22/04/2026 μεσάνυχτα
Εισήγηση της εκδήλωσης “Ο πόλεμος στο Ιράν εν μέσω γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας και η εμπλοκή του ελληνικού κράτους” που πραγματοποιήθηκε στις 19/4/26 στο πλαίσιο του τριημέρου εκδηλώσεων (17-19/4) για τα πέμπτα γενέθλια του Κατειλημμένου Κοινωνικού Κέντρου “Ζιζάνια”. Το κείμενο της εισήγησης παρατίθεται σε PDF και σε ελεύθερη μορφή.
“Ο πόλεμος στο Ιράν εν μέσω γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας και η εμπλοκή του ελληνικού κράτους” ( σε pdf )
Για τη στρατιωτική επίθεση Ισραήλ-ΗΠΑ και τον νέο πόλεμο στο Ιράν
Η επίθεση που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στο Ιράν στις 28 Φλεβάρη 2026 αποτελεί τη συνέχεια του επονομαζόμενου «πολέμου των 12 ημερών», όταν τον Ιούνιο του 2025 το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν με τη συνδρομή των ΗΠΑ. Σε εκείνη τη φάση του πολέμου το σιωνιστικό καθεστώς επιτέθηκε δημιουργώντας μια κλιμακούμενη συνθήκη και περιορίζοντας οποιοδήποτε σενάριο «ήπιας» διευθέτησης των ανοιχτών ζητημάτων με το ιρανικό κράτος, όπως το πυρηνικό του πρόγραμμα. Ο πόλεμος του Ιουνίου στην πραγματικότητα διαμόρφωσε τους όρους και το πολιτικό περιβάλλον για το τωρινό «επεισόδιο», που εμπεριέχει και το μεγαλύτερο μέρος των φιλοδοξιών της αμερικανοϊσραηλινής συμμαχίας. Το ισραηλινό κράτος ειδικότερα ακολουθεί με απόλυτη συνέπεια το δόγμα του «προληπτικού πολέμου», το οποίο έχει ανακοινώσει στις αρχές του 2025 επικαλούμενο ένα είδος νομιμοποίησης των στρατιωτικών του επιχειρήσεων στο όνομα εκτιμώμενων (και όχι εκδηλωμένων) κινδύνων και απειλών.
Ο πόλεμος που πυροδότησαν στις 28/2 επιχειρεί να διαμορφώσει μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή, σχετιζόμενη με τις ευρύτερες μακρόχρονες επιδιώξεις για μια «Νέα Μέση Ανατολή». Στην κορυφή των προτεραιοτήτων τους βρίσκεται η ανατροπή του καθεστώτος του Ιράν, ώστε να εξαλειφθεί συνολικά ο κίνδυνος για το κράτος του Ισραήλ από γειτονικά του κράτη τα οποία δεν το αναγνωρίζουν. Το προηγούμενο διάστημα το Ιράν αποτέλεσε τον πυλώνα του λεγόμενου “άξονα της αντίστασης” απέναντι στις επιδιώξεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Παράλληλα με αυτή τη στόχευση, τα δύο συμμαχικά κράτη επιδιώκουν την εδραίωση και επέκταση των συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή. Μην ξεχνάμε ότι τα τελευταία χρόνια, οι αραβικές μοναρχίες (τις οποίες κανείς δεν προσπαθεί να ανατρέψει «για την αποκατάσταση της δημοκρατίας» όπως το ιρανικό καθεστώς) πέρα από την αγαστή συνεργασία και τα πολλά κοινά συμφέροντα που μοιράζονται εδώ και δεκαετίες με τις ΗΠΑ, προχώρησαν στη σύναψη με το Ισραήλ των λεγόμενων «συμφωνιών του Αβραάμ», με τις οποίες το αναγνωρίζουν ως οντότητα και δημιουργούν (με διαφορετικές διαβαθμίσεις) σχέσεις συνεργασίας μαζί του, αποδεχόμενες τις επιδιώξεις του.
O εν εξελίξει πόλεμος απέναντι στο Ιράν και σε παράλληλο χρόνο η στρατιωτική επέμβαση στον Λίβανο απέναντι στην φιλο-ιρανική οργάνωση Χεσμπολάχ, αποτελούν ίσως τον πιο σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα των επιθετικών ενεργειών του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Σε αυτό το χρονικό διάστημα το σιωνιστικό καθεστώς έχει εξαπολύσει πολεμικές επιχειρήσεις αστυνομικού τύπου στον Λίβανο, στο Ιράν, στη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη, παράλληλα με τη γενοκτονία των παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη, όπου έχει καταλάβει το 52% και το 83% των δύο περιοχών αντίστοιχα. H «τελική λύση» εκκαθάρισης των παλαιστινίων που εφαρμόζει το ισραηλινό κράτος αποτυπώνεται και στην πρόσφατη ψήφιση από το ισραηλινό κοινοβούλιο της θανατικής ποινής και εκτέλεσης παλαιστίνιων κρατουμένων. Ένα νομοθέτημα που σχετίζεται ευθέως με την επίσημη θέσπιση του ισραηλινού φυλετικού απαρτχάιντ τον Ιούλιο του 2018, με τον περιβόητο νόμο για το «εβραϊκό έθνος-κράτος», με τον οποίο υποβιβάστηκαν οι αραβο-ισραηλινοί/-ές σε μη-πολίτες (περίπου 1,8 εκατομμύρια, το 20% του πληθυσμού του Ισραήλ). Πλέον θα είναι και φονεύσιμοι, με τη βούλα του νόμου, ολοκληρώνοντας το καθεστώς εξαίρεσης που υφίστανται. Την ίδια στιγμή με την επέμβαση στον Λίβανο και με πρόσχημα τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο νότιο μέρος της λιβανέζικης επικράτειας, στην πραγματικότητα το Ισραήλ επεκτείνει τα σύνορά του προς το βορρά, επιδιώκοντας να ενσωματώσει τα εδάφη μέχρι και τον ποταμό Λιτάνι στην κοιλάδα Μπεκάα, που πέρα των υπολοίπων είναι και σημαντικός υδάτινος πόρος. Κατάληψη έκτασης έχει πραγματοποιήσει λίγους μήνες νωρίτερα και στη νότια Συρία.
Η εγκατάλειψη της ρητορικής του διεθνούς δικαίου. Η παλιά γνωστή γλώσσα της «αντι»τρομοκρατίας και της ασφάλειας στο προσκήνιο.
Η νέα αυτή πολεμική επιχείρηση απέναντι στο Ιράν, αποτελεί ένα κομβικό στιγμιότυπο, όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει εγκαταλειφθεί οριστικά η οποιαδήποτε ρητορική επίκλησης του Διεθνούς Δικαίου και κυριαρχεί η προσταγή της ισχύος. Το ισραηλινό κράτος από την αρχή ισχυρίστηκε ότι θέλει να εξαλείψει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει το Ιράν, ενώ οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν γρήγορα τη ρητορική «του κινδύνου από τα ιρανικά πυρηνικά» (τα οποία υποτίθεται ότι είχαν εξαλείψει από την καλοκαιρινή σύρραξη όπως πανηγύριζαν τότε) και ξεκίνησαν να μιλούν εκ νέου την παλιά γνωστή γλώσσα της «αντι»-τρομοκρατίας και της ασφάλειας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και από τις δύο αυτές πλευρές το Ιράν αναφέρεται συστηματικά ως «κράτος-ταραξίας», που εξάγει τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μέσα σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον η επέμβαση στο Ιράν επιδιώκει να αναδιατάξει την πρόσβαση στα πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής και να επαναφέρει τη συνθήκη όπου οι ΗΠΑ, μέσα από το πραξικόπημα εγκαθίδρυσης του προηγούμενου καθεστώτος του Σάχη το 1953, έλεγχαν ουσιαστικά τα ιρανικά πετρελαϊκά αποθέματα, πριν την καθολική αλλαγή σε αυτόν τον τομέα, που επέφερε η ιρανική επανάσταση του 1979 και η εγκαθίδρυση στη συνέχεια του θεοκρατικού σιιτικού καθεστώτος. Με αυτόν τον τρόπο και με μια πιο μακροσκοπική διεθνή στόχευση, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να προκαλέσουν εμπορικό και οικονομικό πλήγμα στο κινεζικό κράτος που εφοδιάζεται με το 1/3 του ιρανικού πετρελαίου (σε χαμηλές τιμές και σε γουαν, το νόμισμα της Κίνας, όχι δολάρια), όπως αντίστοιχα εφοδιαζόταν με το 80% του πετρελαίου της Βενεζουέλας πριν την επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και την αστυνομικού τύπου επιχείρηση σύλληψης του προέδρου της Μαδούρο. Με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποκτήσουν πλεονέκτημα απέναντι στο κινεζικό κράτος, το οποίο αναγνωρίζουν ως τον κύριο πλανητικό ανταγωνιστή τους στο οικονομικό πεδίο.
Παράλληλα όμως επιχειρείται να εξυπηρετηθούν και στόχοι στο διεθνές πολιτικό επίπεδο. Η επιδίωξη ανατροπής του καθεστώτος στο Ιράν, αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα των εκπεφρασμένων, στο υψηλότερο επίπεδο των ΗΠΑ (από τον υπουργό εξωτερικών Ρούμπιο στην πρόσφατη «Διάσκεψη για την ασφάλεια» στο Μόναχο, μέχρι τα συνεχή διαγγέλματα του Τραμπ) στόχων, που αφορούν στην απόλυτη υποταγή στις προσταγές της νατοϊκής συμμαχίας ή σκέτα των ΗΠΑ αν τα υπόλοιπα κράτη δεν ακολουθούν. Στο ίδιο επίπεδο σημασιοδότησης βρίσκεται και η ιδεολογική επιβολή επί των αντιπάλων σε όσα πρεσβεύει και προβάλει το δυτικό μπλοκ κυριαρχίας, την υπεροχή του λευκού δυτικού ανθρωπότυπου, την «εξαγωγή» του δυτικού πολιτισμικού και πολιτειακού μοντέλου.
Ούτε με τους σιωνιστές και τους πλανητόμπατσους, ούτε με τους μουλάδες, πάντα στο πλευρό των εξεγερμένων
Η νέα αυτή φάση του πολέμου στο Ιράν έρχεται να «διαδεχθεί» την πρόσφατη εξέγερση μεγάλου μέρους του ιρανικού πληθυσμού απέναντι στο τοπικό θεοκρατικό καθεστώς. Μια εξέγερση που πυροδοτήθηκε αρχικά εξαιτίας των ιδιαίτερα δυσμενών οικονομικών συνθηκών, που είχε προκαλέσει η επιβολή εξωτερικών οικονομικών κυρώσεων και ήρθε σε συνέχεια προηγούμενων διευρυμένων αγώνων και εξεγέρσεων των προηγούμενων ετών. Οι κυρώσεις είναι ένα πολιτικό εργαλείο πολεμικού τύπου, το οποίο δεν πλήττει απλά ένα κράτος και την εθνική του οικονομία ως νούμερα αλλά έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ίδια την κοινωνική βάση, προκαλώντας εξαθλίωση του πληθυσμού και στοχεύει μέχρι και στην ανατροπή καθεστώτων. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο λειτούργησαν οι κυρώσεις στη Βενεζουέλα και επιχειρείται να λειτουργήσουν και στην Κούβα. Η εξέγερση στο Ιράν, γρήγορα απέκτησε ευρύτερα χαρακτηριστικά, αντικαθεστωτικό περιεχόμενο και η κύρια θέση που εκφράστηκε από το μεγαλύτερο μέρος των εξεγερμένων ήταν τόσο απέναντι στο καταπιεστικό καθεστώς όσο και απέναντι στους αμερικανοσιωνιστές «απελευθερωτές». Την εξέγερση αυτή το ιρανικό κράτος την κατέστειλε με μια πρωτοφανή σφαγή και χιλιάδες νεκρούς. Είναι σαφές ότι οι φωνές υπεράσπισης των εξεγερμένων από τη Δύση (και τις ΗΠΑ συγκεκριμένα) μόνο προσχηματικές είναι και ο λόγος τους περί «ελευθερίας» είναι κενό γράμμα. Οι εξουσίες (εγχώριες και διεθνείς) δεν ενδιαφέρονται για τους πληθυσμούς και τις διεκδικήσεις τους, αλλά μόνο για να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις προς όφελός τους. Η ιστορία παρέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράν, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι σήμερα, φέρει αποκλειστικά τέτοιο χαρακτήρα.
Προεκτείνοντας την παραπάνω σκέψη, πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι το ιρανικό καθεστώς δεν έχει καμία σχέση με την ελευθερία των ανθρώπων, ακόμα και αν αντιστρατεύεται τα δυτικά συμφέροντα και εχθρεύεται τους επιτιθέμενους. Ακόμα και αν επιχειρείται μια ιμπεριαλιστική επέμβαση από τη συμμαχία Ισραήλ/ΗΠΑ, η εναντίωση σε αυτή δεν έχει κανένα απελευθερωτικό περιεχόμενο, αν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από μια αντι-ιμπεριαλιστική οπτική. Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι ο αντιιμπεριαλισμός, πέρα από τη δομική και ιστορική κριτική που του έχει ασκηθεί, στις μέρες μας έχει σε μεγάλο βαθμό υποπέσει σε στρατοπεδισμό (campism), διατυπώνοντας έμμεσα ή άμεσα θέσεις υποστήριξης του ενός ή του άλλου κρατικού ή διακρατικού κυριαρχικού πόλου σύμφωνα με το ποιο ηγεμονικό μπλοκ αναγνωρίζεται ως ο «άξονας του κακού». Ωστόσο, μόνο οι κοινωνικές διεργασίες, αγώνες, συγκρούσεις, εξεγέρσεις και επαναστατικές απόπειρες σχετίζονται με το απελευθερωτικό όραμα από κοινωνικής-ταξικής σκοπιάς, όπως ίσχυε πάντα. Αντίθετα, η επιλογή υποστήριξης ενός κράτους ή ενός μπλοκ κυριαρχίας οδηγεί στην κρατικοποίηση των συνειδήσεων. Η εναντίωση απέναντι στον πόλεμο και τη στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν δεν σημαίνει υπεράσπιση του υπάρχοντος καθεστώτος, αλλά συνολική εναντίωση απέναντι στα κράτη και τις συμμαχίες τους με ορίζοντα την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.
Η όξυνση των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών, η διεύρυνση των πολεμικών μετώπων, η εντατική πολεμική προετοιμασία
H διαρκής ανάγκη για ανάπτυξη-επέκταση, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και της φύσης, ο ανταγωνισμός μεταξύ κρατών και κεφαλαίων, είναι βασικά στοιχεία του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο καπιταλισμός συνεχίζει να επεκτείνεται σε όλα τα επίπεδα με φρενήρεις ρυθμούς, οδηγώντας ταυτόχρονα σε έκρηξη τις αντιφάσεις που παράγει: όξυνση της ταξικής εκμετάλλευσης και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, εντατικότερη λεηλασία της φύσης και εκτεταμένη καταστροφή της, κλιμάκωση του ανταγωνισμού μεταξύ κρατών και κεφαλαίων για την πρόσβαση σε πρώτες ύλες και αγορές, για την τεχνολογική και πολεμική υπεροχή. O πλούτος που παράγεται όπως και η ισχύς είναι αδιανόητα, το ίδιο και ο ρυθμός συσσώρευσής τους από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ.
Η όξυνση των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών της περιόδου που διανύουμε σχετίζεται έντονα με την τεχνολογική μετάβαση της εποχής μας και τις παραγωγικές και κοινωνικές εφαρμογές της (internet, βάσεις δεδομένων, πλατφόρμες, AI, data centers, δορυφόροι, 4η βιομηχανική επανάσταση, ψηφιακός μετασχηματισμός της παραγωγής, της επικοινωνίας, του κράτους, του κοινωνικού ελέγχου κ.α.). Σχετίζεται εξίσου με τις πρώτες ύλες (ενεργειακές πηγές και αγωγοί, σπάνιες γαίες, ουράνιο, σημαντικά μέταλλα κ.α.), με τις εμπορικές συμφωνίες, τους εμπορικούς δρόμους και κόμβους (πχ λιμάνια), με τα επενδυτικά κεφάλαια (άμεσες ξένες επενδύσεις, χρηματοπιστωτισμός), με την υποχώρηση του δολαρίου ως το διεθνές νόμισμα συναλλαγών και αποθέματος, με την πολεμική και αεροδιαστημική βιομηχανία κ.α.
Οι ΗΠΑ, ως η μία από τις δύο υπερδυνάμεις που αναδύθηκαν μετά τον Β’ Π.Π., ως αυτή που επικράτησε στον Ψυχρό Πόλεμο μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ κυριαρχίας στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και κήρυξε τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και το τέλος της ιστορίας, βρίσκονται πλέον σε σταθερά καθοδική τροχιά. Οι οικονομικοί τους δείκτες βρίσκονται σε πτωτική πορεία εδώ και χρόνια, το κρατικό τους χρέος γιγαντώνεται χρόνο με τον χρόνο, η παραγωγική, τεχνολογική, εμπορική και νομισματική τους πρωτοκαθεδρία κλονίζεται όλο και σοβαρότερα και έχουν επιδοθεί σε μια προσπάθεια ανάκαμψης ως αυτοκρατορική δύναμη.
Στην κατεύθυνση αυτή δημοσιοποιήσαν στα τέλη του 2025 τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας τους, στην οποία ανακοινώνουν τον περιορισμό της διασποράς των στρατιωτικών δυνάμεων που έχουν απλώσει πλανητικά (μια διασπορά που κρίνεται ιδιαίτερα δαπανηρή) μαζί με την αποφυγή της εμπλοκής τους σε πολεμικές επιχειρήσεις που δεν τους προσφέρουν κάποιο άμεσο και ορατό όφελος (ειδικά τις μακρόχρονες). Με τον τρόπο αυτό συρρικνώνουν τον ρόλο τους ως παγκόσμιου χωροφύλακα και τις «εγγυήσεις» της Pax Americana (ειρήνη εξασφαλισμένη από την αυτοκρατορική ισχύ και υποτέλεια όλων σε αυτή).
Πρόκειται για μια έκθεση στην οποία οι ΗΠΑ θέτουν ως προτεραιότητα την ανάκτηση της κυριαρχίας τους οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά, στο Δυτικό Ημισφαίριο, το οποίο αντιλαμβάνονται ως την αυλή τους και συνεπώς ως αποκλειστική σφαίρα επιρροής τους. Η επέμβαση στη Βενεζουέλα, το εμπάργκο στην Κούβα, οι ανακοινώσεις περί ενσωμάτωσης της Γροιλανδίας και του Καναδά, η επιδίωξη αναίρεσης μιας σειράς επενδύσεων και συμφωνιών της Κίνας στην αμερικάνικη ήπειρο (με αυτή που αφορούσε στη διώρυγα του Παναμά να έχει ήδη αναιρεθεί) είναι ενδεικτικές ενέργειες αυτής της στρατηγικής.
Σχετικά με τη ευρωπαϊκή ήπειρο η έκθεση περιγράφει τα ευρωπαϊκά κράτη ως έναν όχι τόσο αξιόπιστο σύμμαχο, σε τροχιά παρακμής, οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτισμικά. Παράλληλα, οι ΗΠΑ καλούν «τα κράτη της ΕΕ να αναλάβουν την πρωταρχική ευθύνη για τη δική τους άμυνα», να επανδρώσουν τα ίδια τις νατοϊκές τους βάσεις, με τα απαραίτητα στρατιωτικά σώματα και τους αναγκαίους εξοπλισμούς, παρέχοντας το 5% του προϋπολογισμού τους για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Ακόμα παραπέρα, οι ΗΠΑ «απειλούν» πλέον τους συμμάχους τους με αποχώρηση από το ΝΑΤΟ αν τα υπόλοιπα κράτη δεν συμμετέχουν και δεν στηρίζουν τις στρατιωτικές τους επεμβάσεις και ζητήματα που ανακύπτουν από αυτές, όπως το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ στην παρούσα φάση πολεμικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν.
Τα παραπάνω σχετίζονται άμεσα με την πυρετώδη πολεμική προετοιμασία που ξεκίνησε η ΕΕ μέσα στο 2025, τόσο εξοπλιστικά (πρόγραμμα ReArm Europe, 800δις ευρώ μέχρι το 2030) όσο και ιδεολογικά (βλ. δηλώσεις αξιωματούχων για αποδοχή της πιθανότητας να έρθουν φέρετρα με τη σημαία από πεδία πολεμικών συγκρούσεων, για την ανάγκη επιστροφής της ηρωικής και πολεμικής κουλτούρας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, για το τελευταίο ενδεχομένως ειρηνικό καλοκαίρι -με την κεντρικοποίηση της Ρωσίας ως κύριας απειλής- και τη γενικότερη άνοδο της μιλιταριστικής και εθνοκεντρικής προπαγάνδας). Τα ευρωπαϊκά κράτη αντιλαμβανόμενα ότι αντιπροσωπεύουν κάτι όλο και λιγότερο σημαντικό σε επίπεδο οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος και ότι πρόκειται να βγουν από την «ομπρέλα ασφαλείας» των ΗΠΑ, επιχειρούν τη δική τους κυριαρχική ανασύνταξη (μεμονωμένα και από κοινού). Δρομολογούν μια ταχεία μετάβαση προς πολεμικές οικονομίες και κοινωνίες, απαιτώντας υψηλότερη κοινωνική συναίνεση, πειθαρχία και συστράτευση στα κρατικά κελεύσματα, συγκροτώντας πολεμικές βιομηχανίες και κατευθύνοντας επιπλέον σημαντικά κονδύλια κρατικών προϋπολογισμών για την προμήθεια οπλικών συστημάτων, με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ήδη πενιχρές κοινωνικές παροχές.
Ο πόλεμος είναι παντού, ο εχθρός είναι εδώ. Ενάντια στο ελληνικό κράτος και κεφάλαιο, τα συμφέροντα και τις συμμαχίες τους, που εμπλέκονται ενεργότατα (και) στον πόλεμο στο Ιράν.
Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος δεν παραμένει αδρανές, ούτε «ουδέτερο» όπως ισχυρίζεται. Το αντίθετο συμβαίνει: Συμμετέχει ενεργά και σε αυτόν τον πόλεμο, στην κατεύθυνση της ισχυροποίησης της θέσης του και της εξυπηρέτησης των δικών του συμφερόντων. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει απροσχημάτιστα, παρέχοντας τις νατοϊκές βάσεις που είναι διεσπαρμένες σε όλο τον ελλαδικό χώρο, διανέμει όπλα και στρατιωτικούς εξοπλισμούς και κινητοποιεί τα στρατεύματά του εκτός των συνόρων του, όπως έπραξε στο ξεκίνημα του πολέμου στέλνοντας πολεμικά αεροσκάφη και φρεγάτες στην Κύπρο (ναι, εξωτερικό είναι η Κύπρος όσο και αν διατείνεται το αντίθετο ο ελληνικός εθνικισμός). Η παρουσία των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο δεν φαίνεται να έχει σε καμία περίπτωση προσωρινό χαρακτήρα, αλλά υπάρχει η φιλοδοξία από την πλευρά του ελληνικού κράτους να δημιουργηθεί μια ενιαία στρατιωτική ζώνη (Ελλάδας-Κύπρου) περιμετρικά των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε διαφιλονικούμενες με το τουρκικό κράτος ΑΟΖ, στις οποίες πρόκειται να κάνουν δοκιμαστικές εξορύξεις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ταυτόχρονα επιχειρεί να δημιουργήσει και σε ένα ακόμα επίπεδο τετελεσμένα γεγονότα, στο πλαίσιο του λεγόμενου «ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού», τοποθετώντας συστοιχίες πυραύλων τύπου Πάτριοτ στην Κάρπαθο, όταν το τουρκικό κράτος στη βάση της δικής του εθνικιστικής πολιτικής και των δικών του επιδιώξεων, σταθερά αξιώνει αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.
Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά σε όλα τα πολεμικά μέτωπα των τελευταίων χρόνων. Ακόμα ηχεί έντονα η φράση του πρωθυπουργού, ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία», που ακολούθησε την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Στο συγκεκριμένο πολεμικό μέτωπο, πέρα από την «αναβάθμιση» της βάσης της Αλεξανδρούπολης, η Ελλάδα έστειλε και πολεμικό υλικό για την υποστήριξη του ουκρανικού κράτους. Από το 2021 το ελληνικό κράτος έχει εγκαταστήσει στη Σαουδική Αραβία ολοκληρωμένο αντιπυραυλικό σύστημα Πάτριοτ (το οποίο διαφημίστηκε ως επιτυχία για την κατάρριψη ιρανικών drones στο πλαίσιο του εν εξελίξει πολέμου), για να αποτρέψει πιθανή επίθεση του Ιράν, όταν την περίοδο εκείνη βρισκόταν σε εξέλιξη εμφύλιος πόλεμος στην Υεμένη (με την μία πλευρά να υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία και την άλλη τους Χούθι να υποστηρίζονται από το Ιράν). Και φυσικά δεν μπορεί να προσπεραστεί ο πρωταγωνιστικός ρόλος του ελληνικού κράτους στην ευρωπαϊκή «επιχείρηση Ασπίδες» (από το Φλεβάρη του 2024) με συμμετοχή ελληνικής φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα για την αντιμετώπιση των Χούθι της Υεμένης, με τη διοίκηση αυτών των επιχειρήσεων να εδρεύει στη βάση της Λάρισας και να υπάγεται στην ελληνική στρατιωτική διοίκηση.
Εδώ και πάνω από 15 χρόνια (από το 2010), το ελληνικό κράτος αποτελεί (μετά τις ΗΠΑ) τον πιο πιστό σύμμαχο του Ισραήλ, έχοντας συνάψει μαζί του, συμφωνίες σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, στρατιωτικό, ερευνητικό, τουριστικό, κτλ). Παρείχε φυσικά πολιτική και ιδεολογική κάλυψη στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων, αναγνωρίζοντας το υποτιθέμενο δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, παρέχοντας κάθε είδους στήριξη στο ισραηλινό κράτος. Τελευταίο «επεισόδιο» στη σειρά αυτής της αιματοβαμμένης συμμαχίας αποτελεί η πρόσφατη σύμπραξη με το Ισραήλ (ύψους 3 δις ευρώ, που ψηφίστηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο) για το πρόγραμμα αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα». Παράλληλα, προγραμματίζεται η δημιουργία «Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης», η οποία θα λειτουργήσει ως κατοχικός στρατός στη Λωρίδα της Γάζας, στο πλευρό του IDF και είναι πολύ πιθανή η συμμετοχή και ελληνικών στρατιωτικών μονάδων. Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, η συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, που συνεχώς αναπτύσσεται, δημιουργεί ένα είδος στρατιωτικού κλοιού απέναντι στην Τουρκία (με την οποία έχει αντίρροπα συμφέροντα το Ισραήλ και έχει προκαλέσει τις αντιδράσεις του τουρκικού κράτους) στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των ελληνικών συμφερόντων στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Και ακριβώς γι’ αυτό, δεν είναι καθόλου τυχαία η διαρκής εξύμνηση στο δημόσιο λόγο, από αξιωματούχους, καραβανάδες, στρατιωτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, του “κράτους του Ισραήλ και του λαού του”, που πολεμά διαρκώς για δεκαετίες και αποτελεί ένα εξαγώγιμο υπόδειγμα μιας διαρκούς πολεμικής εγρήγορσης και αντιμετώπισης μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Ο στόχος είναι να ενισχυθεί στο εσωτερικό ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και η πατριαρχία, στην κατεύθυνση της διαρκούς υποταγής του πληθυσμού.
Το ελληνικό κράτος επιχειρεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και στο πλαίσιο της νατοϊκής συμμαχίας, δαπανώντας το υψηλότερο ποσοστό του ΑΕΠ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, φιλοδοξώντας να αναβαθμίσει τη θέση του σε χωροφύλακα-προστάτη στην ευρύτερη περιοχή αποτελώντας «πάροχο ασφάλειας» σε γειτονικά κράτη. Και σε απολύτως παράλληλο βηματισμό κινείται και το ελληνικό κεφάλαιο, που και στην πρόσφατη πολεμική σύρραξη στη Μέση Ανατολή αναγνωρίζει ένα ακόμα πεδίο κερδοφορίας. Πιο συγκεκριμένα, οι μεγάλες ελληνικές εφοπλιστικές εταιρίες μεταφέρουν αμερικάνικο πετρέλαιο και υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), εφοδιάζουν λιμάνια του Ισραήλ (παίζοντας κομβικό ρόλο στην γενοκτονία των Παλαιστίνιων) και, ταυτόχρονα, μεταφέρουν ρώσικο πετρέλαιο, παρά τις διεθνείς κυρώσεις προς το ρωσικό κράτος. Η επιδίωξη κέρδους και συσσώρευσης δεν γνωρίζει περιορισμούς για το ελληνικό κεφάλαιο…
Εμείς, από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε για πάντα να είμαστε εθνικοί προδότες απέναντι στο ελληνικό κράτος και τους εθνικούς στρατούς. Πάντα απέναντι στα κράτη και στα αφεντικά. Πάντα στο πλευρό των καταπιεσμένων, των αντιστεκόμενων, των εξεγερμένων και των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Δεν στοιχιζόμαστε πίσω από το κράτος και τα εθνικά του συμφέροντα. Δεν προσκυνάμε τον μιλιταρισμό και τα ιδεώδη του. Να εναντιωθούμε τόσο απέναντι στον πόλεμο, όσο και απέναντι στη γενική συνθήκη της πολεμικής προετοιμασίας του ελληνικού (και όχι μόνο) κράτους αλλά και στη ζοφερή πραγματικότητα της «ειρήνης» του καπιταλισμού.
Αλληλεγγύη σε όσους/όσες/όσα πλήττονται από τις πολεμικές επιχειρήσεις και σε όσους/όσες/όσα εναντιώνονται στον πόλεμο.
Ούτε εθνικός, ούτε θρησκευτικός, ο δικός μας πόλεμος είναι κοινωνικός/ταξικός.
Συνέλευση αναρχικών ενάντια στα αυτονόητα του κόσμου της εξουσίας
Απρίλιος 2026
blog: againstobvious.espivblogs.net | email: against_obvious@espiv.net
media:
ΕΙΣΗΓΗΣΗ_ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ_ΠΟΛΕΜΟΣ_ΙΡΑΝ_ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ_04_2026.pdf