06/04/2026 1:28 μμ.
Στην Πάκι Βίλαντ (1944-2026), Paki Wieland, η οποία πολέμησε τη σκληρότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε όλη της την ενήλικη ζωή. Το πρωί της αναχώρησής μου από το αεροδρόμιο Χοσέ Μαρτί, που πήρε το όνομά του από τον πατέρα της πατρίδας, αγκάλιασα τους πάντες: τη γυναίκα που χειρίστηκε το check-in μου, τον άντρα που σφράγισε το διαβατήριό μου, το προσωπικό εδάφους. Την προηγούμενη μέρα, είχα αγκαλιάσει σφιχτά όλους τους φίλους μου, με δάκρυα να παλεύουν για το δικαίωμα να κυλούν στο πρόσωπό μου. Φαινόταν ότι, μέσα από αυτές τις αγκαλιές, ήθελα με κάποιο τρόπο να μεταφέρω την ανησυχία μου για το τι θα μπορούσε να συμβεί στην Κούβα, στους κουβανούς, στην Κουβανική Επανάσταση – σε όλα – εξαιτίας της τρέλας του Ντόναλντ Τραμπ. του Vijay Prashad *
Τι έχει απογίνει ο κόσμος, πως έχει καταντήσει; Είναι σαν δισεκατομμύρια άνθρωποι να έχουν γίνει θεατές των φρικαλεοτήτων που επιβάλλονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ: τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας, τους άσκοπους βομβαρδισμούς του Ιράν και, φυσικά, την απόπειρα ασφυξίας της Κούβας. Η παρακμιακή βαρβαρότητα της κυβέρνησης των Ηπα, που επιδεινώνεται από την απερισκεψία του Τραμπ, είναι απρόβλεπτη και επικίνδυνη. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Ο Τραμπ φαίνεται παγιδευμένος στο Ιράν, όπου δεν κατάφερε να προβλέψει την πολιτική σοφία των ιρανών να απορρίψουν μια εκεχειρία τώρα, μόνο και μόνο για να επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να επανεξοπλιστούν και να καταστρέψουν τις πόλεις τους με μεγαλύτερη αγριότητα σε μια εβδομάδα από τώρα. Ο Τραμπ φαίνεται ανίκανος να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία ή τη γενοκτονία εναντίον των παλαιστινίων. Ο σύμμαχος του Τραμπ, το Ισραήλ, επέκτεινε για άλλη μια φορά τον πόλεμό του στον Λίβανο, απειλώντας να ανατρέψει τους δρόμους του αραβικού κόσμου, όπου υπάρχει ήδη ανησυχία προς τις πλήρως συναινετικές κυβερνήσεις τους. Θα χτυπήσει την Κούβα στη συνέχεια, ως επόμενη, νομίζοντας ότι θα είναι μια γρήγορη νίκη;
Είναι δύσκολο για μένα να περιγράψω τον αντίκτυπο του σκληρού εμπάργκο πετρελαίου του Τραμπ στην Κούβα. Δεν έχουν υπάρξει αποστολές διυλισμένου πετρελαίου στην Κούβα από τις αρχές δεκεμβρίου 2025. Αυτό σημαίνει ότι κάθε πτυχή της σύγχρονης ζωής έχει διαταραχθεί εντελώς.
Οι δρόμοι της Αβάνας είναι σιωπηλοί επειδή απλά δεν υπάρχουν αρκετά καύσιμα για αυτοκίνητα και λεωφορεία για τη μεταφορά ανθρώπων. Σχολεία και νοσοκομεία – οι ναοί της επαναστατικής Κούβας – αγωνίζονται να διατηρήσουν τις βασικές υπηρεσίες. Οι αγρότες δυσκολεύονται να φέρουν την τροφή στις πόλεις και τα φάρμακα είναι ακριβά, εάν είναι διαθέσιμα. Φανταστείτε να είστε ασθενής που χρειάζεται νευροχειρουργική επέμβαση, με τους γιατρούς απλώς απρόθυμους να ρισκάρουν να εισάγουν έναν καθετήρα στον εγκέφαλό σας εν μέσω διακυμάνσεων του ρεύματος και διαλειπουσών διακοπών ρεύματος.
Αυτό ήταν το πιο κραυγαλέο παράδειγμα των κινδύνων του Αποκλεισμού του Τραμπ για το Πετρέλαιο που ένιωσα κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Αβάνα. Καθώς περπατούσα κατά μήκος του Μαλεκόν, είδα να περνούν μερικές άμαξες που τις τραβούσαν άλογα. Είναι σχεδόν σαν ο γιάνκη να θέλει να τιμωρήσει την Κουβανική Επανάσταση και να σπρώξει δέκα εκατομμύρια κουβανούς πίσω στην Εποχή του Σιδήρου.
Ήρθα στην Κούβα ως μέλος μιας αντιπροσωπείας αλληλεγγύης από τη Διεθνή Συνέλευση των Λαών, μια πλατφόρμα εκατοντάδων οργανώσεων από όλο τον κόσμο που επιδιώκουν την αποκατάσταση του διεθνισμού από κίνημα σε κίνημα.
Η αντιπροσωπεία μας είχε επικεφαλής τον João Pedro Stedile (εθνικό διευθυντή του Βραζιλιάνικου Κινήματος των Δίχως Γη), και περιλάμβανε τον Fred M’membe (πρόεδρο του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ζάμπια και φετινό υποψήφιο της αντιπολίτευσης για την προεδρία), τον Brian Becker (έναν εκ των ηγετών του Κόμματος για τον Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση στις Ηνωμένες Πολιτείες), τον Manolo De Los Santos (διευθυντή του Λαϊκού Φόρουμ/The People’s Forum), τον Giuliano Granato (έναν εκ των ηγετών του Potere al Popolo στην Ιταλία) καθώς και τους Manuel Bertoldi και Laura Capote (συντονιστές των Κινημάτων ALBA). Επισκεφθήκαμε πολλά μέρη, μεταξύ των οποίων η Λατινοαμερικανική Ιατρική Σχολή, το Ινστιτούτο Νευρολογίας, το Κέντρο Martin Luther King και την Casa De Las Americas.
Συναντηθήκαμε με την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας και τον Πρόεδρο της Κούβας, καθώς και με αμέτρητους απλούς κουβανούς. Πήγαμε στο κεντρικό νεκροταφείο της Αβάνας για να αποτίσουμε φόρο τιμής στους τριάντα δύο κουβανούς που έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την κυριαρχία της Βενεζουέλας, και περπατήσαμε στην πόλη της Αβάνας για να συναντήσουμε ανθρώπους που εκτελούσαν την καθημερινότητά τους.
Κατά τη διάρκεια μιας από τις συζητήσεις μας, ένας φίλος με ρώτησε πώς βρήκα την Κούβα, ένα μέρος που έχω επισκεφτεί αμέτρητες φορές τα τελευταία τριάντα χρόνια. Είπα ότι η κατάσταση φαινόταν δύσκολη, αλλά οι άνθρωποι φαίνονταν ασταμάτητοι. Ο φίλος μου ήταν σαφής: το κυρίαρχο συναίσθημα στη χώρα ήταν ότι οι κουβανοί θα πάλευαν μέχρι τέλους για να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους σε ένα μέλλον και την άρνησή τους να επιστρέψουν στο 1958, το έτος πριν από την Επανάσταση.
Κατά τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης, ο Φιντέλ Κάστρο ξεκαθάρισε ότι το επείγον καθήκον ήταν να αντιμετωπιστούν, να λυθούν οι άμεσες ανάγκες και προβλήματα του λαού. Αυτό σήμαινε ότι η Κουβανική Επανάσταση έδινε έμφαση στον τερματισμό της πείνας και της φτώχειας, του αναλφαβητισμού και των ασθενειών, καθώς και στην παροχή στέγης και πολιτιστικών χώρων.
Το να βλέπουμε την επιδείνωση της ζωής λόγω του σκληρού εμπάργκο, που διαρκεί σχεδόν εβδομήντα χρόνια, και του νέου Πετρελαϊκού Αποκλεισμού είναι σπαρακτικό. Η προτεραιότητα παραμένει η διασφάλιση πως κάθε κουβανός μπορεί να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή. Αυτό ήταν επίσης το μήνυμα του Κουβανού προέδρου Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, ενός ανθρώπου με μεγάλη ταπεινότητα: θα αντισταθούμε, είπε, αλλά δεν θα επιτρέψουμε η Επανάσταση να σπαταλήσει τα κεκτημένα, τις κατακτήσεις της και την προσοχή της στην ευημερία του λαού μας.
Το να κάθομαι σε μια κουνιστή πολυθρόνα δίπλα στον φίλο μου Άμπελ Πριέτο, πρώην Υπουργό Πολιτισμού, στο Σπίτι De Las Americas, ήταν μια ευλογία. Ως συνήθως, ο Άμπελ, σύντροφος μου μαρξιστής-λενονιστής (!), με έκανε να γελάσω με την καρδιά μου και ταυτόχρονα να νιώσω πόνο. Τα σχόλιά του κυμαίνονταν από την εκτίμησή του για τον Τραμπ (με την «τρέλα» να είναι η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη) έως την αντίληψή του για τη ζωτικότητα της κουβανικής πραγματικότητας (τα εξαιρετικά πλήθη που στέκονταν αντιστεκόμενα στην καταρρακτώδη βροχή για να αποτίσουν φόρο τιμής στα λείψανα των κουβανών που σκοτώθηκαν από τις αμερικανικές δυνάμεις στη Βενεζουέλα στις 3 ιανουαρίου). Ένιωσα παρηγοριά από την ισορροπία του μεταξύ χιούμορ και σαφήνειας, καθώς και από τη λογοτεχνική ευαισθησία του Άμπελ που παρακολουθούσε κρατώντας υπό έλεγχο την ταχέως εξελισσόμενη κατάσταση.
Αποδέχτηκα την άποψη του Άμπελ ότι ίσως οι Ηνωμένες Πολιτείες στην τρέχουσα μορφή τους είναι ένα γιγάντιο λάθος – η αλαζονεία του Τραμπ αντανακλά κάτι εγγενές στον ακραίο ιδεαλισμό ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι κυβερνήσεις τους γνωρίζουν τα πάντα καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Πιστεύουν πως γνωρίζουν καλύτερα τι θα πρέπει να γίνει στους παλαιστίνιους, τους βενεζουελάνους, τους ιρανούς και τους κουβανούς.
Στο όνομα της «δημοκρατίας», τα δημοκρατικά και υπαρξιακά δικαιώματα των ανθρώπων σε αυτά τα πιο σκοτεινά έθνη απορροφώνται πλήρως από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών – τον κάτοχο της συντριπτικής εξουσίας. Είναι μια άσχημη αλλά πραγματική οπτική, μια πραγματικότητα που ξηλώνει, που απομακρύνει τους ευαίσθητους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο από την ίδια τους την επιθυμία να διαμορφώνουν μια πραγματικότητα όχι τόσο τρομακτική. Το ένα τρίτο όσων σκοτώθηκαν στο Ιράν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι παιδιά, και τα παιδιά της Παλαιστίνης, τα ονόματα των οποίων τιμούμε, δεν θα μεγαλώσουν ποτέ.
Την τελευταία μου μέρα, είδα μια ομάδα κουβανών μαθητών να παίζουν σε ένα πάρκο, ντυμένοι με τις σχολικές τους στολές, με τα επαναστατικά τους κασκόλ γύρω από τον λαιμό. Βούιζαν από γέλια και φλυαρίες. Τους παρακολουθούσα από την απέναντι πλευρά του δρόμου καθώς έπαιζαν ένα παιχνίδι, υπό την επίβλεψη δύο χαμογελαστών δασκάλων, με κώνους στο έδαφος – ένα παιχνίδι που απαιτούσε να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να περνούν ανάμεσα τους. Αυτά τα παιδιά πρέπει να ήταν περίπου πέντε ή έξι χρονών, αγόρια και κορίτσια που έπαιζαν μέσα σε ένα κουκούλι μεγάλης ευτυχίας. Τους έστειλα μια εικονική αγκαλιά. Να είστε ασφαλείς, παιδιά. Πάντα. Να αγκαλιάζετε την Κούβα για μένα κάθε μέρα.
* από Globetrotter – Bιογραφία του συγγραφέα: Αυτό το άρθρο παράχθηκε από το Globetrotter. Ο Vijay Prashad είναι ινδός ιστορικός και δημοσιογράφος. Είναι συγγραφέας σαράντα βιβλίων, μεταξύ των οποίων Washington Bullets, Red Star Over the Third World, The Darker Nations: A People’s History of the Third World, The Poorer Nations: A Possible History of the Global South, και How the International Monetary Fund Suffocates Africa, σε συνεργασία με τον Grieve Chelwa. Είναι εκτελεστικός διευθυντής του Tricontinental: Institute for Social Research, επικεφαλής ανταποκριτής του Globetrotter και διευθύνων συντάκτης του LeftWord Books (Νέο Δελχί). Έχει επίσης εμφανιστεί στις ταινίες Shadow World (2016) και Two Meetings (2017).
28 Mαρτίου 2026 –
media:
διεθνισμός.jpg