20/04/2026 10:16 μμ.
Απαντήσεις στις ερωτήσεις του Maciej A., ενός αναρχικού συντρόφου από την Πολωνία.
Το αναρχικό κίνημα στο Ιράν είναι οριοθετημένο και κατακερματισμένο, οργανωμένο κυρίως στις πόλεις με πανεπιστήμια; Και πόσο δραστήρια είναι η διασπορά;
Το αναρχικό κίνημα στο Ιράν είναι νέο. Τα τελευταία μόλις χρόνια ο αναρχισμός έχει αναπτυχθεί εντός της γεωγραφίας του Ιράν σε πραγματικό κίνημα με την πλήρη έννοια της λέξης. Και είναι μόνο τα τελευταία πρόσφατα χρόνια που κάποια αναρχικά βιβλία έχουν μεταφραστεί επίσημα στα Περσικά και λάβει έγκριση έκδοσης εντός του Ιράν. ‘Εχοντας πει αυτό, το κίνημα είναι περισσότερο γεωγραφικά εξαπλωμένο απ’ όσο οι άνθρωποι στο εξωτερικό μπορεί να εικάζουν. Σύμφωνα με έρευνες που διεξάχθηκαν στο Twitter και στο Telegram, υπάρχουν αναρχικοί και στις 31 περιφέρειες του Ιράν, από τις πιο μικρές πόλεις ως τα μεγάλα αστικά κέντρα, σε όλο το μήκος και πλάτος της γεωγραφίας της χώρας. Το κίνημα βρίσκεται παντού, ακόμη και αν δεν είναι πάντα ορατό. Λόγω των συνθηκών της στυγνής καταστολής στην χώρα, το αναρχικό κίνημα έχει οργανωθεί με αυξανόμενα αποκεντρωμένο τρόπο. Η αποκέντρωση αυτή δεν αποτελεί αδυναμία, πρόκειται για στρατηγική επιβίωσης. Είμαστε η μοναδική αναρχική οργάνωση με περίπου 17 χρόνια συνεχούς οργανωμένης δραστηριότητας. Ξεκινήσαμε στις 15 Αυγούστου του 2009, έξω από το Ιράν με την ονομασία «Φωνή του Αναρχισμού». Από το 2011 ως το 2014 αναδιοργανωθήκαμε με την ονομασία «Αναρχικό Δίκτυο». Ενώ από το 2013 θέσαμε σε λειτουργία την ιστοσελίδα Asranarshism. Μετά την συμμετοχή συντρόφων από το Αφγανιστάν το 2015 συμπτύξαμε όλες τις δραστηριότητες μας στην κολλεκτίβα Asranarshism. Το 2018 μαζί με δυο άλλες αναρχικές οργανώσεις, μια στο Ιράν και μια στο Αφγανιστάν, ιδρύσαμε την Αναρχική Ένωση του Αφγανιστάν και του Ιράν. Και το 2020 η ένωση αυτή έγινε μέρος της Ομοσπονδίας της Εποχής του Αναρχισμού. Στα μέσα του Απρίλη του 2025 η Ομοσπονδία διαλύθηκε επίσημα, αλλά διατηρήσαμε τις ιστοσελίδες της ως αρχείο, εν μέρει ως καταγραφή της ιστορίας μας και εν μέρει ώστε να αποτρέψουμε οποιονδήποτε από το να χρησιμοποιήσει την ονομασία ενόσω οι ιστοσελίδες παρέμεναν αδρανείς. Από τις 30 Απριλίου του 2025 δραστηριοποιούμαστε με την ονομασία Αναρχικό Μέτωπο, δίνοντας έμφαση στις γεωγραφίες του Ιράν, του Αφγανιστάν, και της ευρύτερης περιοχής. Δεν προσδοκούμε να διευρύνουμε την οργανωτική μας ισχύ με την συμβατική θεσμική έννοια. Η επικέντρωση μας είναι στην ποιότητα και το βάθος της οργάνωσης, όχι στην ανάπτυξη. Για την διασπορά: η κατάταση μας είναι αντίθετη προς εκείνη των περισσοτέρων αντιπολιτευτικών δυνάμεων στο Ιράν, η βάση των οποίων βρίσκεται στο εξωτερικό της χώρας. Στην περίπτωση μας, οι ρίζες μας και η πρωταρχική παρουσία μας βρίσκονται στο εσωτερικό του Ιράν. Έξω από το Ιράν, ο αριθμός των αναρχικών παραμένει μικρός.
Η Ομοσπονδία της Αναρχικής Εποχής και το Zanan-e 8 Μαρτίου — αποτελούν ανταγωνιστικές ομάδες ή παρακλάδια του ίδιου ιδεολογικού δένδρου;
‘Οπως διευκρινήσαμε μόλις, η Ομοσπονδία της Εποχής του Αναρχισμού δεν υπάρχει πια, διαλύθηκε τον Απρίλιο του 2025 και ο μεγαλύτερος αριθμός συνεργατών από την παλιά Ομοσπονδία είναι τώρα αυτο-οργανωμένος εντός του Αναρχικού Μετώπου. Το Αναρχικό Μέτωπο έχει συγκροτηθεί ως δομή συμμαχιών αποτελούμενη από διάφορες αναρχικές τάσεις. Συνεργαζόμαστε με όλα τα αναρχικά ρεύματα εκτός εκείνων που συνδυάζουν τον αναρχισμό με τον πασιφισμό, τον εθνικισμό, την θρησκεία, ή τον καπιταλισμό. Η συνεργασία μας με τους Αφγανούς αναρχικούς ξεκίνησε το 2015. Τρείς ομάδες (μια από το Αφγανιστάν) ίδρυσαν την Αναρχική Ένωση του Αφγανιστάν και του Ιράν το 2018. Οι Αφγανοί σύντροφοι έχουν υπάρξει μέλη του Αναρχικού Μετώπου από την αρχή. Υπάρχουν ακόμη σύντροφοι από διάφορες άλλες γεωγραφίες οι οποίοι είναι μέλη του Αναρχικού Μετώπου. Ως προς το Zanan-e 8 Mαρτίου: δεν είναι αναρχικοί. Είναι Μαοϊκοί, συνδεδεμένοι με το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν (M.L.M). Διατηρούμε την κοινή αντίθεση προς την Ισλαμική Δημοκρατία και κάποιες κοινές θέσεις αναφορικά με το δικαιώματα των γυναικών, αν και εκπροσωπούν μια θεμελιακά διαφορετική πολιτική παράδοση: μια που οργανώνεται γύρω από την κομματική δομή, τον βανγκαρδισμό, και την Μαρξιστική-Λενινιστική-Μαοϊκή ιδεολογία. Δεν τους θεωρούμε ανταγωνιστές αλλά δεν βρισκόμαστε στο ίδιο ιδεολογικό δένδρο.
Που είναι χειρότερη η κατάσταση — στο Ιράν ή στο Αφγανιστάν; Έχει ξεχαστεί το Αφγανιστάν;
Και οι δυο καταστάσεις είναι καταστροφικές αν και οι μορφές της καταστροφής είναι διαφορετικές και πρέπει να περιγραφούν με ακρίβεια Στο Ιράν σήμερα, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα τουλάχιστον τρία σημαντικά προβλήματα: ακραία φτώχεια, διευρυμένη καταστολή, και τον αδυσώπητο πόλεμο. Η ένταση του πολέμου στο Ιράν είναι συντριπτική. Περισσότεροι από 1.500 άμαχοι πολίτες έχουν σκοτωθεί, συμπεριλαμβανομένων περισσοτέρων από 200 παιδιά. Η πρόσβαση στο παγκόσμιο διαδίκτυο έχει διακοπεί από τις 28 Φεβρουαρίου. Οι άνθρωποι ζούν με τον φόβο των βομβών, τον φόβο των σφαιρών, και τον φόβο της οικονομικής κατάρρευσης ταυτόχρονα. Στο Αφγανιστάν, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το λιγότερο πέντε ταυτόχρονες προκλήσεις: την ακραία φτώχεια· την μαζική αποβολή των Aφγανών προσφύγων από το Iράν και από το Πακιστάν· την καταστολή· μια περιορισμένη αλλά συνεχόμενη διένεξη με το Πακιστάν· και τον συνολικό αποκλεισμό των κοριτσιών και των γυναικών από την παιδεία, την εργασία, και την δημόσια ζωή από τους Tαλιμπάν. Στο Aφγανιστάν δεν υπάρχει ακόμη ένα αναρχικό κίνημα με οποιαδήποτε σαφή έννοια, ενώ στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας υπάρχει ένας μικρός μόνο αριθμός αναρχικών ατόμων. Η κατάσταση στο Αφγανιστάν έχει αλλάξει άρδην μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Η διεθνής προσοχή μετατοπίστηκε εντελώς. Το Αφγανιστάν πέρασε σε μια κατάσταση «λήθης» και εγκαταλείφθηκε από τις ίδιες Δυτικές δυνάμεις που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την επιστροφή των Ταλιμπάν, χωρίς να είναι πια στρατηγικά χρήσιμο ως είδηση για τα δελτία, αόρατο στο τοπίο των παγκόσμιων media παρά την συνεχόμενη καταστροφή 40 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζούν σε ένα από τα πιο απολυταρχικά συστήματα έμφυλου απαρτχάϊντ στην σύγχρονη ιστορία. Αρνούμαστε αυτή την αορατότητα. Και οι δυο καταστάσεις απαιτούν αλληλεγγύη. Καμία δεν μπορεί να ιεραρχείται ως ανώτερη της άλλης με ανθρώπινους όρους. Αλλά η λήθη του Αφγανιστάν αποτελεί καθαυτή μια πολιτική πράξη, και έτσι την προσδιορίζουμε.
Πως απάντησε το αναρχικό κίνημα στην εξέγερση του Δεκέμβρη-Γενάρη; Συμμετείχαν οι σύντροφοι μας;
Φυσικά, όταν οι άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους διαδηλώνοντας, οι αναρχικοί είναι και εκείνοι εκεί. Όταν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων συλλαμβάνονται, οι αναρχικοί βρίσκονται αναπόφευκτα μεταξύ των κρατουμένων. Οι σύντροφοι μας ήταν παρόντες, οργανωμένα, καταγεγραμμένα, και κάποιοι συνελήφθησαν. Ωστόσο, μετά την σφαγή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, κυρίως στις 8 και στις 9 του Γενάρη του 2026, οι αναρχικοί και πολλοί άλλοι πολιτικοί ακτιβιστές αποφάσισαν να μην συμμετέχουν στις διαδηλώσεις. Όχι διότι ο αγώνας τερματίστηκε, αλλά επειδή η τωρινή μορφή διαμαρτυρίας δεν ανατρέπει την κυβέρνηση αυτή. Το καθεστώς έχει επιδείξει ότι είναι διατεθειμένο να σφαγιάσει δεκάδες χιλιάδων ακόμα. Έχει ανακοινώσει με κάθε σαφήνεια ότι οποιοσδήποτε συμμετέχει στις διαδηλώσεις θα αντιμετωπιστεί ως εχθρός και θα πυροβοληθεί. Tο ερώτημα που αντιμετωπίζουμε δεν αφορά το αν θα αντισταθούμε, αλλά το πως θα αντισταθούμε αποτελεσματικά χωρίς να απλά προσφέρουμε στο καθεστώς περισσότερα σώματα για να δολοφονηθούν. Το ερώτημα δεν έχει εύκολη απάντηση. Αλλά είναι η μόνη έντιμη.
Τι αν οι περισσότεροι Ιρανοί θέλουν πραγματικά την επιστροφή του Σάχη;
Ας είμαστε σαφείς σχετικά με το τι συνέβει ακριβώς. Ο λαός βγήκε στους δρόμους από τις 28 Δεκεμβρίου του 2025, με δική του πρωτοβουλία, χωρίς κανένα κάλεσμα από αντιπολιτευτικές ομάδες έξω από την χώρα. Για έντεκα ημέρες, οι άνθρωποι βρίσκονταν στον δρόμο χωρίς να έχει προηγηθεί κανένα κάλεσμα από αντιφρονούντες του εξωτερικού. Ήταν οι Κουρδικές οργανώσεις που στις 8 του Γενάρη του 2026, κάλεσαν σε γενική απεργία. Μετά από αυτό το κάλεσμα, ο Reza Pahlavi κάλεσε τους οπαδούς του σε συμμετοχή στις διαδηλώσεις στις 8 και 9 Γενάρη. Το κάλεσμα του, έντεκα ημέρες αφότου οι άνθρωποι βρίσκονταν στους δρόμους ανεξάρτητα, δημιούργησε την συνάφεια για την σφαγή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων τις ημέρες εκείνες. Η χρονικότητα δεν είναι συμπτωματική. Οι μοναρχικοί επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν μια εξέγερση που ήταν απόλυτα αυτο-οργανωμένη και ανεξάρτητη για έντεκα ημέρες προτού παρέμβουν. Σύμφωνα με διάφορες δημοσκοπήσεις, οι υποστηρικτές της μοναρχίας στο Ιράν προσεγγίζουν το 17 τοις εκατό του πληθυσμού. Δεν είναι ένας αμελητέος αριθμός σίγουρα, ενώ διαθέτουν μια ενωμένη ηγεσία και οργανωτικά πλεονεκτήματα. Αλλά το 17 τοις εκατό δεν αποτελεί πλειοψηφία και δεν είναι αντιπροσωπευτικό του Ιρανικού λαού. Μετά την έναρξη των διαδηλώσεων στις 7 του Γενάρη, έχουν διαμορφωθεί διάφορες συμμαχίες και συμβούλια τα οποία είναι εξαιρετικά ποικιλόμορφα και ετερογενή. Αντίθετα, οι συγκεντρώσεις που σχετίζονται με τον Pahlavi συμπεριλαμβάνουν μόνο τους υποστηρικτές του. Ο Pahlavi εκπροσωπεί τους μοναρχικούς. Δεν εκπροσωπεί τον Ιρανικό λαό.
Οι διαδηλώσεις ήταν αντι-πατριωτικές δεδομένης της απειλής της επίθεσης; Παρακινήθηκαν από τις κυρώσεις;
Η Ισλαμική Δημοκρατία ανήλθε στην εξουσία το 1979. Περίπου έναν μήνα αργότερα, ξεκίνησαν οι μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην υποχρεωτική χιτζάμπ (8 Mαρτίου, Διεθνή Ημέρα των Γυναικών). Την ίδια εκείνη χρονιά το κίνημα του Κουρδικού λαού καταστάλθηκε με στρατιωτική βία. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και ειδικότερα το 1988, χιλιάδες εκτελέστηκαν στις φυλακές. Την δεκαετία του 1990 ζήσαμε αστικές διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεων, και όλες τους καταστάλθηκαν. Μετά ήταν το φοιτητικό κίνημα του 1999. Στην συνέχεια το Πράσινο Κίνημα του 2009. Μετά το 2017, το 2018, το 2019, το 2020, το 2022, και ξανά το 2025. Για σαράντα επτά συνεχόμενα χρόνια, οι άνθρωποι έχουν βρεθεί στους δρόμους ξανά και ξανά: για την ελευθερία, ενάντια στην καταπίεση, ενάντια στην εκλογική απάτη, ενάντια στην ακρίβεια, ενάντια στην κρίση του νερού που προκλήθηκε σκόπιμα από την μαφία κατασκευής φραγμάτων της Φρουράς της Ισλαμικής Επανάστασης που εξέτρεψε ροές ποταμών ώστε να εξυπηρετήσει ιδιωτικές και στρατιωτικές βιομηχανίες που απαιτούν τεράστιες ποσότητες νερού, καθώς και μετά την δολοφονία της Mahsa Jina Amini. Η Ισλαμική Δημοκρατία έχει λεηλατήσει τον πλούτο του Ιρανικού λαού. Δεκάδες κυβερνητικών στελεχών έχουν εγκαταλείψει την χώρα με δισεκατομμύρια δολαρίων. Οι υπόλοιποι έχουν επενδύσει σε θυγατρικές εταιρείες σε όλη την περιοχή, σε δεκάδες υπόγειες πόλεις κατασκευής πυραύλων, στην πυρηνική ενέργεια. Έχουν καταστρέψει το περιβάλλον του Ιράν. Έχουν εξαναγκάσει τον λαό στην ανέχεια. Tον Ιανουάριο του 2026 οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν επειδή η τιμή του δολαρίου πολλαπλασιάστηκε καταστροφικά σε σύντομο χρονικό διάστημα, καθιστώντας όλα τα αγαθά απρόσιτα. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους λόγω της αφόρητης πίεσης της καθημερινής ζωής, της φτώχειας, των αυξήσεων, και της απουσίας ελευθερίας. Πήγαν παραπέρα από το θεοκρατικό καθεστώς που κυβερνά το Ιράν. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους ακηδεμόνευτα, χωρίς κανένα κάλεσμα από οποιαδήποτε αντιπολιτευτική ομάδα ή ξένη κυβέρνηση για έντεκα ημέρες. Μετά από αυτό, οι μοναρχικοί άρχισαν να εκμεταλλεύονται την εξέγερση, ενώ το Ισραήλ και η Αμερική επιχείρησαν να κεφαλαιοποιήσουν τις διαδηλώσεις που ήσαν ως τότε αμιγώς λαϊκές και ανεξάρτητες για έντεκα ημέρες νωρίτερα. Ο χαρακτηρισμός όλων αυτών ως αντι-πατριωτικών σημαίνει την διαγραφή των σαράντα επτά ετών ανεξάρτητης Ιρανικής αντίστασης και της μείωσης της σε κάποιο νεφελώδες σχέδιο από το εξωτερικό. Απορρίπτουμε την διαγραφή αυτή κατηγορηματικά.
Σχετικά με τον αμφισβητούμενο αριθμό των νεκρών στις διαδηλώσεις του Γενάρη
Δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων δολοφονήθηκαν. Κανείς δεν μπορεί να προτείνει κάποιον συγκεκριμένο αριθμό, και η δυσκολία αυτή αποτελεί καθαυτή συνέπεια μιας σκόπιμης κρατικής πολιτικής. Αυτό που συνέβει είναι σαφές πάντως: αόπλοι άνθρωποι στους δρόμους πυροβολήθηκαν με βαρέα πολυβόλα, ελεύθερους σκοπευτές, και χιλιάδες ένοπλων μελών των σωμάτων ασφαλείας με στρατιωτικό οπλισμό. Οποιοσδήποτε βρίσκονταν στον δρόμο δολοφονήθηκε, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων που δεν συμμετείχαν στις διαδηλώσεις αλλά έτυχε να βρίσκονται στους δρόμους για τις καθημερινές τους υποχρεώσεις. Η πρόταση μας είναι: αναφορά στους εξακριβωμένους ελάχιστους αριθμούς, παραδοχή ότι οι πραγματικοί αριθμοί είναι σημαντικά υψηλότεροι, και άρνηση των καθεστωτικών ελαχιστοποιήσεων ή διογκώσεων τους που δεν μπορούν να εξακριβωθούν. Η αλήθεια, όσο μερική κι αν είναι, είναι ισχυρότερη από οποιονδήποτε βολικό αριθμό, ακόμη και έναν που φαίνεται πως εξυπηρετεί τον σκοπό μας. Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι ότι η κλίμακα ήταν καταστροφική και σκόπιμη.
Σχετικά με την περιγραφή του πολέμου ως «απελευθερωτικού»
Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως πόλεμος απελευθέρωσης που διεξάγεται από κράτη. Πόλεμος σημαίνει καταστροφή ανθρώπινων όντων, του περιβάλλοντος, και του πολιτισμού. Αλλά καθ’ όλη την διάρκεια του περασμένου αιώνα της ιστορίας, αυταρχικές, ολοκληρωτικές, και φασιστικές κυβερνήσεις έχουν ηττηθεί ως αποτέλεσμα εξωτερικών πολέμων, διότι τα κράτη δεν καταπολεμούν μόνο τον λαό τους· τα κράτη αντιμάχονται και το ένα το άλλο, για τα δικά τους κρατικά συμφέροντα, τα ιδεολογικά συμφέροντα, ή τα συμφέροντα της ασφάλειας τους. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος. Πρόκειται για έναν πόλεμο μεταξύ κρατών. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιδιώκουν τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα: τον αφανισμό των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, της ναυτικής του ικανότητας, του πυρηνικού του προγράμματος, και της δυνατότητας του να αμφισβητήσει την Αμερικανική και Ισραηλινή κυριαρχία στην περιοχή. Κανένας από τους σκοπούς αυτούς δεν περιλαμβάνει την ελευθερία του Ιρανικού λαού. Οι βόμβες το αποδεικνύουν: περισσότεροι από 1.500 νεκροί άμαχοι, εκατοντάδες παιδιών, σχολεία που έχουν καταστραφεί, ιατρικά κέντρα που έχουν πληχθεί. Αντιστεκόμαστε στην Ιρανική Δημοκρατία και αντιστεκόμαστε στον πόλεμο αυτόν. Και οι δυο θέσεις είναι συνεπείς με την ίδια αρχή: στέκουμε στο πλευρό των λαών, όχι των κρατών.
Πως συντονιζόμαστε σε συνθήκες διαδικτυακού blackout;
Κάτω από συνθήκες πλήρους διαδικτυακού blackout, συνδυασμένου με την διευρυμένη καταστολή, τις μαζικές συλλήψεις, τις βόμβες που ρημάζουν την γεωγραφία του Ιράν, την ανεργία, το διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής, είναι προφανώς ελάχιστα αυτά που μπορούν να γίνουν. Σε αυτές τις συνθήκες κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την κατάσταση των πολιτικών αιχμαλώτων. Η επικοινωνία μεταξύ των ομάδων λαϊκής αντίστασης καταλύεται. Οι άνθρωποι στις περιοχές που βρίσκονται στο στόχαστρο συχνά παραμένουν ανενημέρωτοι και δεν μπορούν να ενημερώσουν ο ένας τον άλλον ή να παρέχουν αλληλοβοήθεια. Η επικοινωνία μεταξύ των Ιρανών που βρίσκονται στο εξωτερικό και των οικογενειών τους στο εσωτερικό είναι κομμένη, ενώ εκατομμύρια Ιρανών στο εξωτερικό δεν έχουν πληροφόρηση για τους αγαπημένους τους στο εσωτερικό. Δεν μπορούμε να παρέχουμε πληροφορίες ασφάλειας στους ανθρώπους στο εσωτερικό της χώρας ώστε να τους βοηθήσουμε να ελαχιστοποιήσουν την έκθεση τους στον κίνδυνο κατά την διάρκεια του πολέμου. Ο συνδυασμός του πολέμου, του blackout, της καταστολής και της οικονομικής κατάρρευσης έχει δημιουργήσει συνθήκες για πολλαπλές ταυτόχρονες κρίσεις που περιορίζουν οποιαδήποτε οργανωμένη απάντηση. Κάνουμε ό,τι μπορούμε. Καταγράφουμε. Επικοινωνούμε όταν η συνδεσιμότητα το επιτρέπει. Διατηρούμε την παρουσία μας. Αλλά δεν θα υποκριθούμε ότι οι συνθήκες αυτές δεν περιορίζουν κρίσιμα ο,τιδήποτε είναι εφικτό.
Για την εξαφάνιση του Soheil Arabi
Πολλοί πρώην πολιτικοί αιχμάλωτοι έχουν συλληφθεί αναίτια κατά την διάρκεια της τρέχουσας περιόδου. Ο Soheil Arabi, αναρχό-συνδικαλιστής και άθεος, έχει εξαφανιστεί. Λόγω του διαδικτυακού blackout δεν γνωρίζουμε σε ποιά φυλακή, σε ποιό κελί απομόνωσης, και σε ποιά βασανιστήρια υποβάλλεται, εκτός και αν μεταφερθεί σε κάποια πτέρυγα γενικής φυλακής. Ο Afshin Heyratian, από μια οικογενεια Baha’i, αλλά άθεος ο ίδιος, πρώην πολιτικός αιχμάλωτος, και αναρχικός, συνελήφθη πριν τις διαδηλώσεις και παραμένει στην φυλακή. Δεν του έχει επιτραπεί να καταβάλλει εγγύηση έστω προσωρινής αποφυλάκισης. Αναφέρουμε τα ονόματα τους. Επιμένουμε στην κατάσταση τους. Αλλά κάτω από τις τωρινές συνθήκες του blackout και του πολέμου, δεν μπορούμε να εξακριβώσουμε τις λεπτομέρειες. Η αβεβαιότητα αυτή είναι καθαυτή μια μορφή βασανιστηρίων, για τους ίδιους και για όσους νοιάζονται για αυτούς.
Άλλοι που σας ζητάμε να θυμάστε
Κατά την διάρκεια της εξέγερσης Γυναίκα-Ζωή-Ελευθερία (Jin Jiyan Azadi/ Zan Zendegi Azadi) του 2022, περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι συνελήφθησαν και ασκήθηκαν ποινικές διώξεις για 90.000 από αυτούς. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων του 2025-2026, συνελήφθησαν τουλάχιστον 50.000 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων παιδιών, πολλά από τα οποία παραμένουν στην φυλακή ή απειλούνται με εκτέλεση. Ο αριθμός που κινδυνεύει να εκτελεστεί είναι πολύ μεγάλος. Και κάθε ημέρα δεκάδες ακόμη συλλαμβάνονται. Η λίστα με τα ονόματα τους είναι πολύ μεγάλη ώστε να ολοκληρωθεί. Κάθε όνομα είναι μια ζωή. Ζητάμε από τους διεθνιστές συντρόφους να διατηρήσουν την πίεση: να καταγράφουν, να απαιτούν, να οξύνουν. Να μην επιτρέψουν στο blackout να καταστεί σε τοίχο λήθης.
Σχετικά με τις μειονότητες — απόσχιση, αυτονομία, το πρότυπο της Rojava, ή κάτι άλλο;
Εμείς, ως αναρχικοί, αντιστεκόμαστε σε κάθε μορφή κράτους και υποστηρίζουμε τις ακρατικές εθνοτικές κοινωνίες και τον λαϊκό αυτο-προσδιορισμό και την αυτο-οργάνωση. Το πρότυπο της Rojava μπορεί να είναι εξαιρετικά διδακτικό και παρέχει μια καλή εναλλακτική στον κρατικό συγκεντρωτισμό: είναι οριζόντιο, ομοσπονδιοποιημένο, πολυ-εθνικό, με πραγματική ισχύ στα χέρια των κοινοτήτων. Αλλά οι λαοί που ζούν στο Ιράν, με τις γλώσσες τους, τις κουλτούρες τους, και τα συγκεκριμένα αιτήματα τους, είναι εκείνοι που θα πάρουν τις δικές τους αποφάσεις. Δεν είναι δική μας θέση να αποφασίσουμε για αυτούς ή να προδικάσουμε λύσεις. Σεβόμαστε τις αποφάσεις τους. Αυτό που γνωρίζουμε είναι το εξής: η ποικιλόμορφη κοινωνία του Ιράν δεν μπορεί να επιτεύξει τα αιτήματα της κάτω από ένα κεντρικό, συγκεντρωτικό, φασιστικό κράτος που επιμένει σε μια γλώσσα, στον ατομικό δεσποτισμό, και στην άρνηση των διαφορετικών ανθρώπινων ταυτοτήτων. Οι κυβερνήσεις αυτές δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μιας αυθεντικά πλουραλιστικής κοινωνίας. Πιστεύουμε στην ελευθερία. Δεν προδικάζουμε λύσεις για κανέναν. Υποστηρίζουμε τις αποφάσεις τους, ακόμη και ενόσω αντιστεκόμαστε σε κάθε μορφή κράτους και εργαζόμαστε προς την κατάργηση των κρατών, των συνόρων, και του αυταρχισμού.
Σχετικά με την Ουκρανία και την Ρωσική εισβολή
Ο Ρωσικός ιμπεριαλισμός επιδιώκει την αποκατάσταση της χαμένης αυτοκρατορίας του, έχει εμπλακεί στην κατάκτηση, την κατοχή και την κατάληψη εδαφών, έχοντας προκαλέσει έναν καταστροφικό πόλεμο. Δεδομένου ότι είμαστε θεμελιακά αντίθετοι προς τον πόλεμο μεταξύ κρατών και των ιμπεριαλιστικών πολέμων (των πολέμων που καταστρέφουν τις ζωές των ανθρώπων, το περιβάλλον, και τις ζωές των παιδιών) καταδικάζουμε τον πόλεμο αυτόν όπως καταδικάζουμε και τον πόλεμο των ΗΠΑ, του Ισραήλ, και του Ιράν. Η θέση μας είναι συνεπής: αντιστεκόμαστε σε όλους τους κρατικούς πολέμους ανεξαιρέτως. Η καταστροφή της ανθρώπινης ζωής και του φυσικού κόσμου δεν δικαιολογείται από την σημαία κανενός κράτους ή της ιδεολογίας του.
Το ηθικό δίλημμα: αν οι ΗΠΑ επιτεθούν με χερσαίες δυνάμεις, πρέπει να οι Ιρανοί αναρχικοί να υπερασπιστούν την χώρα τους ή να παραμείνουν ουδέτεροι;
Ο πόλεμος μεταξύ του Ιράν, του Ισραήλ, και της Αμερικής δεν είναι ο πόλεμος του λαού μας. Οι κρατικοί πόλεμοι δεν έχουν θεμελιακά τίποτε που να αφορά τους λαούς. Τα κράτη πολεμάνε μεταξύ τους και κάνουν κάποια στιγμή ειρήνη, ενώ εντωμεταξύ μόνο οι ζωές των ανθρώπινων όντων, των ζώων, των παιδιών, και το περιβάλλον καταστρέφονται. Δεν πολεμάμε για τα κράτη. Δεν πολεμάμε στο πλευρό της Ισλαμικής Δημοκρατίας κάτω από οποιαδήποτε περίσταση. Ένα καθεστώς που έχει περάσει τα τελευταία σαράντα επτά έτη δολοφονώντας τους συντρόφους μας δεν μπορεί να είναι σύμμαχος μας ξαφνικά επειδή κάποια ξένη δύναμη του επιτίθεται. Αυτό που υπερασπιζόμαστε είναι τις κοινότητες μας, τους ανθρώπους μας, τις ζωές μας, όχι το κράτος, ούτε την σημαία του, ούτε και τα στρατιωτικά του συμφέροντα. Η διάκριση αυτή έχει σημασία. Και σε συνθήκες όπου η εδαφική κατοχή θα σήμαινε ότι κάποια ξένη δύναμη ελέγχει τις ζωές των απλών Ιρανών, θα υπερασπιζόμασταν τις κοινότητες μας με οποιοδήποτε οριζόντιο, λαϊκό μέσο υπάρχει στην διάθεση μας, όχι ως στρατιώτες οποιουδήποτε κράτους, αλλά ως άνθρωποι που υπερασπίζονται ανθρώπους.
Τι θα πρέπει να θυμούνται πάντα οι Δυτικοί σύντροφοι όταν αναλογίζονται το Ιράν;
Εμείς οι αναρχικοί έχουμε πάντα πάρει το μέρος των λαών του κόσμου. Αντιστεκόμαστε σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου ανεξαίρετα. Η ζωή και η ύπαρξη των ανθρώπων σε οποιαδήποτε γεωγραφία δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την ζωή και την ύπαρξη των ανθρώπων σε κάποια άλλη γεωγραφία. Δεν κάνουμε διακρίσεις μεταξύ κρατών. Είμαστε ενάντιοι στους πολέμους των κρατών χωρίς να κάνουμε εξαιρέσεις. Αλλά να θυμάστε αυτό πάνω απ’ όλα: οι άνθρωποι του Ιράν ζουν με τον φόβο των Αμερικανικών και Ισραηλινών βομβών. Ζούν με τον φόβο των σφαιρών των βαρέων πολυβόλων της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Βρίσκονται στις φυλακές της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ενώ ταυτόχρονα υποφέρουν από την φτώχεια, την πείνα, την ανεργία, και το πλήρες διαδικτυακό blackout που έχει προκαλέσεις τεράστιες πρόσθετες δυσκολίες για όλους. Υποφέρουν όλα αυτά τα δεινά ταυτόχρονα. Όχι ένας. Όλοι τους. Ταυτόχρονα. Αυτή είναι η σημασία της αλληλεγγύης που πρέπει να διατηρούμε κατά νού: όχι μια εξαπλουστευμένη ιστορία αναφορικά με την απελευθέρωση ή την αλλαγή καθεστώτος, αλλά την επίγνωση του βάρους όσων οι απλοί Ιρανοί βιώνουν την στιγμή αυτή ακριβώς.
Anarchist Front: AGAINST ALL STATES, AGAINST THEIR WAR! | Global May Day