Αυτός ο τόπος, αυτή η φυλή έχουν μια μοναδική ιδιότητα, ικανότητα, ευλογία –όπως θέλετε πείτε τη– να αναγεννιούνται από την τέφρα τους. Εκεί που θα περίμενε κανείς να χαθούν, να εξαφανιστούν, να σβήσουν, εκεί ξεπετιούνται πάλι, γιγαντώνονται, θεριεύουν και ακολουθούν την πορεία τους, πότε προς τη δόξα και πότε προς τη μιζέρια και την παρακμή.
Από τις παλιότερες εποχές, αυτή η ιδιότητα είχε επισημανθεί, μάλιστα το φαινόμενο είχε παρομοιαστεί με την περίπτωση του φοίνικα, που ζωντανεύει την ώρα που καίγεται. Δηλαδή, μέσα από συντρίμμια, μέσα από τραγωδίες, από καταστροφές, ο Ελληνισμός αναγεννιέται, η φυλή συντηρείται, συνεχίζεται, θριαμβεύει.
Όσα δεινά κι αν τράβηξε αυτή η χώρα, όσες δοκιμασίες κι αν πέρασε η φυλή, δεν χάθηκαν, δεν έσβησαν. Το DNA μας, φαίνεται, είναι ισχυρό, ό,τι κι αν του συμβεί το αντιμετωπίζει, η φλόγα δεν σβήνει ποτέ, και όσο μένει αναμμένη κάποια στιγμή θα βρει την ευκαιρία να ξεπηδήσει, να βγει απ’ το καβούκι της, να μεγαλουργήσει.
«Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις εκεί που πάει να σβήσει», έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος και τραγούδησε ο ανεπανάληπτος Μίκης Θεοδωράκης, «πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι», έλεγαν οι, επί 400 χρόνια υπόδουλοι στους βαρβάρους Οθωμανούς, Έλληνες, που όλους αυτούς τους αιώνες κράτησαν βαθιά μέσα τους αναμμένη τη φλόγα του γένους. Οι Έλληνες του τότε, οι μετά την Άλωση της Πόλης, αλλά και οι Έλληνες του σήμερα το έχουν νιώσει αυτό, το γνωρίζουν, το έχουν ως δεδομένο και πιστεύουν ότι είναι δεδομένο, και μάλιστα αναμφισβήτητο.
Οι Έλληνες του αύριο, όμως; Θα έχουν την ίδια αίσθηση, το ίδιο θυμικό, την ίδια βεβαιότητα ή θα πιστεύουν ότι έρχεται το τέλος και ότι πέραν του τάφου ουδέν;
Τι σκέψεις είναι τώρα αυτές, χρονιάρες μέρες, θα πουν κάποιοι, ωστόσο, αυτές οι σκέψεις, οι εκτιμήσεις, και οι ανησυχίες ακόμα, ακριβώς αυτές τις μέρες γίνονται, που έχουμε μπροστά μας τον Επιτάφιο και ξέρουμε πως θα υπάρξει και Ανάσταση.
Γιατί βλέποντας τον Επιτάφιο περιμένουμε την Ανάσταση και σίγουρα δεν πάει το μυαλό μας πως μπορεί να ζούμε τα τελευταία χρόνια της ιστορίας μας, τον Επιτάφιο χωρίς Ανάσταση του Ελληνισμού.
Είναι γεγονός ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν έχουν αναπτυγμένη μέσα τους την έννοια της φυλής, γιατί δεν τους απασχολεί. «Τι με νοιάζει αν αύριο υπάρχουν Έλληνες ή όχι, αφού δεν θα υπάρχω εγώ», ισχυρίζονται.
Και εδώ είναι η παγίδα. Αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες, με τον πόλεμο στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή, εκεί ακριβώς που βάδισε και δίδαξε ο Χριστός, αποκαλύπτουν πως για τίποτα δεν μπορούμε πλέον να είμαστε σίγουροι. Τίποτα αύριο δεν θα είναι όπως χθες.
Και επειδή τα Βαλκάνια αποτελούν από παλιά την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και υποψιασμένοι. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές τη φυλή μας αλώβητη, γνήσια, όχι ημιθανή και αλλοιωμένη. Έτοιμη να αντιμετωπίσει τις όποιες προκλήσεις προκύψουν.
Επίγνωση της σημασίας που είχε η διατήρηση της φυλής είχαν οι Αθηναίοι, που πριν από 3.000 χρόνια ορκίζονταν υπέρ βωμών και εστιών, τις ίδιες σκέψεις έκαναν οι Μακεδονομάχοι και οι ήρωες του ’40, όταν έπαιρναν το σπαθί και τη λόγχη, αντίστοιχα.
Αυτό πρέπει να έχει σύνθημά της και η επόμενη γενιά και η μεθεπόμενη και όλες όσες ακολουθήσουν. Αν απεμπολήσουμε αυτήν την υποχρέωση, αυτήν την εντολή που έρχεται από χιλιάδες χρόνια πριν, τότε ο επιτάφιος του Ελληνισμού δεν θα έχει ανάσταση.
Το βράδυ της Ανάστασης, λοιπόν, μαζί με το «Χριστός Ανέστη», ας σκεφτούμε ότι έχουμε ένα καθήκον, μια βαριά κληρονομιά απέναντι στη φυλή μας και ας πάρουμε την απόφαση να φροντίσουμε με κάθε τρόπο να κρατήσουμε τη φλόγα του γένους αναμμένη, για να βρίσκει τη δική του ανάσταση όποτε πάνε να τη σβήσουν.
Τα χρόνια που έρχονται θα είναι πολύ δύσκολα, οι θύελλες θα είναι πολλές και η φλόγα θα απειληθεί, θα κινδυνέψει. Η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στον κόσμο βασίζεται στην ισοπέδωση, στην κοπαδοποίηση, στην ομοιομορφία. Οι φυλές με ταυτότητα, με ιστορία, με παρελθόν χαλάνε τη… σούπα. Θα κυνηγηθούμε αμείλικτα, εξοντωτικά, αδυσώπητα. Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε πάντα στον νου μας να κρατάμε αναμμένο το φυτίλι του γένους, για να μπορεί να ξεπηδήσει κάθε χρόνο το φως που θα μας οδηγεί εκ του ασφαλούς στην ανάσταση.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Επιτάφιος και Ανάσταση… Αυτός ο τόπος, αυτή η φυλή έχουν μια μοναδική ιδιότητα appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα
Paron.gr