικών εταιρειών, την ίδια ώρα που μεγάλες ελληνικές εφοπλιστικές εταιρείες και βιομηχανίες πετρελαίου (Μαρτίνου, Βερνίκου, Βαρδινογιάννη, Οικονόμου, Χατζηιωάννου) διοχετεύουν σταθερά με πετρέλαιο –στρατιωτικών συχνά προδιαγραφών- τη σιωνιστική πολεμική μηχανή.
Την ώρα που η χυδαία αστική προπαγάνδα επιχειρεί να φιλοτεχνήσει το προφίλ του «εθνικού ευεργέτη» στους εφοπλιστές, με τον τεράστιο πλούτο της ελληνικής ναυτιλίας να εμφανίζεται ως έργο και απόδειξη της παραγωγικότητας τους, να θυμίσουμε ότι όπως τόνιζε το διαχρονικό σύνθημα του ναυτεργατικού κινήματος, «τα πλούτη της ναυτιλίας είναι έργο και επίτευγμα των ναυτεργατών και όχι των εφοπλιστών». Τα υπερκέρδη των εφοπλιστών είναι ποτισμένα με το αίμα των ναυτεργατών. Με τις ζωές των ναυτεργατών που χάθηκαν στους σκυλοπνίχτες του Ωνάση, του Νιάρχου, του Λάτση, του Περατικού, του Βαρδινογιάννη, του Μαρινάκη και τόσων άλλων «εθνικών ευεργετών». Οι ναυτεργάτες και το ναυτεργατικό κίνημα έχουν βιώσει πολύ καλά στο πετσί τους τι θα πει να δουλεύεις στα καράβια των Ελλήνων εφοπλιστών, τι θα πει εργασιακή πειθάρχηση υπό το άγρυπνο βλέμμα άλλοτε πρώην ταγματασφαλιτών όπως στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και άλλοτε πρώην εσατζήδων στα χρόνια μετά τη δικτατορία. Γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνουν μισθοί πείνας, απλήρωτες υπερωρίες, εξαντλητικά ωράρια, υποστελέχωση των πληρωμάτων, καθυστέρηση καταβολής δεδουλευμένων, εργατικά δυστυχήματα. Και αυτή ακριβώς η γνώση είναι που οπλίζει την ταξική τους συνείδηση και τη διεθνιστική τους αλληλεγγύη, κάνοντας τους να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των αγώνων, όπως οι διαδοχικές ταξικές, αντιπολεμικές απεργίες που πραγματοποίησαν την τελευταία περίοδο επιβεβαίωσαν.
Τα συμφέροντα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου θρέφονται με το θάνατο. Με το θάνατο των ναυτεργατών, με το θάνατο του παλαιστινιακού λαού, με το θάνατο του λαού του Ιράν. Μαζί με το ναυτεργατικό και λιμενεργατικό κίνημα να μπλοκάρουμε τη δολοφονική δραστηριότητα των Ελλήνων εφοπλιστών και πετρελαιοβιομηχάνων, στέλνοντας παράλληλα έμπρακτο μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης στους λαούς όλου του κόσμου που βιώνουν την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Στηρίζουμε συμμετέχουμε στη συγκέντρωση που διοργανώνει η Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστες και αγωνίστριες στο Υπουργείο Ναυτιλίας (Παρασκευή 20/3 18.30- Προσυγκέντρωση Πολυχώρος Λιπασματων)