Η περίοδος ακμής του Orban ξεκίνησε όταν, μετά το τέλος της μαζικής κερδοσκοπίας των ξένων με το νόμισμα (carry trade), λόγω της οποίας είχε υπερτιμηθεί σε μεγάλο βαθμό το ουγγρικό φιορίνι, η ισοτιμία του έπεσε κατακόρυφα – με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να βρεθούν σε δεινή θέση πολλοί ιδιοκτήτες σπιτιών που είχαν δανεισθεί σε ξένα νομίσματα, εκμεταλλευόμενοι τα χαμηλά επιτόκια έναντι των πολύ υψηλών εγχωρίων. Ο V. Orban υποσχέθηκε προεκλογικά ότι, θα έλυνε το πρόβλημα – καλύπτοντας ένα σημαντικό ποσοστό των κερδοσκοπικών απωλειών. Τελικά κράτησε την υπόσχεση του – όπως επίσης όλες τις υπόλοιπες, συμπεριλαμβανομένης της εκδίωξης του ΔΝΤ από τη χώρα του. 16 χρόνια όμως αργότερα και μετά τη δραματική ήττα του, ο διάδοχος του αντιμετωπίζει σχετικά παρόμοιες συνθήκες – αφού ο Orban οδήγησε τη χώρα σε μία κατάσταση που θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Επομένως ήταν σε θέση να την είχε αποφύγει, όπως το πέτυχε στο παρελθόν – δεν τα κατάφερε όμως, θεωρώντας λανθασμένα πως οι αυξήσεις των μισθών πολύ επάνω από την παραγωγικότητα, θα του εξασφάλιζαν την παραμονή του στην εξουσία.
Διαβάστε περισσότερα
Analyst.gr