Σαν μια μικρή συνεισφορά στον εορτασμό για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, θα αποπειραθούμε μια μικρή περιδιάβαση στην ιστορία του θεσμού του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου από τη μία, και από την άλλη μια χαρτογράφηση των Μηνυμάτων που έγραψαν και εκφώνησαν σημαντικές προσωπικότητες των παραστατικών τεχνών από το 1962 μέχρι σήμερα.
Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (ITI) ιδρύθηκε το 1948 και αποτελεί τον δυναμικό συνοδοιπόρο της UNESCO για την ανάδειξη, τη διάδοση και την εξέλιξη των παραστατικών τεχνών. Κομβικός στόχος αυτής της συνεργασίας είναι μια σειρά πρωτοβουλιών αρχικά στη διαμόρφωση της εκπαίδευσης πάνω στις παραστατικές τέχνες και επιπροσθέτως στην ενίσχυση της διάδοσης της πολιτιστικής πολυχρωμίας. Θα συνδημιουργήσουν μιας παγκόσμιας εμβέλειας πλατφόρμα σύνδεσης πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και σχολών στο πλαίσιο ενός διαλόγου εκπαίδευσης και ανταλλαγής πρωτοποριακών εκπαιδευτικών πρακτικών και μεθόδων. Θα το ονομάσουν Δίκτυο Ανώτατης Εκπαίδευσης ITI/UNESCO. Θα θεσπίσουν την απονομή του τίτλου της Παγκόσμιας Πρωτεύουσας Παραστατικών Τεχνών σε πόλεις του κόσμου που πειραματίζονται και εξελίσσουν τις παραστατικές τέχνες και διευρύνουν το πεδίο στην εκπαίδευση,
Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου εμπνέεται και συντονίζει αυτές τις δράσεις αποτελώντας τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των καλλιτεχνών, των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και της UNESCO η οποία προσφέρει την αιγίδα αλλά και το κύρος της. Μία από αυτές τις κοινές τους δράσεις αποτέλεσε η θέσπιση αλλά και ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας τόσο για τον χορό αλλά και για το θέατρο, της οποίας τόσο η επίδραση όσο και η εμβέλεια είναι βαρύνουσες.
Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου γιορτάστηκε για πρώτη φορά στις 27 Μαρτίου 1962, σαν έναν φόρο τιμής στην έναρξη της σεζόν του εμβληματικού «Διεθνούς Φεστιβάλ του Θεάτρου των Εθνών» και έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο αυτή την ημέρα μέχρι και σήμερα. Η ημέρα αυτή όχι απλά καθιερώθηκε, αλλά διαδόθηκε ως μία από τους πιο συγκινητικούς συλλογικούς και αλληλέγγυους εορτασμούς σε όλον τον πλανήτη. Στη συγκινητική της διάδοση επέδρασσε καταλυτικά το Παγκόσμιο Μήνυμα εκείνης της ημέρας που ακούγεται απ’ άκρη σε άκρη σε ολόκληρη την υφήλιο, μεταφράζεται σε πάνω από 50 γλώσσες και διαβάζεται από τους ηθοποιούς στις σκηνές του κόσμου πριν την έναρξη κάθε παράστασης.
Το Μήνυμα κάθε χρόνο ανατίθεται σε μια εξέχουσα προσωπικότητα του Θεάτρου. Το πρώτο Μήνυμα που ακούστηκε ποτέ μας ταξιδεύει στη μακρινή 27η Μαρτίου του 1962 και το έγραψε ο σπουδαίος Jean Cocteau, ο οποίος θα σημειώσει μεταξύ άλλων:
«Είναι η φύση του θεάτρου να γεννά αυτό το παράδοξο: ότι η ιστορία, η οποία με την πάροδο του χρόνου, παραμορφώνεται, και η μυθολογία, η οποία, με την πάροδο του χρόνου, εδραιώνεται, έχουν τη μόνη αληθινή στιγμή της πραγματικότητάς τους πάνω στη σκηνή. […] Η επιβίωση της τέχνης του θεάτρου εξαρτάται από την ικανότητά του να επανεφευρίσκει τον εαυτό του αγκαλιάζοντας νέα εργαλεία και νέες γλώσσες. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε το θέατρο να εξακολουθεί να είναι μάρτυρας των μεγάλων θεμάτων της εποχής του και να προωθεί την κατανόηση ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς πρώτα από όλα να διαθέτει το ίδιο ένα πνεύμα ανοιχτό; Πώς θα μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι προσφέρει λύσεις στα προβλήματα της μισαλλοδοξίας, του αποκλεισμού και του ρατσισμού, αν στην πράξη αντιστεκόταν στη σύνθεση και στην ενσωμάτωση;».
Αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην ιστορία των Μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου από το 1962 έως σήμερα παρατηρούμε τα εξής: Ανάμεσα στους ομιλητές οι 53 είναι άνδρες και 13 γυναίκες. Οι 36 είναι ευρωπαϊκής καταγωγής. Και όσον αφορά την ιδιότητα του ομιλητή 29 είναι σκηνοθέτες, 20 σημειώνουν ως βασική ιδιότητά τους αυτή του ηθοποιού, επισημαίνοντας εδώ, ότι αρκετοί από αυτούς διατηρούν πολλαπλές ταυτόχρονες ιδιότητες και κατέχουν πολλαπλούς ρόλους.
Αν και είθισται κάθε χρονιά να ανατίθεται η συγγραφή αλλά και η εκφώνηση του Μηνύματος σε μια διεθνούς φήμης, εξέχουσα προσωπικότητα των παραστατικών τεχνών, αυτό δεν είναι απόλυτο, και έχουμε ενδιαφέρουσες παρεκκλίσεις από τον κανόνα…Όπως παραδείγματος χάρη το κοινό Μήνυμα του 1964: από τον Laurence Olivier (Ηνωμένο Βασίλειο) και τον Jean-Louis Barrault (Γαλλία). Ή το επετειακό μήνυμα του 2018 που όπως αναφέρει το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Θεάτρου: «Για να γιορτάσει την 70ή επέτειο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και για να υπογραμμίσει τη διαπολιτισμική και διεθνή πτυχή του θεάτρου και του ITI, το Εκτελεστικό Συμβούλιο επέλεξε πέντε συντάκτες μηνυμάτων για να γράψουν ένα μήνυμα – έναν από καθεμία από τις πέντε Περιφέρειες της UNESCO: Αφρική, Αμερική, Αραβικές Χώρες, Ασία-Ειρηνικό και Ευρώπη».
Αντιστοίχως, στην 50η επέτειο εορτασμού του το μήνυμα συντάχτηκε μέσα στους κόλπους του Ινστιτούτου και μιλούσε για τη δράση και την προσφορά του μέσα στη διάρκεια των ετών. Στις παρακάτω χρονιές: 1978, 1979 και 1981 επιλέγεται η λύση των «Εθνικών» μηνυμάτων όπου η κάθε εμπλεκόμενη χώρα είναι ελεύθερη να συντάξει το δικό της Mήνυμα. Μία ακόμα παρέκκλιση της συνήθους πρακτικής είναι το μήνυμα του 1965 από έναν ανώνυμο συντάκτη, όπως αναγράφεται στα αρχεία του Ινστιτούτου, η γριφώδης αυτή αναγραφή δικαιολογείται από το Iνστιτούτο ως εξής: «Tο μήνυμα του 1965 αποδόθηκε ρητά στον “Ανώνυμο”, τονίζοντας τη συλλογική, καθολική φύση του θεάτρου και όχι τη φωνή ενός ατόμου. Σημαντικότητα: Αυτή η επιλογή τόνισε ότι το θέατρο υπάρχει μέσω της συνεργασίας πολλών, όχι μόνο ενός διάσημου συγγραφέα, που τηρεί την παράδοση του εορτασμού του θεάτρου ως καθολικής γλώσσας για την ειρήνη και τη διεθνή αρμονία».
Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι στον κορυφαίο Peter Brook ανατέθηκε η συγγραφή του μηνύματος δύο φορές το 1969 και το 1988. Δύο σπουδαίοι Έλληνες θα μας εκπροσωπήσουν μέσα στη διάρκεια των ετών του θεσμού από το 1962 μέχρι σήμερα:
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης το 2001, αυτή η συνταρακτική μορφή των γραμμάτων μας, θεμελιωτής του Νεοελληνικού Θεάτρου με το εμβληματικό του έργο : «Η αυλή των θαυμάτων» και επιζήσας από ένα από τα πιο φονικά στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, από το κολαστήριο του Μαουτχάουζεν, γνωστό και ως «στρατόπεδο χωρίς επιστροφή». Θα ακολουθήσει, χρόνια μετά, το 2025, ο μέγιστος Θεόδωρος Τερζόπουλος ένας δημιουργός διεθνούς εμβέλειας, οικουμενικής αποδοχής και ύψιστης καλλιτεχνικής αξίας.
Στόχος του παρόντος άρθρου είναι μια σταχυολόγηση κάποιων αποσπασμάτων από αυτά τα μηνύματα μέσα στο πέρας των ετών. Η αρχική πρόθεση μου ήταν να αναδειχθούν οι απόψεις των σημαντικών καλλιτεχνών για τη Θεατρική Πράξη, όμως η αγριότητα των καιρών σε διεθνές πολιτικό επίπεδο, η μισαλλοδοξία, η παράλογη εγκληματικότητα και η στυγερότητα των επιλογών των ηγετών του καιρού μας με υποχρέωσαν-σχεδόν μου επέβαλλαν- να διαλέξω αποσπάσματα που το περιεχόμενό τους έχει ισχυρή πολιτική σκέψη και στιβαρό αντίλογο σε κάθε επιβαλλόμενο απολυταρχισμό και βία που έχει δεχτεί η ανθρωπότητα δυτική και μη στα -δήθεν- ειρηνικά μεταπολεμικά χρόνια. Η συγκινητική συνθήκη που δημιουργείται από αυτή τη σταχυολόγηση είναι ότι καταργείται η καταγωγή, το φύλο, η κουλτούρα, η ιδιότητα του ομιλούντος. Κάθε φράση, κάθε λέξη του όποιου ομιλητή καταργεί την ατομικότητα, απηχεί την κραυγή του δοκιμαζόμενου ανθρώπου και υψώνεται σε ένα κοινό μήνυμα της διανοούμενης ανθρωπότητας απέναντι στον ζόφο των πολέμων και των μεγάλων συμφερόντων που τους κατευθύνουν κραυγάζοντας ότι η τέχνη του θεάτρου αγωνίζεται για μια ελεύθερη, ειρηνική, αλληλέγγυα συνύπαρξη των ανθρώπων.
Συγκεκριμένα:
Το 1963 ο εμβληματικός Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Arthur Miller θα πει στο δικό του μήνυμα -το δεύτερο – που αναγνώστηκε στην ιστορία του θεσμού:
«Μιλάω, φυσικά, για το σύγχρονο πρόβλημα του πολέμου, αλλά έμμεσο σε όλα τα έργα που έχουν σημασία και είναι η μοίρα του ανθρώπου. […] Η απόλυτη ειρωνεία είναι ότι, καθώς νιώθουμε ότι νιώθουμε, ότι είμαστε δέσμιοι ανελέητα καταστροφικών δυνάμεων, δεν μπορούμε να βρούμε αυτό που, πάντα, απαιτούσαμε από τους τραγικούς μας ήρωες – ένα σημείο συμφιλίωσης- μια στιγμή αποδοχής, αν όχι παραίτησης, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου που αναγνωρίζουμε ότι η αιτία δεν στάθηκε η μοίρα μας, αλλά εμείς οι ίδιοι».
Το 1967, η θρυλική Helene Weigel –ηθοποιός από την Αυστρία και συνοδοιπόρος στη ζωή και στην τέχνη με τον Μπέρτολτ Μπρεχτ:
«…Προσκαλούμε τους ανθρώπους στο θέατρό μας για να τους παρουσιάσουμε μια εικόνα της πραγματικότητας σε μια διασκεδαστική, σοφή και ευχάριστη μορφή, επιτρέποντάς τους έτσι να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα. Εμείς, οι άνθρωποι του θεάτρου, προσπαθούμε με το έργο μας να κάνουμε τον πλανήτη μας επιτέλους κατάλληλο για να ζήσει: και αυτό σημαίνει πάνω απ’ όλα ότι πρέπει να δημιουργήσουμε ένα θέατρο για ένα ειρηνικό παρόν και ένα φιλικό μέλλον, στο οποίο ο άνθρωπος είναι βοηθός του ανθρώπου».
Ενώ το 2009 ο Βραζιλιάνος Augusto Boal, ιδρυτής του Θεάτρου των Καταπιεσμένων, Θεωρητικός του Δράματος και πολιτικός ακτιβιστής θα σημειώσει μεταξύ άλλων στο δικό του εμψυχωτικό Μήνυμα:
«Όταν κοιτάζουμε πέρα από τα προσχήματα, βλέπουμε καταπιεστές και καταπιεσμένους, σε όλες τις κοινωνίες, τις εθνότητες, τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες· βλέπουμε έναν άδικο και σκληρό κόσμο. Πρέπει να δημιουργήσουμε έναν άλλο κόσμο επειδή γνωρίζουμε ότι αυτό είναι εφικτό. Αλλά εξαρτάται από εμάς να κτίσουμε αυτόν τον άλλο κόσμο με τα χέρια μας παίζοντας στη σκηνή και στην προσωπική ζωή μας. Δείτε την παράσταση που πρόκειται να ξεκινήσει και μόλις επιστρέψετε σπίτι σας, μαζί με τους φίλους σας παίξτε τα δικά σας έργα και κοιτάξτε αυτό που δεν μπορούσατε ποτέ να δείτε: αυτό που είναι προφανές. Το θέατρο δεν είναι απλώς ένα συμβάν, είναι τρόπος ζωής… Είμαστε όλοι ηθοποιοί: το να είσαι πολίτης δεν σημαίνει ότι ζεις σε μια κοινωνία, σημαίνει ότι την αλλάζεις.!»(*)
Το 2011 η Jessica A. Kaahwa από την Uganda, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης και πανεπιστημιακός. Διεθνώς αναγνωρισμένη για το ανθρωπιστικό έργο της θα σημειώσει στο φλεγόμενο Μήνυμά της:
«Έχετε ποτέ σκεφτεί το θέατρο σαν ένα δυνατό εργαλείο στην υπηρεσία της ειρήνης και της συμφιλίωσης; Όσο τα έθνη σπαταλούν κολοσσιαία χρηματικά ποσά για ειρηνευτικές αποστολές σε περιοχές βίαιων συγκρούσεων σε όλο τον κόσμο, ελάχιστη προσοχή θα δίνουμε στο θέατρο ως μια και μοναδική εναλλακτική λύση για την αλλαγή και τη διαχείριση των κρίσεων. Πώς μπορούν οι πολίτες της μητέρας γης να κατακτήσουν παγκόσμια ειρήνη όταν τα εργαλεία που χρησιμοποιούν προέρχονται από εξωτερικές και φαινομενικά κατασταλτικές δυνάμεις; Αποτελεί συνεπώς παρωδία να μένουμε σιωπηλοί σε καιρούς όπως οι δικοί μας, γνωρίζοντας τη δύναμη του θεάτρου, και να αφήνουμε αυτούς που χειρίζονται όπλα και που εκτοξεύουν βόμβες να παίζουν το ρόλο των ειρηνοποιών του κόσμου. Πώς μπορούν τα εργαλεία της αποξένωσης να αποκτούν διπλό ρόλο ως όργανα ειρήνης και συμφιλίωσης;». (*)
Το 2015 ο συνταρακτικός Krzysztof Warlikowski (Πολωνός σκηνοθέτης) θα γράψει :
«Το κοινό τους όραμα για το αναπόφευκτο τέλος του κόσμου –όχι του πλανήτη αλλά του μοντέλου των ανθρώπινων σχέσεων– και της ανατροπής της κοινωνικής συνοχής, είναι σοκαριστικά επίκαιρο για τον σύγχρονο άνθρωπο στο εδώ και στο τώρα. Για μας που ζούμε μετά το τέλος του κόσμου. Που ζούμε με τα εγκλήματα και τις συγκρούσεις που ξεσπούν καθημερινά παντού με τέτοια ταχύτητα που ούτε τα πανταχού παρόντα Μ.Μ.Ε. δεν μπορούν πλέον να παρακολουθήσουν. Αυτές οι εκλάμψεις γρήγορα γίνονται ενοχλητικές και εξαφανίζονται ανεπιστρεπτί από τους ειδησεογραφικούς τίτλους. Αισθανόμαστε ευάλωτοι, τρομαγμένοι και εγκλωβισμένοι. Δεν είμαστε πλέον ικανοί να κτίσουμε πύργους και τα τείχη που επιμόνως ορθώνουμε δεν μας προστατεύουν πλέον από τίποτα –αντιθέτως, απαιτούν προστασία και φροντίδα που απομυζούν μεγάλος μέρος της ενέργειάς μας. Δεν έχουμε πλέον το σθένος να προσπαθούμε να διακρίνουμε αυτό που βρίσκεται πίσω από τις πύλες και πίσω από τα τείχη. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος ύπαρξης του θεάτρου κι εκεί ακριβώς πρέπει να αναζητά τη δύναμή του. Να διεισδύει στο εσωτερικό, εκεί όπου απαγορεύεται».
To 1988 o Peter Brook, Άγγλος σκηνοθέτης, ένας από τους επιδραστικότερους δημιουργούς του καιρού μας, τη δεύτερη φορά που τον τίμησαν με την ανάθεση του Μηνύματος για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου θα αναρωτηθεί:
«Πρέπει κανείς να επιστρέψει στις παραδοσιακές του μορφές, στις εθνοτικές του ρίζες; Πρέπει κανείς να εξαφανιστεί σε μια άλλη κουλτούρα ή να εξαφανιστεί στη δική του; Πιστεύω με έναν άλλο τρόπο. Νομίζω ότι η αλήθεια που πρέπει να βρεθεί, η αλήθεια που μας αγγίζει, που μας συγκλονίζει δεν υπάρχει μέσω στυλιστικών παραδόσεων, τρόπων ή μέσων. Η έγκυρη αλήθεια είναι η αλήθεια της στιγμής. Όταν πολλές επιρροές αλληλεπιδρούν μέσω των συγκλίνουσών ακτίνων τους, μέσω της τριβής τους, μπορεί να αναδυθεί μια νέα άποψη, φρέσκια, εκπληκτική. Σήμερα, μπορούμε να κάνουμε αυτές τις θεατρικές αντιθέσεις ακόμη πιο έντονες φέρνοντας κοντά ηθοποιούς από τολμηρά διαφορετική καταγωγή. Αυτή η διαδικασία αντιστοιχεί επίσης σε έναν κόσμο όπου το μεγαλύτερο μέρος του κοινού αποτελείται από ένα ολοένα και πλουσιότερο μείγμα φυλών […]Καθώς οι πολιτισμοί αναμειγνύονται στη σκηνή, το κοινό έρχεται σε επαφή με ακριβείς, αλλά καθολικές αλήθειες».
Ο Peter Sellars, Αμερικανός, ανατρεπτικός σκηνοθέτης, καθηγητής Πανεπιστημίου στο UCLA) και διανοούμενος το 2022 εν μέσω της πανδημικής συνθήκης που συγκλόνιζε τον πλανήτη, θα αναφέρει:
«Δεν ζούμε στον 24ωρο κύκλο των ειδήσεων, ζούμε στην άκρη του χρόνου. Οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης είναι εντελώς ανεξάρτητα και ανίκανα να αντιμετωπίσουν αυτό που βιώνουμε. […] Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από τεράστιες δημοσιογραφικές εκστρατείες, προσομοιωμένες εμπειρίες, φρικιαστικές προγνώσεις πώς μπορούμε να φτάσουμε πέρα από την ατελείωτη επανάληψη των αριθμών για να βιώσουμε την ιερότητα και το άπειρο;».
Ενώ το 2016 ο Ρώσος σκηνοθέτης Anatoli Vasiliev θα αναρωτηθεί :
«Τι είναι ικανό να μας πει;
Τα πάντα!
Το θέατρο μπορεί να μας πει τα πάντα.
Πως οι θεοί κατοικούν στον ουρανό και πως οι φυλακισμένοι εξοντώνονται σε ξεχασμένες υπόγειες σπηλιές και πως το πάθος μπορεί να μας ανυψώσει, και πως η αγάπη να καταστρέψει, και πως κανένας δε χρειάζεται έναν καλό άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο, και πως η απάτη βασιλεύει και πως οι άνθρωποι ζουν σε διαμερίσματα ενώ τα παιδιά βολοδέρνουν στα προσφυγικά στρατόπεδα, και πως όλοι πρέπει να επιστρέψουν στην έρημο και πως μέρα με τη μέρα είμαστε αναγκασμένοι να χωρίζουμε από τους αγαπημένους μας, -το θέατρο μπορεί να πει τα πάντα. Το θέατρο υπήρχε από πάντα και θα παραμείνει για πάντα.(**)».
Και ο Θεόδωρος Τερζόπουλος το 2025:
«Μπορεί το θέατρο να αφουγκραστεί το SOS που εκπέμπει η εποχή μας, σε έναν κόσμο με πτωχοποιημένους πολίτες, έγκλειστους στα κελιά της εικονικής πραγματικότητας, περιχαρακωμένους στην ασφυκτική ιδιώτευσή τους; Σε έναν κόσμο με ρομποτοποιημένες υπάρξεις μέσα σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου και καταστολής σε όλο το φάσμα της ζωής;
Ανησυχεί το θέατρο για την οικολογική καταστροφή, την αύξηση της θερμοκρασίας της γης, τις τεράστιες απώλειες της βιοποικιλότητας, τη μόλυνση των ωκεανών, το λιώσιμο των πάγων, την αύξηση των δασικών πυρκαγιών και τα ακραία καιρικά φαινόμενα; Μπορεί το θέατρο να γίνει ένα ενεργό κομμάτι του οικοσυστήματος; Το θέατρο παρακολουθεί τα φαινόμενα των ανθρώπινων επιπτώσεων στον πλανήτη εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυσκολεύεται να συνδιαλλαγεί με αυτό το πρόβλημα.
Αγωνιά το θέατρο για την ανθρώπινη κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται τον 21ο αιώνα, όπου ο πολίτης άγεται και φέρεται από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, από δίκτυα ενημέρωσης και εταιρείες διαμόρφωσης κοινής γνώμης; Όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο και αν διευκολύνουν, αποτελούν το μεγάλο άλλοθι της επικοινωνίας, γιατί προσφέρουν την απαραίτητη απόσταση ασφαλείας από τον Άλλον; Ένα διάχυτο αίσθημα φόβου απέναντι στον Άλλον, τον διαφορετικό, τον Ξένο, κυριαρχεί στις σκέψεις και τις πράξεις μας. Μπορεί το θέατρο να λειτουργήσει ως ένα εργαστήρι συνύπαρξης των διαφορετικοτήτων, χωρίς να λάβει υπόψιν του το τραύμα που αιμορραγεί».
Αντί επιλόγου θα παραθέσω την «προσευχή» της ανθρωπότητας προς το θέατρο που έγραψε η σπουδαία Ariane Mnouchkine το 2005. Είθε να εισακουστεί η προσευχή της. Είθε η προσευχή της να γίνει και δική μας. Ευχές για μια χαρμόσυνη και ελπιδοφόρα Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Ευχές για μια ανθρωπότητα χωρίς τα δεσμά, την οδύνη και τη φρίκη του πολέμου:
«Βοήθεια!
Θέατρο, βοήθησέ με!
Κοιμάμαι. Ξύπνησέ με
Είμαι χαμένη μέσα στο σκοτάδι, οδήγησέ με, τουλάχιστον κοντά σε ένα κερί
Είμαι οκνηρή, κάνε με να ντρέπομαι
Είμαι κουρασμένη, ανέβασέ με
Είμαι αδιάφορη, χτύπησέ με
Παραμένω αδιάφορη, τσαλάκωσέ μου την εικόνα
Φοβάμαι, δώσε μου κουράγιο.
Είμαι αδαής, εκπαίδευσέ με.
Είμαι απάνθρωπη, εξανθρώπισέ με.
Είμαι φαντασμένη, κάνε με να πεθάνω στα γέλια
Είμαι κυνική, αποδόμησέ με
Είμαι κτήνος, μεταμόρφωσέ με
Είμαι μοχθηρή, τιμώρησέ με
Είμαι δεσποτική και σκληρή, πολέμησέ με
Είμαι σχολαστική, γελοιοποίησέ με
Είμαι χυδαία, εξύψωσέ με
Είμαι μουγκή, ελευθέρωσέ με
Δεν ονειρεύομαι πια, φέρσου μου σαν σε δειλό ή ανόητο
Έχω ξεχάσει, ξεκίνησέ μου τη Μνήμη
Αισθάνομαι γριά και άχρηστη, κάνε να σκιρτήσει η παιδικότητα
Είμαι άχαρη, δώσε μου τη Μουσική
Είμαι θλιμμένη, ψάξε τη Χαρά
Είμαι κουφή, κάνε στην καταιγίδα να ουρλιάξει η λύπη
Είμαι άστατη, όπλισέ-με με Φρόνηση
Είμαι αδύναμη, άναψε τη Φιλία
Είμαι τυφλή, φέρε μου όλα τα Φώτα
Είμαι υποταγμένη στην Ασχήμια, κάνε να με κατακτήσει η Ομορφιά
Με έχει προσηλυτίσει το Μίσος, κάνε να μου δοθεί όλη η δύναμη της Αγάπης.»
(*)Μετάφραση από τα αγγλικά για το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου: Βίκυ Μαντέλη & Νεόφυτος Παναγιώτου
(**)Μετάφραση από τα αγγλικά για το Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.: Αναστασία Κουμίδου
The post Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου: Επετειακή περιδιάβαση στον θεσμό και στα Μηνύματα που έγραψαν σημαντικές προσωπικότητες των παραστατικών τεχνών από το 1962 μέχρι σήμερα appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα