Στα εγχώρια τώρα, τα singles των Αoris (salt and empty air), Tony Bluebird ft. Μatina Sous Peau (Mου λείπεις), French Fry (Apple Pie), Youth Valley (Cerberus) και της Έλενας Λεώνη (Βαριέμαι πολύ) με έκαναν να δημιουργήσω μια λίστα μέσα στη λίστα με το repeat να είναι μονίμως ενεργό.
Στα LP’s, ο Monsieur Minimal, ο Κωστής, οι Remade και η Vassilina έδωσαν o καθένας στο ύφος του τέσσερις πολύ διαφορετικούς αλλά εξίσου ενδιαφέροντες ολοκληρωμένους δίσκους. Πάμε να τους αναλύσουμε:
Remade – “Hug The Sun“
Οι Remade επέστρεψαν δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο τους “It Was Us” με το πολύ διαφορετικό “Hug The Sun”. Πιο δυνατό, πιο ηλεκτρικό, πιο ροκ! Το ύφος του θυμίζει τις αρχές των 00’s. Οι συνθέσεις τους είναι πολύ καλοδουλεμένες, μελωδικές και ιδιαίτερα αρμονικές κάτι που κρατάει τον ακροατή από κομμάτι σε κομμάτι. Αν και είναι εντελώς έξω από τα νερά μου ο ήχος τους, ομολογώ πως μου κράτησαν ωραία παρέα!
Monsieur Minimal – «Μυστικός Δείπνος»
Ο Monsieur Minimal με το τελευταίο του άλμπουμ επανεφευρίσκει τον ήχο και τον στίχο του. Αναγεννά δηλαδή τον μουσικό εαυτό του χαρίζοντάς μας 8 νέες εκδοχές του, μέσα από γυναικείες αγαπημένες φωνές. To συναίσθημα του ήχου του είναι εκεί. Ζεστό, μεσογειακό, folklore, vintage και cinematic. Αυτό δηλαδή που το αυτί του ακροατή ψάχνει αυτόματα όταν βλέπει το όνομα του καλλιτέχνη. Ο στίχος ταιριάζει με χαρακτηριστική ευκολία στις συνθέσεις που ήταν γραμμένες για αγγλικό στίχο, ενώ τα φωνητικά, ξεδιπλώνουν κάθε μορφή θηλυκής ενέργειας ακομπλεξάριστα. Τον αγάπησα αυτόν τον δίσκο! Κομμάτι-κόλλημα «Το Τανγκό Της Ηδονής» με τη Λόλα Γιαννοπούλου.
Vassilina – “Iparksiako”
Το “i.par.ksia.ko” ολοκληρώθηκε και αυτό που έχω να πω είναι πως είναι το καλύτερο δείγμα ελληνόφωνης διαφανούς και άφιλτρης pop. Η Vassillina έγραψε στίχο ελληνικό και το έκανε με τόσο ιντελεκτουέλ όσο και ωμό τρόπο. To άλμπουμ αντλεί έμπνευση από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Πώς είναι να ψάχνεις να βρεις το σπίτι σου, τον εαυτό σου και να προσπαθείς να ενώσεις την κατακερματισμένη σου ταυτότητα. Μακάρι όταν άκουσε το αποτέλεσμα του άλμπουμ της να είδε πόσο ολόκληρη είναι! Μου αρέσει το άλμπουμ γιατί με συμφιλιώνει με το σκοτάδι μου. Παραγωγικά είναι εξίσου δυνατό και σύγχρονο, γράφτηκε ανάμεσα σε αλλεπάλληλα ταξίδια Λονδίνο-Αθήνα, σε συνεργασία με τον μακροχρόνιο συνεργάτη της TOTALWERK (Tom Wright). Το artwork δημιουργήθηκε από τη Lissyelle, φωτογράφο με έδρα το Λος Άντζελες, η οποία έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Chappell Roan, Olivia Rodrigo και Tate McRae. Κομμάτι-κόλλημα “Dolini” feat. Tsolimon.
Κωστής – Φέιγ Βολάν
Δύο χρόνια πριν ακριβώς, στην κασέτα Μαρτίου του 2024 δηλαδή, έγραφα για τον Κωστή «Κάτι που έκανε την καρδιά μου να πάρει ανάσες ήταν και το ολοκληρωμένο EP του Κωστή “Κάποιες Κυριακές”. Υπέροχα γραπτά! Κάτι παραπάνω από στίχος! Πόσο εκτιμώ τα παιδιά που δεν κάνουν κονσέρβα! Πόσο αγαπώ τα παιδιά που ακουμπάνε την ψυχή τους στην τέχνη τους αναζητώντας απαντήσεις για την αγάπη και τον έρωτα σε μια τόσο απρόσωπη πόλη παρατηρώντας τη ζωή μέσα από τα μάτια ενός απελπισμένου ρομαντικού».
Δύο χρόνια λοιπόν μετά με το ολοκληρωμένο ντεμπούτο άλμπουμ του «Φέιγ Βολάν» φουντώνω από χαρά γιατί ο Κωστής Χρήστου έφτιαξε έναν δίσκο γεμάτο από συναίσθημα και αλήθεια που σε σπάνε. Από κομμάτι σε κομμάτι μέχρι να βρεις αυτό που θα σε κάνει να σε βρεις. Γιατί μόνο αν σε βρεις, θα ψάξεις τον άλλον. Το «Φέιγ Βολάν» είναι μια βαθιά προσωπική δουλειά που αποτυπώνει τη ρευστότητα της ενηλικίωσης και τη διαρκή αναζήτηση ταυτότητας. Ο Κωστής, τραγουδοποιός και πολυοργανίστας από τη Δυτική Ελλάδα, ξεκίνησε τη δημιουργική του πορεία μαζί με τον στενό του φίλο και συνεργάτη, τον παραγωγό Papatanice. Μέσα σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα, οι δυο τους ηχογραφούσαν μόνοι τους κάθε όργανο, δημιουργώντας έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στη lo-fi οικειότητα και την ποιητική νοσταλγία. Το άλμπουμ «Φέιγ Βολάν» είναι αποτέλεσμα μιας διετούς δημιουργικής διαδικασίας και λειτουργεί ως σύμβολο μετάβασης. Όπως περιγράφει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, πρόκειται για «ιπτάμενα φύλλα», όπως ακριβώς ένα «φέιγ βολάν» που ταξιδεύει μέχρι να βρει το σημείο που θα προσγειωθεί ή το χέρι που θα το σηκώσει από κάτω προσθέτω εγώ. Πρόκειται για ένα έργο που αιωρείται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, με πολύ ενδιαφέρουσες συνθέσεις για τις οποίες στοιχηματίζεις πως είχαν μείνει σε κάποιο συρτάρι της δεκαετίας του ’70. Θα το ακούσετε όλο με τη φυσική ροή του. Δεν θα σας επιτρέψει το ίδιο το άλμπουμ να παρακάμψετε την συνοχή του και φυσικά θα επιλέξετε αυτό που θα είναι πιο κοντά σε εσάς. Εγώ επέλεξα το «Ηλίου Φέουδο» με την φανταστική Νεφέλη Φασούλη.
The post Κασέτα Μαρτίου: Λοcαλ κομμάτια σε Repeat (Πλευρά Β) appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα