Στο περίπτερο πλάι από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά καθώς περίμενα ν’ αγοράσω ένα μπουκαλάκι νερό λαμβάνει χώρα η εξής στιχομυθία. Ρωτάει ο μπροστινός μου τον περιπτερά: «-Τι γίνεται κι έχει μαζευτεί τόσος κόσμος, ταινία γυρίζουνε»; Είμαι απ’ αυτούς που όταν ακούσω ερώτηση και έχω την απάντηση την μοιράζομαι κι ας μου βγει και σε κακό, οπότε πετάχτηκα και απάντησα «-Όχι, κάνουν γενική για μια παράσταση». «-Τι γενική; Καθαριότητα»; Γέλασα αλλά πια είχα μπει στον χορό κι έπρεπε να χορέψω, οπότε του απάντησα του ανθρώπου: «-Όχι, κάνουν γενική πρόβα. Είναι σαν την πρόβα τζενεράλε που λέμε. Μια γενική δοκιμή πριν την πρεμιέρα για να δούνε με παρουσία κοινού πώς κυλάει η παράσταση, αν έχει ρυθμό και γενικά να κάνουν τις τελευταίες τους διορθώσεις». «-Α, μάλιστα μάλιστα και πώς την λένε την παράσταση»; «-Τζένη Τζένη», του λέω. «Αυτή δεν είναι η ταινία με την Καρέζη και τον Παπαγιαννόπουλο»; Ναι, ναι αυτή είναι, του απαντώ με χαρά και τότε αρχινά: «-Και γιατί κάνουν την ταινία – παράσταση; Αφού ξέρουμε το τέλος η Καρέζη παντρεύεται τον Μπάρκουλη. Πολύ ωραία ταινία πάντως, την είχα δει στο σινεμά μικρός και όοοοομορφη η Καρέζη. Εμένα η Καρέζη μου άρεσε περισσότερο από τη Βουγιουκλάκη. Η Καρέζη είχε κάνει αντίσταση επί χούντας να ξέρεις με την παράσταση “Το Μεγάλο μας Τσίρκο”, την είχα δει, έχω και τον δίσκο». Τον διέκοψα αποχαιρετώντας τον ευγενικά, γιατί έπρεπε να μπω μέσα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε λίγο θ’ άρχιζε η γενική.
Όμως αυτή η μικρή «παράλογη» συζήτηση, μου υπενθύμισε ότι χρονικά η χούντα ξεκίνησε το 1967 και η ταινία «Τζένη Τζένη» κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1966. Μια κωμική ταινία με έντονο πολιτικό χαρακτήρα που σχολιάζει τη ρουσφετολογία, το πώς ο πλούτος εξαγοράζει ψήφους και πώς ένας εκβιαστικός λευκός γάμος μπορεί να οδηγήσει στον έρωτα. Το ‘χε αυτό το κακό ο ελληνικός κινηματογράφος του τότε, αναζητούσε πάντα το happy end και όλοι στο τέλος ήταν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Δίχως από μηχανής θεούς, δίχως κάθαρση, μόνο ένα χαρούμενο και ξέγνοιαστο τέλος για όλους, με χορό και τραγούδι.
Να σας πω την αλήθεια αυτή την περίοδο έχω ανάγκη να γελάσω, να περάσω καλά. Μαζευτήκανε πολλά βάσανα και απογοητεύσεις, οπότε θεώρησα η παράσταση «Τζένη Τζένη» θα ‘ναι ένα καλό γιατρικό για 100 λεπτά. Κάθισα στη θέση μου, χτύπησε το τρίτο κουδούνι κι η αυλαία άνοιξε. Όλα ξεκινάνε με ένα θολό τοπίο, με μια κάπνα, με μια ομίχλη. Η ορχήστρα παίζει ζωντανά μουσική και οι οθόνες τηλεόρασης επί σκηνής ανάβουν. Ο Νίκος Καραθάνος μπαίνει και αρχίζει η παράσταση σαν να είναι σκηνή από αρχαία τραγωδία, όπου κυριαρχεί η μυσταγωγία πριν όλα ζωντανέψουν. Τα σκηνικά φωτίζονται σταδιακά κι ένας-ένας οι χαρακτήρες μάς συστήνονται. Στη σκηνή συμβαίνουν δράσεις συνεχώς, όλα έχουν μια ροή κι έναν ρυθμό σχεδόν καταιγιστικό. Σεναριακά η μία σκηνή εισχωρεί στην άλλη αβίαστα σαν να συντελείται το μοντάζ επί σκηνής. Έχοντας δει την ταινία αρκετές φορές δεν μπορώ ν’ αποστασιοποιηθώ και πέφτω σε συγκρίσεις αναπόφευκτα. Κι εδώ είναι το ευχάριστο, κανείς από τους ηθοποιούς της παράστασης δεν προσπάθησε να μιμηθεί τους ηθοποιούς της ταινίας.
Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη ως Τζένη Σκούταρη «δίνει πόνο» πραγματικά, τσακίζεται, γκρεμοτσακίζεται, κάνει τζετ σκι, πατάει σε σπασμένα πιάτα και οι ατάκες της, που ενώ έχουν γραφτεί τόσα χρόνια πριν, «σερβίρονται» στο παρόν σαν ολοφρέσκο πιάτο. Ο δε Χρήστος Λούλης μ’ έπεισε ότι τον κάνουν ό,τι θέλουν οι εφοπλιστάδες συγγενείς του και σαν «αθλητής» ηθοποιός που είναι, όλα ορθά τα έπραξε. Το δε σφύριγμά του κατά τη διάρκεια μιας σκηνής ανατριχιαστικό, λειτουργούσε στ’ αυτιά μου πραγματικά σαν αυλός αρχαίου δράματος.
Κωμικές νότες η Ζέτα Μαρκυπούλια και η Ιωάννα Μαυρέα που γέλασα τόσο με τις εκφράσεις τους και τις ατάκες που ξεστόμιζαν. Είναι μεγάλο ταλέντο να υποδύεσαι ρόλους «κακών» χαρακτήρων και να τους κάνεις αγαπητούς στο κοινό. Χάζευα δε τη Μακρυπούλια, γιατί πραγματικά ήτανε λες και έχει βγει από ταινία της Φίνος Φιλμ και μόνο ως φιζίκ ακόμα.
Επίσης άλλο πολύ δύσκολο είναι να παίζεις ρόλο γυναίκας, ενώ είσαι άντρας και να μην είναι καρικατούρα. Ο Άγγελος Παπαδημητρίου «κέντησε» πάνω του τον ρόλο της Θείας Ματίνας, κυκλοφορούσε στη σκηνή αέρινα, διακριτικά, γεμάτος συναίσθημα. Μας τραγούδησε και το «Μεγάλο Μυστικό Μου» όσο γινόταν ο χαμός πάνω στη σκηνή από τα μαλλιοτραβήγματα και τα σκουντήγματα. Πολύ έξυπνη αυτή η ιδέα του Νίκου Καραθάνου με τα ομαδικά χορευτικά, τα στριμωγμένα, με τους ηθοποιούς να έχουν σωματική επαφή ενώ παράλληλα η δράση συνεχίζεται. Δίνανε την ψευδαίσθηση χορικού αρχαίου δράματος.
Χάζευα τη Χάρις Αλεξίου επί σκηνής που δεν υπερβάλει και γεμίζει την παρουσία της με μικροκινήσεις που δεν μουντζουρώνουν αλλά κάνουν πιο ρεαλιστικό τον χαρακτήρα της Ντιάνας Κασσανδρή. Ο δε Κώστας Μπερικόπουλος δυνατός κι αυτός σε μια στιγμή μόνο μου τα χάλασε όταν μιμήθηκε την κίνηση του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ξέρετε εκείνη που κάνει τις εκτάσεις του πριν βουτήξει στην πισίνα που είναι από άλλη ταινία και δεν χρειαζόταν γιατί είχε καταφέρει να μην τον μιμηθεί καθόλου δίνοντάς του άλλη πνοή πιο σημερινή.
Μιας και έπιασα το τι δεν μ’ άρεσε θα πω για τον παπά. Εμφανίζεται ένας παπάς που υποδύεται ο Γιάννης Κότσιφας με δυο μπαστούνια στα χέρια του, ο οποίος παραπατάει, πέφτει και στα μάτια μου πιστεύω δεν προσφέρει κάτι σε μια φοβερή σκηνή που έχει στήσει ο Νίκος Καραθάνος. Η σκηνή που δίνει τον πρώτο του δημόσιο λόγο ο Νίκος Μαντάς και για να μιμηθούν τον αέρα έρχεται επί σκηνής ένας ανεμιστήρας που τους παίρνει όλους και τους σηκώνει. Αλλά με τις υπερβολές του παπά μου την «μουτζούρωσε». Ναι, γέλαγαν πολλοί θεατές αλλά σε μια τέτοια παράσταση με τέτοιο καστ, δεν περιμένω εύκολα αστεία και υπερβολές, μήτε και κάποιους ελάχιστους λαϊκισμούς που απάντησα κατά τη διάρκειά της. Τύπου πολιτικά σχόλια περί Ελλάδος και Αμερικής που με την επανάληψή τους λάμβαναν το εύκολο χειροκρότημα.
Γενικά πολλά αντικείμενα έρχονται επί σκηνής που ήταν όλα τους απόλυτα λειτουργικά, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις και συμβάσεις. Όπως αυτό το ξωκλήσι που σέρνουν, στριφογυρνάνε, σκαρφαλώνουν και γκρεμοτσακίζονται. Το κρεβάτι που είναι μια επική σκηνή τόσο στην ταινία αλλά λειτουργικό για την παράσταση και λειτουργεί από νυφική παστάδα ίσαμε θάλασσα που πάνω της κολυμπάνε οι πρωταγωνιστές.
Το «Τζένη Τζένη» ένα ρέκβιεμ, είναι μια πολύ ωραία παράσταση, μια έξυπνη σύλληψη να επανασυστηθεί ένα κινηματογραφικό έργο με τον σεβασμό που του αρμόζει. Πολλοί μετά το πέρας της παράστασης απόρησαν γιατί είχε κάποια στοιχεία στα σκηνικά. Όπως οι μαρκίζες με τα κινέζικα γράμματα και τα παραδοσιακά κινέζικα φαναράκια, τι δουλειά έχουν στις Σπέτσες. Εγώ το εξέλαβα ως το ψεύτικο, το ευτελές, το μη πολιτικά ορθό, οι «κινεζιές» που λέμε, το είδα ως αναφορά και στον λευκό ψεύτικο γάμο του ζευγαριού αλλά και στο ψεύτικο το καταναλωτικό μας παρόν.
Το μόνο που με «πέταξε» έξω και θεωρώ περιττό ήταν οι Παπαγιαννόπουλοι. Εμφανίζονται τρεις μάσκες με το πρόσωπο του Διονύση Παπαγιαννόπουλου, που πιστεύω στο πλαίσιο της επιθυμίας να κάνεις ρέκβιεμ, μια αναφορά αρκεί χωρίς να χρειάζονται να περάσουν επί σκηνής τόσες πολλές φορές. Ο Νίκος Καραθάνος ήταν αρκετός με την υποκριτική του δεινότητα να μου προκαλέσει συναίσθημα και δεν είχα ανάγκη τις εμφανίσεις των Παπαγιαννόπουλων. Την πρώτη φορά που τους είδα ανατρίχιασα ευχάριστα, όμως όχι τις επόμενες. Μου ήταν απολύτως λειτουργικά, ως αναφορές στο σκηνικό, τα πορτρέτα του Λάμπρου Κωνσταντάρα, της Τζένης Καρέζη και του Διονύση Παπαγιαννοπούλου και τα δυο σήματα της Φίνος Φιλμ, αριστερά και δεξιά. Όπως και η φωνή του Παπαγιαννοπούλου από την ταινία που ακούστηκε στην παράσταση.
Επιστρέφοντας σπίτι σκεφτόμουν το πόσο επίκαιρος παραμένει ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος μας. Τα θέματά του παραμένουν επίκαιρα, γιατί δεν έχουμε μάλλον αλλάξει ως λαός. Είμαστε αυτοί που αυτοσαρκαζόμαστε και καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα, είμαστε λαός που τον βαράει ο ήλιος και στιγμές στιγμές χάνουμε τα λογικά μας κάνοντας τα πάντα λάθος. Λαός ανάδελφος που δεν διδάσκεται από τα λάθη του παρελθόντος του, όμως δεν θέλουμε κανείς να το χλευάζει και να το πειράζει.
Ο καθένας μας έχει τα γούστα του, δεν μπορούν όλα ν’ αρέσουν σε όλους. Αυτά που είδα εγώ ως άστοχα γι’ άλλους μπορεί να λειτούργησαν και σαφώς δεν μπορούμε όλοι να συμφωνούμε με όλους. Μα σε κάτι που θα συμφωνήσουμε όλοι όσοι δούμε την παράσταση «Τζένη Τζένη» είναι το ότι είναι αξιόλογη, ψυχαγωγική με συνεχή ρυθμό, δυνατές παύσεις με συναίσθημα και όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Πρότασή μου είναι να μην πάτε στην παράσταση περιμένοντας να δείτε μια θεατρική μεταφορά μιας κινηματογραφικής ταινίας. Αφεθείτε στον κόσμο που ο Νίκος Καραθάνος δημιούργησε και απολαύστε το θέαμα. Κι όπως απάντησε η θεία Ματίνα (Άγγελος Παπαδημητρίου) στην Τζένη (Γαλήνη Χατζηπασχάλη) που έτρεχε να φύγει και το αναμενόμενο ήταν να της πει: όχι μην φεύγεις, της είπε τελικά με τη χαρακτηριστική του υποκριτική δεινότητα: «- Καλά παιδί μου, πήγαινε όπου θες!».
Info παράστασης:
Τζένη Τζένη | Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
The post Τζένη Τζένη! Πού πας; – Άσε με να φύγω. – Καλά παιδί μου πήγαινε όπου θες! appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα