26/03/2026 3:42 μμ.
Πώς η επαναστατική αντιπολεμική θέση διαστρέφεται σε λαϊκομετωπική και ξεπέφτει στη σούπα του κρατικού αντιφασισμού; Πώς ο πόλεμος, αντί να θεωρείται σύγκρουση κρατών και κεφαλαίων, που πάει χέρι χέρι με την καταστολή του «εσωτερικού εχθρού», μεταφράζεται σε ηθικό δίπολο (δημοκρατία/δικτατορία, αντιφασισμός/φασισμός κ.λπ.), και η κριτική στον «δικό μας» πόλο καταλήγει να θεωρείται «ύποπτη», «επιζήμια» ή «δώρο στον εχθρό»;
Η βιοπολιτική του πολέμου και η μανιχαϊστική λογική του ασπρόμαυρου
scroll down for english
Πηγή : Biopolitics of war and distorted bipolar vision | anarchistnews.org
Εισαγωγικό σημείωμα
Γίνεται να μιλάς για τις αναγκαστικές μεταφορές παιδιών της ουκρανίας στη ρωσία και τον τρόπο που αυτό πλαισιώνεται με όρους «βιοπολιτικής», χωρίς να μιλάς για το πώς η ίδια κρατική λογική «διαχείρισης ζωών» αποσιωπάται όταν αφορά την ουκρανία; Δηλαδή, χωρίς να μιλάς για τη βίαιη στρατολόγηση, την εδώ και 4 χρόνια απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στους άντρες 18-60 χρονών (μέχρι πρότινος) και την εξαναγκαστική αποστολή στο μέτωπο;
Τα συντρόφια, οι «ανώνυμοι αναρχικοί», που στο παρακάτω άρθρο ασκούν κριτική στους Solidarity Collectives δεν αμφισβητούν το έγκλημα της απαγωγής και του εκρωσισμού των παιδιών. Επιδιώκουν, αντιθέτως, να καταδείξουν πως τα δύο μέτρα και δύο σταθμά καταλήγουν να πλασάρουν τη λογική του «μικρότερου κακού», δηλαδή την αποδοχή της βίας του «δικού μας» κράτους ως αναγκαίας. Να καταδείξουν το πώς η επαναστατική αντιπολεμική θέση διαστρέφεται σε λαϊκομετωπική και ξεπέφτει στη σούπα του κρατικού αντιφασισμού, όπου ο πόλεμος, αντί να θεωρείται σύγκρουση κρατών και κεφαλαίων, που πάει χέρι χέρι με την καταστολή του «εσωτερικού εχθρού», μεταφράζεται σε ηθικό δίπολο (δημοκρατία/δικτατορία, αντιφασισμός/φασισμός κ.λπ.), άρα η κριτική στον «δικό μας» πόλο θεωρείται ύποπτη, επιζήμια ή «δώρο στον εχθρό».
Το κράτος, είτε «αμυνόμενο» είτε «επιτιθέμενο», μετατρέπει τους προλετάριους σε αναλώσιμο υλικό, μέσω της επιστράτευσης, της καταστολής, των απαγορεύσεων και της υπεράνω του ταξικού πολέμου εθνικής ενότητας. Για να σπάσει η καταστολή του πολέμου και να αμφισβητηθεί ο εθνικοποιητικός του χαρακτήρας, για να ανοίξει η δυνατότητα ταξικής ρήξης, απέναντι σε όλα τα κράτη και τα μπλοκ τους, ας στείλουμε στα τσακίδια πρώτα από όλα την εθνική συναίνεση στο όνομα του αμυνόμενου, ας υπονομεύσουμε την πειθαρχία, ας συστρατευθούμε στον μόνο πόλεμο που είναι πάντα εδώ, στον ταξικό πόλεμο και τους αυτόνομους προλεταριακούς αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο, το κράτος του και τους πολέμους του.
Ακόμα και αν εμφανιστεί «εισβολέας», ακόμα και αν γίνει κάλεσμα από αριστερούς και αντιεξουσιαστές πατριώτες να «υπερασπιστούμε τη ζωή μας», δεν θα υποκύψουμε σε καμία αριστερής κοπής, παραπλανητική σειρήνα που μας καλεί να βαφτίσουμε ως «δικό μας πόλεμο» έναν πόλεμο που διεξάγεται μέσα στις κοινωνικές και υλικές σχέσεις του κεφαλαίου και του κράτους, δήθεν με «δικούς μας όρους», δήθεν αυτόνομα και τάχα όχι σε σύμπραξη με το κράτος. Όσο η κοινωνική αναπαραγωγή, η παραγωγή και η ένοπλη οργάνωση της κοινωνίας παραμένουν στα χέρια του κράτους, αυτό που παίζει δεν είναι κάποιο «αυτόνομο προλεταριακό αντάρτικο εγχείρημα ένοπλης αντίστασης», αλλά μόνο η υπαγωγή των εκμεταλλευόμενων στις ανάγκες της εθνικής άμυνας και της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
Κατά γενική διαπίστωση το προλεταριάτο βρίσκεται πολυδιασπασμένο και σε θέση άμυνας λίγο πολύ οπουδήποτε στον κόσμο. Επομένως, όσο ισχύει αυτή η συνθήκη, όσο δεν υπάρχουν μαζικές αντιστάσεις στα μετόπισθεν προς τη διαμόρφωση νέων κοινωνικών σχέσεων (καταλήψεις εργασιακών χώρων, προλεταριακές αυτόνομες συνελεύσεις, επιθέσεις σε κρατικές και λοιπές καπιταλιστικές δομές, σαμποτάζ, μποϊκοτάζ, και λεηλασίες τότε ο στρατιώτης ακόμα και ως αυτοοργανωμένος αντάρτης λίγα έχει να προσφέρει με το όπλο του (ή το drone του), καθώς δεν έχει ο ίδιος από τη μεριά του τη δυνατότητα να ανατρέψει τις κοινωνικές-παραγωγικές σχέσεις. Σ’ αυτή λοιπόν τη συνθήκη, αντί να καταλήξει τελικά να υπερασπιστεί τον δικό «του» καπιταλιστικό σχηματισμό από μια δήθεν αυτόνομη θέση, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τον σαμποτάρει, αρνούμενος να υπαχθεί στα εθνικά βιοπολιτικά σχέδια του κράτους «του».
Υπό αυτές τις συνθήκες, η ανυποταξία, η άρνηση στράτευσης και η λιποταξία δεν είναι μόνο μορφές ρήξης με την εθνική πειθαρχία, μορφές εθνοπροδοσίας απέναντι στο κράτος, αλλά και η πιο στοιχειώδης μορφή υπεράσπισης της ζωής απέναντι στη φρίκη του πολέμου.
Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης
23-3-2026
https://capitalistpeacedeserters.noblogs.org/
peacedeserters@riseup.net
Βιοπολιτική του πολέμου και η μανιχαΪστική λογική του ασπρόμαυρου
Όταν ξεσπά ο πόλεμος, τάσεις που ήδη υπήρχαν αλλά μπορούσαν να μένουν κρυμμένες ή να παρουσιάζονται ως «ανύπαρκτες» γίνονται πλήρως ορατές. Πριν από τον πόλεμο είναι εύκολο να καλύπτονται οι κρατικιστικές στάσεις με αντιαυταρχική ρητορική, σε συνθήκες πολέμου όμως γίνεται φανερό πόσο ψεύτικη και υποκριτική μπορεί να είναι αυτή η ρητορική. Στο παρακάτω σχόλιο το δείχνουμε αυτό με το παράδειγμα τωνSolidarity Collectives και των υποστηρικτών τους.
Σε άρθρο τωνSolidarity Collectives (https://www.solidaritycollectives.org/en/biopolitics-of-war-forced-deportation-of-ukrainian-children/), διαβάζουμε αποσπάσματα που παραπέμπουν στη θέση του Φουκώ για τη βιοεξουσία: «Η βιοεξουσία του σύγχρονου κράτους δεν περιορίζεται σε τιμωρητικές ή απαγορευτικές λειτουργίες, επιτηρεί τους δείκτες γεννήσεων και θανάτων, επιβάλλει εμβολιασμούς, εφαρμόζει καραντίνες και μέτρα επιστράτευσης».
Κανείς δεν θα διαφωνούσε με αυτό, ως γενικό σχήμα. Στην περίπτωση όμως τωνSolidarity Collectives εφαρμόζεται χειριστικά και επιλεκτικά, στρέφεται μόνο ενάντια στον ρωσικό στρατό εισβολής και τις ρωσικές κρατικές αρχές. Το άρθρο τους εφιστά την προσοχή στην αρπαγή παιδιών και στον εξαναγκαστικό εκρωσισμό τους. Ωστόσο, ούτε σε αυτό ούτε σε άλλα άρθρα τους δίνεται αντίστοιχο βάρος στις αρπαγές ανδρών από τον ουκρανικό στρατό και στην εξαναγκαστική αποστολή τους στην πρώτη γραμμή, όπου συχνά σκοτώνονται, παρότι θα προτιμούσαν να φύγουν και να βρουν ασφάλεια.
ΟιSolidarity Collectives συνεχίζουν την πολεμική τους προπαγάνδα γράφοντας: «Χάρη σε μελέτη του Πανεπιστημίου Yale που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της καμπάνιας Bring Kids Back UA, γνωρίζουμε σήμερα για 19.546 παιδιά που μεταφέρθηκαν ή απελάθηκαν με τη βία στο έδαφος της ρωσικής ομοσπονδίας, όμως ο πραγματικός αριθμός δεν μπορεί να υπολογιστεί σε συνθήκες κατοχής και ενεργών εχθροπραξιών».
Γιατί το λέμε πολεμική προπαγάνδα; Επειδή πρόκειται για επιλεκτική χρήση πληροφοριών με στόχο να παρουσιαστεί το ένα εμπόλεμο κράτος ως αποκλειστικός επιτιθέμενος και το άλλο κράτος μαζί με τους μηχανισμούς στήριξής του, ως αθώα θύματα. Μιλούν για 19.546 παιδιά που εκτοπίστηκαν με τη βία. Όμως, ενώ ο αριθμός των ανδρών στην ουκρανία που στέλνονται με τη βία στο μέτωπο ξεπερνά αυτό το μέγεθος, δεν αναφέρουν τίποτα, ούτε γράφουν καθαρά για αυτό που συμβαίνει και ότι είναι αναγκαίο να παλέψουμε ενάντιά του, όπως είναι αναγκαίο να παλέψουμε και ενάντια στην αρπαγή παιδιών από τη ρωσική ομοσπονδία.
ΟιSolidarity Collectives συνεχίζουν: «Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα βιοπολιτικής με λογική ολοκληρωτισμού: με πρόσχημα τη “διάσωση” ή την “εκκένωση”, το παιδί γίνεται αντικείμενο κρατικής πολιτικής, η ζωή του σχεδιάζεται, αλλοιώνεται και αξιοποιείται, σαν να μην είναι πρόσωπο αλλά εργαλείο. Στην ουσία, είναι η αποικιοποίηση του μέλλοντος».
Μπορεί καμιά και πάλι να συμφωνήσει. Και πάλι, όμως. προκύπτει το ερώτημα: γιατί οιSolidarity Collectives δεν υιοθετούν την ίδια οπτική για τους προλετάριους που στην ουκρανία γίνονται αντικείμενο ουκρανικής κρατικής πολιτικής, ανθρώπους των οποίων η ζωή σχεδιάζεται, αλλοιώνεται και αξιοποιείται σαν να μην είναι πρόσωπα αλλά εργαλεία;
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, παλιά και σύγχρονα, που δείχνουν ότι ο πόλεμος καταστρέφει τους ανθρώπους όχι μόνο μέσω της εξόντωσης, αλλά και μέσω της πίεσης να αλλάξουν ως πρόσωπα όσοι καταφέρνουν να επιβιώσουν. Τα θύματα του πολέμου συχνά μετατρέπονται και τα ίδια σε θύτες ή σε ανοιχτούς, ή «σιωπηλούς», υποστηρικτές των θυτών. Ευαισθητοποιούνται απέναντι σε συγκεκριμένες μορφές πόνου, αλλά μένουν αδιάφοροι απέναντι σε άλλες. Για παράδειγμα, εκφράζουν συμπόνια για παιδιά που απάγονται από τον στρατό εισβολής, αλλά δεν δείχνουν την ίδια συμπόνια για άνδρες που αρπάζονται και στέλνονται στον θάνατο από τον «εγχώριο» στρατό. Εδώ εμφανίζεται μια στρεβλή μανιχαϊστική αντίληψη: ο στρατός εισβολής ως απόλυτο κακό, ο στρατός του κράτους που αμύνεται ως καθαρό καλό. Απομένουν μόνο δύο πόλοι, χωρίς τίποτε ενδιάμεσα. Και αυτοί οι πόλοι συχνά περιγράφονται με αφηρημένη ρητορική «καλού–κακού» ή με την αναπαραγωγή ψευδών αντιθέσεων, όπως φασισμός/αντιφασισμός, δικτατορία/δημοκρατία, ιμπεριαλισμός/αντιιμπεριαλισμός κ.ο.κ.
Αφού η αντίληψη της πολεμικής κατάστασης είναι τόσο στρεβλή, δεν είναι περίεργο που, ενώ η αρπαγή παιδιών από τον ρωσικό στρατό παρουσιάζεται ως έγκλημα πολέμου, πράγμα που αναμφίβολα είναι, η αρπαγή ανδρών στρατεύσιμης ηλικίας βαφτίζεται «αναγκαία άμυνα» ή απλώς αποσιωπάται. Όσοι και όσες υπερασπίζονται αυτή τη λογική κατηγορούν τους επικριτές τους για «πουτινισμό» ή ότι υιοθετούν φιλορωσική προπαγάνδα. Κατά τη γνώμη τους, δεν πρέπει να αναδεικνύουμε τις αρπαγές και την εξαναγκαστική θυσία ανδρών στην ουκρανία, επειδή ο Πούτιν αξιοποιεί το φαινόμενο αυτό στη δική του πολεμική προπαγάνδα. Σαν να μιλάμε γι’ αυτό για τους ίδιους λόγους που το επικαλείται ο Πούτιν. Οφείλουμε να μιλάμε για κρίσιμα ζητήματα, ακόμη κι αν τα εκμεταλλεύεται ο εχθρός. Οφείλουμε να ξεκαθαρίζουμε τα δικά μας κίνητρα, συμβάλλοντας έτσι σε μια συνολική διέξοδο που, πέρα από την αντιμετώπιση των αρπαγών που πραγματοποιούνται τόσο από τη ρωσία όσο και από την ουκρανία, θα περιλαμβάνει και την αντιμετώπιση της προπαγάνδας του Πούτιν και των πρακτικών όλων των ιμπεριαλιστικών μπλοκ.
Εδώ ασκούμε κριτική σε κάτι γνωστό σε όσους κοιτούν πίσω στα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χίτλερ, οι ναζί, οι θάλαμοι αερίων, το Ολοκαύτωμα, η πολεμική επέκταση, όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογηθεί η σιωπή γύρω από τα γκουλάγκ του Στάλιν ή την καταστολή του εργατικού κινήματος στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία. Και όχι μόνο για να υπάρξει σιωπή, αλλά και για να συγκροτηθεί συμμαχία με τον αμερικανικό, τον βρετανικό και τον «σοβιετικό» ιμπεριαλισμό στο όνομα του αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου. Άλλες εποχές, άλλοι πόλεμοι, όμως η ίδια τάση παραμένει: να «υπερασπιζόμαστε» ή να υποβαθμίζουμε την εγχώρια τυραννία, επειδή ο «εξωτερικός» εχθρός παρουσιάζεται ως ο μεγαλύτερος και πιο απειλητικός απ’ όλους και, επιπλέον, αξιοποιεί την τυραννία σε ορισμένα εδάφη για να «νομιμοποιεί» τη δική του τυραννία.
ΟιSolidarity Collectives γράφουν: «Η ρωσία συχνά καλύπτει την επιθετικότητά της ως «αντιφασιστικό αγώνα», επικαλούμενη ρητορική απελευθέρωσης, όμως η πρακτική των απελάσεων, του εξαναγκασμένου εκρωσισμού και της εξάλειψης της ταυτότητας των παιδιών δεν είναι καμία ανθρωπιστική αποστολή. Είναι πράξη ιμπεριαλιστικής βίας, που δικαιολογείται από τη λογική της βιοπολιτικής».
Συμφωνούμε! Θα θέλαμε όμως να προσθέσουμε ένα κρίσιμο γεγονός: η ουκρανία συχνά καλύπτει τη δική της επιθετικότητα ως «αντιιμπεριαλιστικό αγώνα», επικαλούμενη ρητορική απελευθέρωσης, όμως η πρακτική των απελάσεων, της εξαναγκαστικής στρατολόγησης και της απαγόρευσης εξόδου από τη ζώνη του πολέμου δεν είναι καμία ανθρωπιστική αποστολή. Είναι πράξη ιμπεριαλιστικής βίας, που δικαιολογείται από τη λογική της βιοπολιτικής.
Και σε όσους θα ήθελαν να υποβαθμίσουν αυτή τη βία αμφισβητώντας τον ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα, υπενθυμίζουμε ένα απλό γεγονός: ο ουκρανικός στρατός εξαρτάται από στρατιωτικές προμήθειες της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Άρα είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι, από τη μία, υπάρχει ένας ιμπεριαλιστής επιτιθέμενος, η ρωσία, και από την άλλη ένα μη ιμπεριαλιστικό θύμα που απλώς αμύνεται, η ουκρανία. Ένας σύμμαχος ιμπεριαλιστικών δυνάμεων δύσκολα μπορεί να αρνηθεί τη συμμετοχή του σε ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που εξοπλίζουν την ουκρανία εξοπλίζουν και το Ισραήλ, το οποίο διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα. Η αποσιώπηση αυτών των συνδέσεων σίγουρα δεν μας βοηθά να αναπτύξουμε μια σοβαρή ανάλυση που θα επέτρεπε να αλλάξουμε την πραγματικότητα με τρόπο ουσιαστικό. Η κακή ανάλυση οδηγεί σε κακά συμπεράσματα και τα κακά συμπεράσματα οδηγούν σε τραγικές πρακτικές.
Anonymous anarchists
February 2026
Biopolitics of war and distorted bipolar vision | anarchistnews.org
Introductory Note from Deserters of Capitalist Peace
Can one speak about the forced transfer of Ukrainian children to Russia, and about the way this is framed in terms of “biopolitics,” without also speaking about how the same state logic of the “management of life” is glossed over when it comes to Ukraine? That is, without speaking about violent conscription, the four-year ban on men aged 18 to 60 leaving the country (until recently), and their forced deployment to the front?
The comrades, the “anonymous anarchists,” who criticise in the article below the Solidarity Collectives do not deny the crime of abducting and Russifying children. On the contrary, they are trying to show how this double standard ends up marketing the logic of the “lesser evil,” that is, the acceptance of the violence of “our own” state as necessary. They are trying to show how a revolutionary anti-war position is distorted into a popular-front one and sinks into the swamp of state antifascism, where war, instead of being understood as a conflict between states and capitals, one that goes hand in hand with the repression of the “internal enemy,” is translated into a moral binary (democracy/dictatorship, antifascism/fascism, and so on). As a result, criticism of “our own” side comes to be treated as suspect, harmful, or a “gift to the enemy.”
The state, whether “defending itself” or “attacking,” turns proletarians into expendable material through conscription, repression, prohibitions, and a national unity placed above class war. If war’s repression is to be broken and its nationalising character challenged, if the possibility of a class rupture is to be opened up, then against all states and all their blocs, let us first of all send national consensus in the name of the “defending” side to hell; let us undermine discipline; let us enlist in the only war that is always already here, the class war and the autonomous proletarian struggles against capital, its state, and its wars.
Even if an ‘invader’ appears, and left-wing and anti-authoritarian patriots call on us to ‘defend our lives,’ we will not bow to the misleading siren song of a left-coloured patriotism. We will not rename as ‘our own war’ a war fought within the social and material relations of capital and the state, not even when this is done in the language of ‘autonomy,’ ‘our own terms,’ and an alleged distance from collaboration with the state. As long as social reproduction, production, and the armed organisation of society remain in the hands of the state, what is at stake is not some “autonomous proletarian guerrilla project of armed resistance,” but only the subsumption of the exploited to the needs of national defence and capitalist domination.
By and large, the proletariat remains highly fragmented and on the defensive more or less everywhere in the world. Therefore, so long as this condition holds, so long as there is no mass resistance in the rear capable of shaping new social relations—occupations of workplaces, autonomous proletarian assemblies, attacks on state and other capitalist structures, sabotage, boycotts, and looting—then the soldier, even as a self-organised guerrilla fighter, has little to offer with his weapon (or his drone), since he himself has no capacity, from his own side, to overturn the social and productive relations. In such conditions, instead of ultimately being drawn into defending ‘his own’ capitalist formation under the guise of autonomy, the best thing he can do is sabotage it, by refusing to submit to the national biopolitical designs of ‘his’ state.
Under these conditions, insubordination, refusal of military service, and desertion are not only forms of rupture with national discipline, forms of treason against the nation in the eyes of the state, but also the most elementary form of defending life against the horror of war.
Deserters of Capitalist Peace
23-3-2026
Biopolitics of war and distorted bipolar vision
When war breaks out, tendencies that already existed but could be hidden or denied become fully apparent. Before war, it is easy to mask statist attitudes with anti-authoritarian rhetoric, but in times of war, it becomes clear how false and hypocritical this rhetoric can be. In the following commentary, we demonstrate this using the example of Solidarity Collectives and their supporters.
In an article by Solidarity Collectives, we can read passages referring to Foucault’s thesis on biopower:“The biopower of the modern state is not limited to punitive or prohibitive functions; it monitors birth and death rates, mandates vaccinations, enforces quarantines and mobilization measures.”
While this statement is true, in the case of Solidarity Collectives, it is applied in a manipulative and selective manner only to the invading Russian army and the Russian state authorities. Their article draws attention to the abduction of children and their forced assimilation. However, neither this nor any other of their articles pays the same amount of attention to the abductions of men by the Ukrainian army and their forced deployment to the front lines, where they often die, even though they would prefer to leave and go to safety.
Solidarity Collectives continue their war propaganda by claiming:“Thanks to a Yale University study conducted as part of the Bring Kids Back UA campaign, we currently know of 19,546 children who have been forcibly transferred or deported to the territory of the Russian Federation — but the actual number of children cannot be calculated under conditions of occupation and active hostilities.“
Why do we call it war propaganda? Because it involves selective use of information with the aim of portraying one state at war as the aggressor and other state (or pro-state) actors as innocent victims. They talk about 19,546 forcibly displaced children. Although the number of men in Ukraine forcibly displaced to the front exceeds this number, they do not mention this figure or write about the fact that this is happening and that it is necessary to fight against it, just as it is necessary to fight against the abduction of children by the Russian Federation.
Solidarity Collectives continue:“This is a textbook example of biopolitics in a totalitarian style: under the pretext of “rescue” or “evacuation,” the child becomes an object of state policy — their life is planned, altered, and utilized, as if they are not a person but a tool. In essence, it is the colonization of the future.”
Again, one can agree. And again, one can ask the question: Why don’t Solidarity Collectives take the same perspective on the proletarians who are becoming the subject of Ukrainian state policy in Ukraine—whose lives are planned, altered, and utilized as if they were not a person but a tool?
There are many examples from the past and present that war destroys human beings not only through extermination, but also through pressure to change the personal character of those who manage to survive. Victims of war often become aggressors themselves or open or “silent” supporters of aggressors. They are sensitive to specific suffering, but remain indifferent to others. For example, they express sympathy for children kidnapped by the invading army, but men who are kidnapped and sent to their deaths by the “domestic” army do not receive such sympathy. There is a distorted bipolar view here: the invading army is absolute evil, the army of the occupied state is pure good. Only two poles are seen, and nothing in between. Moreover, these poles are often described in abstract rhetoric of good versus evil or by reproducing false opposites such as fascism versus anti-fascism, dictatorship versus democracy, imperialism versus anti-imperialism, etc.
If the perception of the war situation is so distorted, it is no wonder that while the abduction of children by the Russian army is portrayed as a war crime—which it undoubtedly is—the abduction of men of military age is labeled as necessary defense or even ignored altogether. Those who advocate this logic accuse their critics of Putinism or of sharing pro-Russian propaganda. According to them, we must not draw attention to the abductions and forced sacrifice of men in Ukraine because Putin uses this phenomenon in his war propaganda. As if our reasons for talking about something were the same as Putin’s motivations. We must talk about important issues, even if our enemy exploits the same issues. We must clearly reveal our different motivations, thereby contributing to a comprehensive solution that, in addition to combating abductions—carried out by both Russia and Ukraine—also includes combating Putin’s propaganda and the practices of all imperialist blocs.
We criticize here what is well known to those who look back on the events of World War II. Hitler, the Nazis, gas chambers, the Holocaust, war expansion—all of this was used to silence about Stalin’s gulags or repression of the labor movement in America and Great Britain. But not only to remain silent, also to join forces with American, British, and “Soviet” imperialism in the name of the anti-fascist popular front. Different times, different wars, but still the same tendency to “defend” or downplay domestic tyranny because the “external” enemy is portrayed as the greatest, most threatening of all and, moreover, exploits tyranny in certain territories in its propaganda to “defend” its own tyranny.
Solidarity Collectives say:“Russia often masks its aggression as “anti-fascist struggle,” invoking liberation rhetoric, but the practice of deportation, forced Russification, and erasure of children’s identities is no humanitarian mission. It is an act of imperial violence, justified by the logic of biopolitics.”
We agree with this. However, we would like to add an important fact: Ukraine often masks its aggression as an “anti-imperialist struggle” invoking liberation rhetoric, but the practice of deportations, forced conscription, and travel bans from the war zone is not a humanitarian mission. It is an act of imperial violence, justified by the logic of biopolitics.
And to all those who would like to downplay this violence by questioning its imperialist nature, we would like to remind them of one fact: the Ukrainian army is dependent on military supplies from European and American imperialism, so it is difficult to argue that on the one hand there is an imperialist aggressor — Russia — and on the other, a defending non-imperialist victim — Ukraine. An ally of the imperialist powers can hardly deny its participation in imperialist aggression. The imperialist actors providing military equipment to Ukraine are also providing it to Israel, which is committing genocide in Gaza. Ignoring these connections will certainly not help us develop a serious analysis that would enable us to constructively change reality. Bad analysis leads to bad conclusions, and bad conclusions lead to tragic practices.
– Anonymous anarchists – February 2026
source:https://anarchistnews.org/index.php/content/biopolitics-war-and-distorted-bipolar-vision