21/03/2026 12:56 μμ.
Συγκέντρωση για την έναρξη της δίκης των Τεμπών στη Λάρισα τη Δευτέρα 23/3 στις 9 π.μ.
Η τραγωδία των Τεμπών αποτελεί σύμβολο της βίαιης απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής από το κράτος και το κεφάλαιο. Δεν ήταν ένα «τυχαίο λάθος» ούτε μια «ατυχία», αλλά ένα συστημικό έγκλημα, εγγεγραμμένο στη λογική του καπιταλισμού, όπου το κέρδος μπαίνει πάνω από την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Η χρόνια υποχρηματοδότηση, η έλλειψη ουσιαστικής συντήρησης και εκσυγχρονισμού, η απουσία στοιχειωδών μηχανισμών ασφαλείας και η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έδειξαν καθαρά πως όταν ένα δημόσιο αγαθό μετατρέπεται σε πεδίο κερδοφορίας, η ποιότητα και η ασφάλεια θυσιάζονται στο βωμό της μείωσης κόστους. Στις 28 Φλεβάρη 2023, 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όχι εξαιτίας ενός σταθμάρχη, αλλά εξαιτίας μιας στρατηγικής που διαχρονικά αποδομεί και ξεπουλά τις δημόσιες δομές μέσω μνημονίων, ιδιωτικοποιήσεων, εργολαβιών και πελατειακών σχέσεων.
Τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026 στη Λάρισα είναι προγραμματισμένη η έναρξη της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών. Προφανώς στη δικογραφία δε βλέπουμε να στοχοποιούνται οι πραγματικοί ιθύνοντες αλλά ξεκινώντας από τους “εύκολους” στόχους, κατηγορούμενοι βρίσκονται ο σταθμάρχης Λάρισας, στελέχη του ΟΣΕ της ΕΡΓΟΣΕ και της Hellenic Train καθώς και μέλη του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Τρία χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, όσοι φέρουν την μεγαλύτερη ευθύνη παραμένουν ατιμώρητοι. Κάτι τέτοιο δεν μας προκαλεί εντύπωση. Γνωρίζουμε καλά πως η αστική τάξη, σε συνεργασία με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις κρατικές δομές, επιδιώκει από την πρώτη στιγμή να παρουσιάσει το έγκλημα αυτό ως μια «μεμονωμένη» αποτυχία. Η αστική δικαιοσύνη κλείνει τα μάτια μπροστά στα στοιχεία, οι φωνές όσων κατεβαίνουν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν πνίγονται με καταστολή ενώ οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα στη δικαίωση.
Η λεγόμενη «δικαιοσύνη» στο αστικό κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που στέκεται πάνω από τις κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά ένας θεσμός φτιαγμένος για να αναπαράγει τις ταξικές ιεραρχίες και να προστατεύει την καθεστηκυία τάξη. Στην πραγματικότητα, αποτελεί το θεσμοθετημένο εργαλείο με το οποίο το κράτος και το κεφάλαιο νομιμοποιούν τα εγκλήματά τους και διατηρούν την κοινωνική πειθαρχία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φτωχοί, οι εργάτες, οι μετανάστες και όσοι αντιστέκονται βρίσκονται συστηματικά στο στόχαστρο, ενώ τα εγκλήματα των ισχυρών καλύπτονται ή σβήνονται στα δικαστικά συρτάρια. Η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις, που διαπερνούν τη δικαστική εξουσία, δεν είναι «παράσιτα» πάνω σε ένα δήθεν δίκαιο σώμα, αλλά είναι οργανικό κομμάτι ενός συστήματος που λειτουργεί για να υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία και την κρατική καταστολή. Η ίδια λοιπόν η έννοια της δικαιοσύνης του κράτους είναι αντιφατική: δεν μπορεί να υπάρξει «δίκαιη» απονομή δικαιοσύνης μέσα σε ένα σύστημα χτισμένο πάνω στην εκμετάλλευση και την ανισότητα. Η αστική δικαιοσύνη είναι ο μηχανισμός που επιβάλλει τον νόμο των ισχυρών και διασφαλίζει την αναπαραγωγή της εξουσίας τους. Για αυτό και κάθε ελπίδα «μεταρρύθμισης» ή «εξυγίανσης» είναι αυταπάτη, η πραγματική δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από τους αγώνες των από τα κάτω, μέσα από αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη και την ανατροπή των δομών που παράγουν και συντηρούν τις σχέσεις εκμετάλλευσης.
Την ίδια εποχή που συμβαίνουν όλα αυτά οι έχοντες εξουσία συνεχίζουν να δείχνουν ξεκάθαρα ποιες είναι οι προτεραιότητες τους. Η εικόνα εγκατάλειψης των δημοσίων υπηρεσιών με κατεύθυνση την ιδιωτικοποίηση τους μόνο πρωτόγνωρη δεν είναι. Η κατάσταση στην δημόσια υγεία είναι εμφατικό παράδειγμα της λογικής αυτής: τεράστιες λίστες αναμονής για χειρουργεία, υποστελεχωμένα κέντρα υγείας, ανεπαρκής αριθμός κλινών με αποτέλεσμα ο κόσμος να στοιβάζεται στους διαδρόμους, δημιουργούν μια εφιαλτική συνθήκη στους από τα κάτω. Την ίδια ώρα η καθημερινότητα της εργατικής τάξης και της κοινωνικής βάσης ολοένα και δυσχεραίνει δεχόμενη την ολομέτωπη επίθεση από το κράτος και το κεφάλαιο. Συνεχόμενες αυξήσεις σε βασικά αγαθά (ενώ οι τσαρλατάνοι της κυβέρνησης υπερηφανεύονται για την αύξηση του κατώτατου μισθού), πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων στην στην παιδεία και τις συγκοινωνίες, εργοδοτικές δολοφονίες που βαφτίζονται ως εργατικά δυστυχήματα, συνεχείς κρατικές δολοφονίες εις βάρος μεταναστών σε χερσαία και θαλάσσια σύνορα, πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών ανθρώπων της τάξης μας για μικρά χρέη είναι κάποια λίγα παραδείγματα που αποτυπώνουν την εξαθλίωση που έχει επιβάλει η αστική τάξη εναντίον μας.
Και όλα αυτά στο σύνολό τους εκτυλίσσονται σε μια περίοδο όπου το ελληνικό κράτος φαίνεται να εισέρχεται σε μια φάση διμέτωπης πολεμικής κινητοποίησης. Σε διεθνές επίπεδο, ευθυγραμμίζεται ενεργά με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ συμμετέχοντας, άμεσα ή έμμεσα, στις γεωπολιτικές συγκρούσεις παρέχοντας στρατιωτική στήριξη στις συρράξεις που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο. Φυσικά και υπάρχουν δισεκατομμύρια ευρώ για τις πολεμικές δαπάνες του κράτους στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, αλλά αν πρόκειται για τις δικές μας ανάγκες το ταμείο είναι μέιον. Παράλληλα, στο εσωτερικό πεδίο, διαμορφώνεται ένα εντεινόμενο καθεστώς επιτήρησης και καταστολής, όπου η κοινωνική αμφισβήτηση και οι συλλογικές διεκδικήσεις αντιμετωπίζονται ως δυνητικές απειλές. Έτσι, επιχειρείται ο περιορισμός και η αποδυνάμωση των κινημάτων, προς διασφάλιση της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη λοιπόν τη Δευτέρα 23/3 πρέπει να σταθούμε δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων, όπου μη έχοντας άλλη επιλογή, θα βρεθούν στις δικαστικές αίθουσες αγωνιζόμενοι για το δίκαιο των ανθρώπων που χάσανε. Η κυβερνητική και η δικαστική εξουσία θα μας βρουν απέναντι τους. Όσο αυτοί υπηρετούν το “δίκαιο” και το “άδικο” που το κράτος έχει εγκαθιδρύσει προς ιδίου όφελος εμείς προτάσσουμε την δικαιοσύνη του δρόμου. Πρέπει να τιμωρηθούν όχι μόνο οι τελικοί υπεύθυνοι του δυστυχήματος, αλλά και όσοι συμβάλλουν στη συγκάλυψη: εκείνοι που επιδιώκουν να κλείσουν υποθέσεις πρόχειρα, εκείνοι που καθυστερούν κρίσιμες εξετάσεις, και εκείνοι που χρησιμοποιούν τη Δικαιοσύνη ως όχημα πολιτικής προστασίας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη είναι η απόδειξη ότι το σύστημα αυτό δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Είναι η απόδειξη ότι μόνο με τη συλλογική δράση, την αλληλεγγύη και την εξέγερση μπορούμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου οι ζωές μας θα έχουν αξία. Η κοινωνία πρέπει να αρνηθεί την υποτίμηση και να διεκδικήσει το δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια, μακριά από την καταπίεση του κράτους και του κεφαλαίου.
Όλοι/όλες στη Λάρισα για τη δίκη των Τεμπών τη Δευτέρα 23/3 9 στις 9 π.μ.
ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΦΕΡΕΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ
Συμβούλιο Αναρχικών