Σαν καλοκαιρινή μπόρα έπεσαν οι ειδήσεις από τη Σαντορίνη, με αφορμή τη διεξαγωγή φιλανθρωπικού αγώνα στο γήπεδο του Πανθηραϊκού το σαββατοκύριακο, με πρωταγωνιστή τον βουλευτή Κυκλάδων της Νέας Δημοκρατίας, Μάρκο Καφούρο.
Ειδήσεις ενδεικτικές – και αποκαλυπτικές – για το κλίμα που επικρατεί στη «γαλάζια» κοινοβουλευτική ομάδα. Ένα κλίμα που δείχνει πως ο ασύρματος Μαξίμου–ΚΟ ΝΔ δεν λειτουργεί. Γιατί κάπου, κάποιος – ή κάποιοι – έχουν βγάλει τις μπαταρίες.
Τα όσα ειπώθηκαν μετά τη λήξη του αγώνα, στο γεύμα που παρέθεσε ο βουλευτής, με τους παλμούς ακόμη ανεβασμένους και το ασύρτικο να ρέει άφθονο, αποτυπώνουν με τον πιο ωμό τρόπο το παρασκήνιο και τις υπόγειες εντάσεις.
Ο Μάρκος Καφούρος, γεωπόνος, πρόεδρος της Ένωσης Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων και βαθιά ριζωμένος στην τοπική κοινωνία της Σαντορίνης, αφού ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους, εξήγησε πως ως άνθρωπος της αυτοδιοίκησης έχει δώσει «ψυχή τε και σώματι» για να παραμείνει το νησί βαμμένο γαλάζιο.
Κι όμως, εκεί άρχισε η γκρίνια.
Βουλευτές της ΝΔ – σε πηγαδάκια και μεταξύ ποτηριών – σχολίαζαν με νόημα την «ανιδιοτέλεια» του Καφούρου, αλλά και το προφανές: πώς ένας άνθρωπος με γνώση του πρωτογενούς τομέα, των συνεταιρισμών και της αγροτικής οικονομίας, παραμένει εκτός κυβερνητικής αξιοποίησης.
«Είναι να απορεί κανείς», έλεγαν σχεδόν όλοι.
Η κουβέντα, όμως, δεν έμεινε εκεί.
Συνδαιτυμόνες έβαζαν στο κάδρο τον Μάξιμο Χαρακόπουλο, τον γραμματέα της ΚΟ της Ν.Δ. αφήνοντας αιχμές ότι «δεν κάνει σωστές εισηγήσεις στο Μαξίμου, γιατί δεν έχει διαβάσει ποτέ το βιογραφικό αυτού του ανθρώπου», ενώ θύμιζαν πως ο Καφούρος δεν αξιοποιήθηκε ούτε καν στη διακομματική επιτροπή της Βουλής για τον πρωτογενή τομέα – που συστάθηκε μετά την εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Σύμφωνα με τη «συντροφιά του Vinsanto» η απάντηση που φέρεται να είχε λάβει τότε από τον γραμματέα της ΚΟ, ήταν αποστομωτική: «Μάρκο από ποιον άλλον νομίζεις ότι είσαι καλύτερος;».
«Σίγουρα όχι από τον Μακάριο Λαζαρίδη», σχολίαζαν σκωπτικά κάποιοι, πυροδοτώντας γέλια.
Πίσω από τα πειράγματα, όμως, υπήρχε ουσία.
Καλά πληροφορημένες πηγές του νησιού επιμένουν ότι το πρωθυπουργικό γραφείο έχει δεχθεί αναλυτικό γαλάζιο «ραπόρτο», που εξηγεί τα προβλήματα των επιχειρηματιών του νησιού και τις ανάγκες μιας «βιομηχανίας» όπως η Σαντορίνη, που αποδίδει –κρατηθείτε– από 5,5 έως 6 δισ. ευρώ ετησίως στο ΑΕΠ, προκειμένου να μην πάθει «Μύκονο» και σκάσει!
Απάντηση ωστόσο από το Μαξίμου δεν ήρθε ποτέ.
Γιατί, όπως ψιθυρίζεται, στα αιτήματα της Σαντορίνης φαίνεται να υπερισχύουν άλλα συμφέροντα. Οι «κακές γλώσσες» μιλούν για Κρητικούς μεγαλοξενοδόχους που «στριμώχνονται» από την εμβληματική δυναμική του νησιού και τεχνικά «προτεραιοποιούνται» αφού διαθέτουν σαφώς καλύτερες προσβάσεις στο Μαξίμου – λόγω… εντοπιότητας με τον πρωθυπουργό.
Κι κάπου εκεί, μπήκε στην κουβέντα και η τοπική αυτοδιοίκηση.
Ο δήμαρχος Σαντορίνης Νίκος Ζώρζος, βρίσκοντας βήμα και ακροατήριο, «ξεσπάθωσε». Μίλησε για ελλιπή μέτρα θωράκισης του νησιού μετά τη σεισμική κρίση, για ακυρώσεις που λίγο έλειψε να κοστίσουν ακριβά, αλλά και για ένα εκρηκτικό μείγμα: υπερτουρισμός και έλλειψη νερού.
Το αίτημα σαφές: «Να σταματήσει τώρα η άναρχη ανέγερση νέων καταλυμάτων στη Σαντορίνη. Το νησί δεν αντέχει».
Το δεύτερο νυχτέρι άνοιξε και το θερμόμετρο ανέβηκε κι άλλο.
Ο Δημήτρης Καλογερόπουλος πήρε τον λόγο και επιδόθηκε σε ένα κρεσέντο στήριξης του Καφούρου, αλλά και σκληρής κριτικής προς ένα «αγείωτο με την κοινωνία » –όπως ειπώθηκε– Μαξίμου, αποκομμένο από την κοινωνία και την κοινοβουλευτική βάση.
Οι «καμπάνες» χτυπούσαν για τους υπουργοποιημένους εξωκοινοβουλευτικούς και τους συμβούλους που –όψιμα– επιχειρούν να ορίσουν πώς πρέπει να λειτουργεί ο βουλευτής με την κοινωνία με τον Ακη Σκερτσο να φωτογραφίζεται χωρίς να κατονομάζεται και φυσικά να κερδίζει τα χειροκροτήματα των παρευρισκόμενων.
Ο «μούστος» έβρασε στο εσωτερικό της γαλάζιας ΚΟ…
Για την ιστορία ο Μάρκος Καφούρος, παρέθεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία οινολογικού ενδιαφέροντος με πολιτικές διαστάσεις. Το Vinsanto, το εμβληματικό κρασί του νησιού, έχει να παραχθεί σχεδόν μια τετραετία.. Η σπανιότητα του πλέον εκτοξεύει την αξία του. Όποιος το προμηθευτεί σήμερα, γνωρίζει πως, λόγω της ιδιότητάς του να παλαιώνει, σε 2 τετραετίες η αξία του μπορεί να έχει τριπλασιαστεί.
Και κάπου εκεί έπεσε η ατάκα: Κάπως έτσι είχε γίνει και με τον Καφούρο… μόνο που αυτό το μπουκάλι δεν το άνοιγε κανείς, την ώρα που πάμε για τρίτη τετραετία.
Το γέλιο κράτησε λίγο.
Η κουβέντα μεταξύ τυρού και αχλαδιού γύρισε. Σε κρασιά που έμεναν στο κελάρι ενώ είχαν αξία. Σε «μπουκάλια» που ωρίμασαν, αλλά δεν σερβιρίστηκαν ποτέ στο υπουργικό τραπέζι.
Την ίδια ώρα, το Μαξίμου – όπως σχολίαζαν – προτιμά να σερβίρει άλλα «κρασιά». Πιο εμπορικά, πιο εύκολα και κυρίως εξωκοινοβουλευτικά.
Και όσο το τραπέζι στρωνόταν αλλού, κάποιοι έμεναν στο ράφι και η υπομονή εξαντλείται…
Η εντύπωση όσων παρευρέθηκαν στη Σαντορίνη και ζούσαν την εύθυμη διάθεση της ΚΟ ήταν καθαρή:
Ορισμένοι γαλάζιοι δεν θα περιμένουν ακόμα για πολύ.
Θα απαιτήσουν να σερβιριστούν μέχρι τα μέσα Μαϊου.
Αλλιώς θα σκάσουν.
Και τότε… καλά κρασιά…
Γ.Μ.
The post Η «γαλάζια φιλική εταιρεία» της Σαντορίνης και η «επανάσταση» του… Vinsanto appeared first on The Indicator.
Διαβάστε περισσότερα