Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά η αγαπημένη ταινία «Τζένη Τζένη» μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Νίκου Καραθάνου θ’ αποκτήσει μια σύγχρονη εκδοχή. Οι ρόλοι του πρωτότυπου κειμένου του Κώστα Πρετεντέρη και του Ασημάκη Γιαλαμά ίδιοι θα παραμείνουν. Το Σκουταρέικο και το Κασανδρέικο εκεί θα ‘ναι το νησί να στηρίζουν τον Γκόρτσο και τον Μαντά. Η σκηνοθετική οπτική θέλει να μας παρουσιάσει ένα ρέκβιεμ ηλιόλουστο, ένα αντίο σε μια εποχή που έφυγε. Σε μια εποχή που απέκτησε την αθανασία της χάρη στη μεγάλη οθόνη. Στη δική μας εποχή με τους πολέμους, τη δυστυχία, την αδικία, την οικονομική ανασφάλεια και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία, το Τζένη Τζένη είναι η ταινία που έρχεται από το παρελθόν να μας διδάξει τα κακώς καμωμένα από τους πολιτικούς.
Οι ηθοποιοί που επέλεξε ο Νίκος Καραθάνος και αποδέχτηκαν είναι όλοι τους ένας κι ένας. Από την πρώτη ομαδική φωτογράφηση του θιάσου στάθηκα στην εικόνα του Άγγελου Παπαδημητρίου. Ήτανε όλοι τους σε ένα εστιατόριο σαν να είχε τελειώσει η γιορτή, να ‘χαν σβήσει τα φώτα και ξαπόσταιναν, όμως η φιγούρα του Παπαδημητρίου στα μάτια μου ξεχώρισε. Έφερε μια νοσταλγία, μια μελαγχολία και μια ανεπιτήδευτη θλίψη. Στάθηκα στην εικόνα, διαβάζοντας το δελτίο τύπου, είδα ότι θα παίξει τον ρόλο της θείας που υποδυόταν στην ταινία η Ελένη Ζαφειρίου. Ενδιαφέρουσα αντίθεση, σκέφτηκα. Του το είπα κι από κοντά όταν συναντηθήκαμε στην Καλλιδρομίου μετά από την πρόβα του. Φέρει μια ευγένεια άλλων εποχών, μια πνοή λυρικής ευδαιμονίας αυτός ο άνθρωπος, έτσι ένιωσα όση ώρα περάσαμε μαζί συνομιλώντας. Φοβόμουν δεν σας κρύβω ότι η συζήτησή μας δεν θα μπορούσε ν’ αποτυπωθεί ως συνέντευξη γραπτή. Είμαι και ’γώ πολυλογάς είναι και αυτός γλαφυρός σαν πηγή που γάργαρα ρέει η αναβλύζουσα πληροφορία, από το ένα θέμα στο άλλο πηγαίναμε. Αλλά άκρη βγάλαμε…
Η «Τζένη Τζένη» τώρα που ετοιμάζετε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είναι η κινηματογραφική Τζένη Τζένη που έχω δει εγώ στην τηλεόραση;
Σωστά το είπες είναι η Τζένη Τζένη που έχεις δει στην τηλεόραση, και εγώ στην τηλεόραση την είδα, ήταν από τις λίγες της ταινίες που δεν μου άρεσαν.
Α, δεν σου άρεσε;
Μου αρέσει πολύ ο ελληνικός κινηματογράφος, σε αυτή την ταινία κάτι δεν μου κόλλαγε. Ήταν τόσο μοντέρνα η Καρέζη, δεν ήταν η κόρη του Παπαγιαννόπουλου που είναι χωριάτες… Ήταν μια ταινία που δεν μου άρεσε, γιατί δεν ήταν όπως οι άλλες ταινίες της Καρέζη κι ήταν γραφτό να κάνω αυτή την ταινία.
Αυτό που δεν μας αρέσει κάνουμε.
Μα το καταλαβαίνεις; Χτυπάει το τηλέφωνο, και μου το λέει ο Καραθάνος. Έχουμε κάνει και τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Καραθάνου, δηλαδή Γκόλφω, Δεκαήμερο, Συρανό Ντε Μπερζεράκ, Όρνιθες,
Προσωπικά, την Γκόλφω σας λάτρεψα.
Κρέμονταν σαν τα τσαμπιά επάνω οι θεατές κι όταν με πήρε στην Γκόλφω, λέει στον Χουβαρδά: «Θέλω να μου “δώσεις” τον Άγγελο Παπαδημητρίου». «Για ποιο πράγμα», λέει ο Χουβαρδάς; «Για να κάνει τον τσέλιγκα». «Υπάρχει κι άλλος Άγγελος Παπαδημητρίου εκτός από τον φίλο μας τον Άγγελο, και θα κάνει τον τσέλιγκα;». Τέτοιος ήταν ο Καραθάνος.
Και ήσουν και καταπληκτικός τσέλιγκας.
Γιατί έβγαινα με στεντόρεια φωνή κι ο κόσμος πάγωνε. Θυμάμαι σε μια παράσταση εκεί που παίζουμε τους βλέπω όλους να φεύγουν και να με αφήνουν μόνο στη σκηνή και να κρύβονται, ουρλιάζοντας από τα γέλια. Έπρεπε να πω στον υποτακτικό μου: «Εγώ που είμαι μπάρμπας σου, στο λέω να το κάνεις». Και εγώ με την στεντόρεια φωνή είχα πει: «Εγώ που είμαι η Μπάρμπι σου, στο λέω να το κάνεις».
Τώρα θα κάνεις στην παράσταση Τζένη Τζένη, του ελληνικού κινηματογράφου την «ταπεινή» Μπάρμπι – Ελένη Ζαφειρίου.
Μου λέει ο Νίκος στο τηλέφωνο: «Άγγελε, σκέφτομαι να κάνουμε θέατρο». Του λέω εκ των προτέρων ναι. «Τι θα κάνεις να σου πω»; «Δεν με νοιάζει», του λέω, «ό,τι και να μου πεις θα το κάνω.». «Μα να σου πω μήπως δεν θέλεις;». Λέω: «τι θα κάνω»; «Την αδερφή μου», μου λέει. «Δύο φορές μέσα», του λέω.
Που είναι πολύ αγαπημένος χαρακτήρας ταινιών η Ελένη Ζαφειρίου.
Βεβαίως πολύ. Η μάνα που έλεγε «Αχ, παιδί μου», αυτές οι πονεμένες.
Είδα τις φωτογραφίες που τραβήξατε για την παράσταση και στάθηκα σε σένα γιατί σε είδα πολύ διαφορετικό, πολύ μοναχικό σε σχέση με αυτό τον κοσμοπολίτικο αέρα που έχεις. Πολύ ωραία φωτογράφιση και όλοι σε κάθε κλικ μια ιστορία από μόνοι σας.
Επειδή ακριβώς είναι δυστυχισμένοι αυτοί όλοι. Ήταν ένας Γάλλος μαζί μας στην παρέα και λέει: «Αυτή είναι η πραγματική Ελληνίδα. Έτσι δεν τις φανταζόμαστε τις Ελληνίδες στο εξωτερικό; Και πολύ σεμνές, έτσι με τα μαλλιά». Ε, το αφήνεις αυτό; Και έτσι είπα να το κάνω…
Πώς σε «κακομαθαίνει» ο Νίκος Καραθάνος και είναι ο μόνος σκηνοθέτης που του λες κατευθείαν ναι;
Είναι το αποτέλεσμα. Όταν έχεις κάνει παραστάσεις μαζί του: Δεκαήμερο, Γκόλφω, Συρανό ντε Μπερζεράκ. Όρνιθες. Όπως ο Κούτρας έκανε το Ξενία, πήρα το βραβείο δεύτερου ρόλου και τώρα δεν μπορώ να κάνω άλλη ταινία εύκολα. Μου προτείνουν αλλά τι ταινίες να κάνω; Αν και τώρα κάνω με έναν καλό φίλο που κάνει κάτι αριστουργηματικό επάνω μου. Αλλά μετά τι να παίξεις; Αν παίξεις σε παράσταση του Καραθάνου και σε ταινία του Κούτρα, συμβαίνει αυτό το πράγμα: να μπαίνεις σε αυτό το σύμπαν και μετά δεν μπαίνεις εύκολα σε άλλο σύμπαν.
Οπότε θα δούμε και ταινία σου σύντομα.
Αργότερα, θα βγει αριστούργημα αυτό.
Αλλά και τον Κούτρα που ανέφερες με το Ξενία πολύ ωραία ταινία, καταλαβαίνω αυτό που λες περί σύμπαντος. Εντωμεταξύ τα βραβεία, επειδή έχεις πάρει διάφορα, σημαίνουν κάτι;
Η χρησιμότητα; Είναι πολύ βαριά και τα βάζεις στην πόρτα για να μην κλείνει. Για το Ξενία, το βραβείο ερμηνείας είναι βαρύ, ασήκωτο και το βάζω στην πόρτα για τη γάτα να μπαινοβγαίνει έξω. Θυμάμαι τον Κούτρα – δεν είμαστε φίλοι με τον Κούτρα – γνωριζόμαστε τυπικά, γεια σας, τι κάνουμε κτλ. Όταν τον είδα σε ένα τραπέζι του λέω «θα κάνεις καμιά ταινία να παίξω γιατί περνάνε τα χρόνια». «Κάνω μια κωμωδία» και μου λέει «το λέτε σοβαρά, κύριε Παπαδημητρίου;». Και ο Καραθάνος στον πληθυντικό μου μίλαγε.. Μου λέει «το εννοείτε αυτό;» και την άλλη μέρα μου στέλνει το σενάριο του Ξενία. Γιατί είχαν αρνηθεί δύο επώνυμοι από ντροπή. Μου λέει «ξέρετε κύριε Παπαδημητρίου είναι πολύ βεβαρυμένος αυτός ο ρόλος, είναι κατακάθι». «Όσο πιο κατακάθι», του λέω, «απλώς δεν γδύνομαι στο σινεμά». Κι αρχίζει το γύρισμα και κάνουμε την πρώτη σκηνή. Μου λέει ο βοηθός «θα πάρεις αυτό θα το βάλεις εκεί, όταν θα πεις αυτό». «Ναι, αυτό θέλει διδασκαλία ένα μήνα για να το κάνεις». «Όχι, μας βοηθάει» και το κάνω όπως μου είπε αυτός. Βγαίνει ο Κούτρας από το πανί το μαύρο κάτωχρος και μου λέει: «Άγγελε, δεν ήσουν καθόλου καλός» και μετά που κουβεντιάσαμε είπε «Καταστράφηκα γιατί αυτός ο ρόλος είναι ρόλος κλειδί στο έργο αυτό». Του λέω «να το κάνουμε άλλη μία φορά και να το κάνουμε όπως θέλω εγώ με τους χρόνους». Και μέσα στην απελπισία του είπε: «Κάν’το γιατί καταστράφηκα». Και μπαίνω και το κάνω και βγαίνει ο Κούτρας ο χρυσός μου με ένα δάκρυ στο μάτι και λέει: «Ρε μαλάκα, ήσουν καλύτερος κι από τη Μέριλ Στριπ». «Σιγά την ηθοποιό», του λέω. Στο μεταξύ, όταν παίζω, ποια Μέριλ Στριπ; Έχω τέτοια πεποίθηση για τον εαυτό μου, επειδή τον βάζω πολύ μέσα στον ρόλο, τον κάνω δικό μου.
Εσύ ουσιαστικά δεν έχεις αποποιηθεί ποτέ αυτό που είσαι, πάντα παίζεις κρατώντας…
…τον εαυτό μου, ποτέ δεν βγαίνω από τον εαυτό μου έξω, να πω κάτι άλλο. Και την τσάπα να βάλω, όταν παίξω στη «γη καημένη» η ματιά και το αίσθημα θα είναι παιγνιώδες. Ο εαυτός μας πρώτα. Κι επειδή ξέρω τον εαυτό μου, τον έχω αγαπήσει από μικρός και τον έχω δουλέψει. Τι σημαίνει η έκφραση, τι σημαίνει να δοθείς σε έναν ρόλο μέσα, αλλά να είσαι εσύ.
Ήθελες να γίνεις ηθοποιός; Γιατί έχεις περάσει από όλες τις τέχνες σχεδόν.
Γενικά είμαι τόσο ευτυχής. Ήμουν ένα παιδάκι με τέτοια αποδοχή. Οικογένεια, καταπληκτική, πλούτο συναισθημάτων, χρήματα, χαρά, ζωή, γλέντια.
Υποθέτω τραγουδούσες από μικρός στο σπίτι, έχεις και φωνάρα τι να λέμε.
Φωνή, ταλέντο, μάλιστα έγινε μια σχολική γιορτή κι έγραψαν οι εφημερίδες: Ο μικρός Άγγελος Παπαδημητρίου μας κατέπληξε με τη φωνή του. Ήμουν 12 χρονών. Ήμουν έτοιμος, ευχαριστημένος. Τα Όσκαρ, τα βραβεία τά ‘χα πάρει όλα. Σίγουρος, έτοιμος ότι τα ξέρω όλα. Του παιδιού τη χαρά αλλά αυτό ευδοκίμησε, δόθηκε από τους γονείς, μου έλεγε η μάνα μου: «Δεν υπάρχει σύγκριση με κάποιον άλλον με τον εαυτό σου είναι η σύγκριση πάντα». Κι αυτό έδενε κάπου, ήμουν δώδεκα χρονών, ήμουν έτοιμος.
Αλήθεια φαντάρος πήγες;
Φυσικά έκανα και στρατό. 30 μήνες, κανείς δεν έκανε στρατό τότε, κανείς. Προσπαθούσαν να τον αποφύγουν. Πήγα γιατί έβλεπα τα παιδιά που πήγαιναν και λέω θα πάω κι εγώ, ντρεπόμουν. Ήμουν το πλουσιόπαιδο, να μην πάω και στρατό; Πέρασα στον στρατό αριστουργηματικά, γνώρισα την κεραμική στη Σάμο, γνώρισα προσωπικά τον Ρίτσο στη Σάμο, ανθρώπους… Μου άλλαξε η ζωή από τους 30 ηλίθιους μήνες του στρατού. Πήγα Νοέμβριο του ’74 κι έφυγα Πρωταπριλιά του ’77, Πάσχα. Βγαίνοντας έπιασα δουλειά αμέσως και έκανα τα εξώφυλλα του αμφί. Το λογότυπο του αμφί εγώ το δημιούργησα, τότε ήταν δύσκολο να κάνεις λογότυπα, γράμματα στο χέρι όλα… ώρες. Σε ένα απόγευμα τους έβγαζα τα εξώφυλλα και είμαι πολύ περήφανος που το σήμα του αμφί το έφτιαξα με τα χεράκια μου. Και την κεραμική δεν την άφησα, στου Κοντορούδα τα εργαστήρια έμαθα κεραμική το 1975, σε πληροφορώ με τους καλύτερους καθηγητάδες.
Γενικά είχες τύχη εσύ πολύ.
Πολύ πολύ, μη λέμε σαχλαμάρες. Πέρυσι παρά έναν αριθμό έχασα το λαχείο και είπα Θεέ μου. Θα τα χάριζα φυσικά, αλλά κοίταξε η τύχη. Πάντοτε τύχη με γυρόφερνε, που τύχη εγώ θεωρώ την υγεία. Δεν έχω καπνίσει ποτέ, δεν έχω πιει μία σταγόνα αλκοόλ. Κέφι φυσικό με το που ανοίγω το μάτι μου.
Φωνητικά πού ανήκεις;
Στη μνήμη μιας καλής φωνής, είναι σαν να μιμούμαι κάτι πολύ καλό. Δεν είναι αληθινό μου.
Σου αρέσει η όπερα;
Τρελαίνομαι, βέβαια! Μ’ αρέσει να την ακούω από τον δίσκο. Ποτέ ραδιόφωνο, ποτέ τηλεόραση, θέλω να δημιουργώ τον δικό μου κόσμο. Πέντε χρόνια να ανοίξω τηλεόραση έχω, βλέπω φυσικά κάποια πράγματα στο λάπτοπ. Μουσική πάντως από δίσκους και από CD και σπάνια κάποιες εκπομπές στο ραδιόφωνο.
Από τον ελληνικό κινηματογράφο ποιες ταινίες σου αρέσουν;
Κοίταξε, τοπ για μένα είναι ο Κούτρας. Η Στρέλλα, Ξενία, το Ντόντο είναι αριστούργημα. Ο Κούτρας είναι πολύ μεγάλος δημιουργός από τους σύγχρονους. Το δόλωμα με την Αλίκη, καταπληκτικό! Είναι και φίλοι μου οι περισσότεροι. Η Ευδοκία του Δαμιανού, φίλος μου κι αυτός. Γνωρίστηκα με τον Δαλιανίδη στα γεράματά του και μου λέει «γιατί να μην σε είχα γνωρίζει Άγγελε», το λέω και ανατριχιάζω. Έξυπνοι άνθρωποι που καταλαβαίνουν τις δυνατότητές μου και τι είμαι εγώ ακριβώς. Επίσης, ο Κακογιάννης «εσείς πού μου ξεφύγατε» μου είπε και του λέω «λόγω ηλικίας».
Νιώθεις ότι εκμεταλλεύονται λίγο αυτή την «τρέλα» σου; Είσαι τόσο ανοιχτός δημιουργικά, τώρα ας πούμε ντύνεσαι με ένα γυναικείο ρούχο και κάνεις τη θεία Ματίνα Σκούταρη.
Γελάω. Το θέλω πολύ αυτό το πράγμα, γιατί εγώ είμαι. Εγώ είμαι αυτά όλα, αλλά με έναν τρόπο που δεν είναι αυτοβιογραφικός βεβαίως. Η Θεία Ματίνα είναι πάντοτε ευγενής, απογοητευμένη από τη ζωή και το μάτι… αυτό το μάτι. Οι ματιές τα τσίνορα, το βλέμμα.
Αποτυπώθηκε στη φωτογράφηση, σου είπα μου δείχνανε την Χαρούλα Αλεξίου και ’γώ δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από σένα.
Μου είπε η Χαρούλα γελώντας: «Θα μας κλέψεις την παράσταση». Φίλη μου αγαπημένη η Χαρούλα, ήμασταν και στη σχολή Κατσέλη συμμαθηταί. Ναι, το φαινόμενο αυτό. Της είχα πει θα γίνεις η μεγαλύτερη τραγουδίστρια της Ελλάδος. Όχι, το βλέπω δεν είναι χάρισμα. Μου λέει έλα τώρα, είναι πολύ αργά. Επέμεινα θα γίνεις η τελευταία μεγάλη τραγουδίστρια.
Αλήθεια, θα τραγουδήσεις στην Τζένη Τζένη;
Τραγουδάω το τραγούδι της παράστασης που πάνε στο κέντρο διασκέδασης. Το περίφημο τραγούδι του Καπνίση «το μεγάλο μυστικό μου». Δυστυχώς δεν το ήξερα καθόλου. Δεν το είχα ακούσει παρότι αγαπούσα την Καίτη Χωματά. Αυτό δεν το είχα προσέξει ποτέ.
Σαν παράσταση το Τζένη Τζένη θα έχει κάτι που θα μας εκπλήξει πιστεύεις πέρα από σένα σε γυναικείο ρόλο και την Χαρούλα Αλεξίου;
Πολύ θα ευχαριστηθείς, πάρα πολύ. Ο Νίκος έχει αυτό το χάρισμα. Εγώ κλαίω σε κάποιες σκηνές από συγκίνηση. Με πιάνει συγκίνηση γιατί είναι τόσο καλοί και οι ηθοποιοί. Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, ο Λούλης αγαπημένος μου, η αγαπημένη Ιωάννα η Μαυρέα. Η Χαρούλα. Ο γιος του Σκουρλέτη, ο Αλέξανδρος.
Είσαστε δυνατός θίασος, και είστε μια ωραία συγκυρία για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Πρετεντέρη.
Ναι, αυτά τα κείμενα είναι συγκλονιστικά. Εγώ δεν είμαι πολύ του κειμένου. Ομολογώ πως έχω μια δυσκολία στο να μπω στο κείμενο. Μπαίνω από την εικόνα περισσότερο. Προτιμώ να το ακούσω.
Χαίρομαι που αναγνωρίζεις τη σημασία του κειμένου, γιατί υπάρχει αυτή η λανθασμένη εντύπωση ότι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος ήταν κάτι το ευτελές.
Ποιος τα λέει αυτά; Τα παιδιά που δεν ξέρουν. Είναι τα κείμενα και αυτοί οι ηθοποιοί, αυτοί οι «γίγαντες» που έλεγε ο Χορν. Ο Αυλωνίτης, η Βλαχοπούλου, η Παξινού, η Βασιλειάδου, ο Λογοθετίδης. Αριστουργήματα. Και τι μεγάλος σκηνοθέτης ο Τζαβέλλας, ο Δαλιανίδης.
Σε ενοχλεί που επιχρωματίζουν τις παλιές ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες;
Πολύ. Ούτε για αστείο δεν μπορώ να τις δω. Είναι καταστροφή. Ο Μπακαλόγατος, αν διάλεγα μία ταινία να παίξω θα ‘ταν αυτή, αν και δεν θα την έκανα τόσο καλά όσο ο Χατζηχρήστος. Τι ταινία είναι αυτή; Τι παίξιμο και αυτοσχεδιασμός. Ο Δούκας. Τι πράγματα; Αν μου έλεγες να πάρω μια ταινία μαζί μου στη ζωή μου, θα έπαιρνα τον Μπακαλόγατο.
Ναι; Καλά πολύ οξύμωρο το βρίσκω ότι εσύ το αστικό παιδί, διαλέγεις τόσο λαϊκό ρόλο.
Το ότι ήμουν αστικό παιδί με έκανε και κατάλαβα το λαϊκό. Δεν είχα κόμπλεξ. Αν γεννηθείς φτωχόπαιδο ντρέπεσαι, το κρύβεις. Μικρός δεν καταλάβαινα τότε φτώχεια, δεν ήξερα ότι υπάρχει φτώχεια. Αργότερα φυσικά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι υπάρχει. Είχαμε φτωχύνει κι εμείς στο μεταξύ, αλλά όταν εμείς φτωχύναμε, ήμασταν πάλι σε μια καλή κατάσταση. Εύποροι.
Μιλάς πάντως για τον πλούτο και ενώ το πιο λογικό θα ήταν να σε αντιπαθήσει ο κόσμος συμβαίνει το αντίθετο, σε αγαπάμε.
Δεν ήμουν ποτέ «σουσού» εγώ, ποτέ δεν ήμουνα. Δεν πήρα σπίτια. Έδινα λεφτά. Έχω προικίσει, έχω κάνει νοικοκυριά, έβγαζα λεφτά με τα εικαστικά, και τα λεφτά ήταν τότε πολλά. Τρέχαμε, κάναμε έργα, γλυπτά, είχα πάει στην Μπιενάλε Βενετίας, εκπροσώπησα την Ελλάδα στα 40 μου. Μιλάμε για εκατομμύρια. Φαντάσου πήγα στη Θεσσαλονίκη να παίξω και με φιλοξένησε ένας φίλος μου και τον ρώτησα τι να πληρώσω. Δεν πληρώνεις τίποτα μου λέει. Μα να πληρώσω κι εγώ το ρεύμα, γιατί έμεινα εκεί πέντε μήνες. Εκείνος όχι δεν ήθελε χρήματα. Ε, συνεννοήθηκα με μια φίλη μου και μια μέρα που έλειπε του άλλαξα θερμοσίφωνες, ψυγεία, κουζίνες, κρεβάτια, σεντόνια, μαξιλάρια, στρώματα. Αλλά είχα την οικονομική άνεση και μου αρέσει να προσφέρω.
Έδινες γιατί περίμενες ότι θα σου δώσουν κάποτε και εκείνοι;
Α πα πα πα! Δεν τα υπολόγιζα ποτέ τα χρήματα ή τι θα μου δώσουν πίσω. Να χαρεί ο άλλος και οι φίλοι μου θέλω.
Το Τζένη Τζένη δεν ασχολείται τόσο με τη φτώχεια έχει…
…πολιτικό έρεισμα. Έχει πολύ μεγάλη πολιτική, υπόγεια, πολιτική θέση, γιατί γράφτηκε από τον Γιαλαμά και τον Πρετεντέρη. Ο Γιαλαμάς κομμουνιστής, ο Πρετεντέρης αστός.
Με την πολιτική πώς τα πας; Έχεις απογοητευτεί κι εσύ όπως αρκετοί από μας;
Εγώ δεν απογοητεύομαι. Δεν πίστεψα ποτέ στην πολιτική. Ευτυχώς δεν είχα στο σπίτι φανατικούς. Ήξερα ότι ο παππούς μου ήταν βασιλικός, η γιαγιά μου ήταν κομμουνίστρια. Ο πατέρας μου ήταν κέντρο, του γέρου Παπανδρέου, ας πούμε. Ήταν ήπιοι άνθρωποι, σοβαροί άνθρωποι.
Στην παράσταση το αγγίζετε πολιτικά με τη σύγχρονη πλευρά;
Ναι βγαίνει και έχει και τα υπόγεια υπόγεια πράγματα. Ο Λούλης σου λέω καταπληκτικός.
Οπότε είσαι ευτυχισμένος που είσαι μέρος αυτής της παράστασης, είναι ξεκάθαρο.
Πολύ. Βέβαια η ευτυχία μου είναι να είμαι στο κρεβάτι μου με τη γάτα αγκαλιά. Λέω καμιά φορά: τι θέλω και βγαίνω και κάνω παραστάσεις.
Όσο έχεις αυτό το παιδί μέσα σου και την ενέργεια.
Τη δυνατότητα, γιατί είναι κούραση, μην νομίζεις.
Εγώ θεωρώ ότι είσαι ένας αιώνιος έφηβος, ούτε καν έφηβος, παιδί.
Μα να βγαίνω τώρα στα 74 να πηγαίνω και να λέω το μεγάλο μυστικό σας…
Αυτό πιστεύω είναι που θα φοβάται η Χαρούλα τώρα μην βγάλεις και χρυσό δίσκο..
Γελάμε πάρα πολύ. Της λέω να παίζεις εσύ και να τραγουδάω εγώ;
Τι σε κάνει να περνάς ωραία;
Η μαγειρική. Μουσακάς, λαχανοντολμάδες, γεμιστά, κόλλυβα, σούπες. Είμαι ο καλύτερος στα Βαλκάνια. Δεν με πιάνει κανείς.
Και η Ελένη Ζαφειρίου στους ρόλους της πάντα σε μια κουζίνα.
Η γλυκιά μου, πού να ήξερε, θα τρίζουν τα κόκαλά της. Μα δεν έκανα τη Χέλμη στα Κόκκινα Φανάρια; Όταν είδα τη Χέλμη μιλήσαμε και της είπα: Κυρία, ξέρετε ότι σας έχω υποδυθεί. Το ξέρω μου λέει κι ήσουν καλύτερος κι από μένα. Είχε χιούμορ πολύ.
Στους τρελούς καιρούς που ζούμε έτσι για κλείσιμο έχεις να δώσεις με τη σοφία που κουβαλάς καμία συμβουλή; Όχι αυτά τα τσιτάτα μα κάτι για να συνεχίσουμε. Αν και είναι προνόμιο αυτό που κάνουμε τώρα, να μιλάμε για τις τέχνες όταν γύρω μας γίνεται ο κακός χαμός.
Η λύση είναι να πλησιάσουμε πολύ την τέχνη στη ζωή.
Να μην φεύγει, να μην φύγει η τέχνη από τη ζωή μας.
Να φτάσει το επίπεδο της ζωής και λίγο να φροντίζουμε να είμαστε αυτάρκεις. Το σπιτάκι μας δηλαδή, να είμαστε αξιοπρεπείς, να μην υποφέρουμε οι άνθρωποι και ειδικά οι μεγάλοι άνθρωποι. Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα. Προσέξτε το σώμα σας. Το σωματάκι σας που έλεγε η Ελένη Βακαλό, όταν πέθανε ο Ταχτσής έλεγε δεν θα ξεχάσω ποτέ τη λέξη αυτή που έλεγε η Ελένη Βακαλό. Αχ, το κορμάκι του. Το κορμάκι του εννοούσε το βάσανο που πέρασε το κορμί αυτό. Η μόνη μου συμβουλή είναι οι άνθρωποι να προσέχουν τον εαυτό τους, το σπίτι τους να είναι ωραίο, η θέρμανση τον χειμώνα. Μια ποιότητα ζωής και αγάπη και σεβασμό στον εαυτό μας.
Info παράστασης:
Τζένη Τζένη | Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
The post Ο Άγγελος Παπαδημητρίου μιλάει στο ελc για την παράσταση «Τζένη Τζένη», τη θεία Ματίνα και δίνει τη δική του συμβουλή για τη ζωή appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα