28/04/2026 12:44 μμ.
Η εργατική Πρωτομαγιά είναι μια μέρα ορόσημο, ένα διαχρονικό και πάντα επίκαιρο σύμβολο για την παγκόσμια εργατική τάξη και τον παγκόσμιο αναρχισμό. Δεν είναι μια «επετειακή» στιγμή, ούτε ένα μουσειακό ντοκουμέντο που ανήκει στα βιβλία ιστορίας. Δεν είναι ούτε μια ημέρα ανάπαυσης και αργίας. Η εργατική πρωτομαγιά είναι ένας ζωντανός σταθμός της ταξικής πάλης, ένας ιστορικός κόμβος όπου συμπυκνώνονται οι αγώνες, οι θυσίες, οι επιδιώξεις και οι ανεκπλήρωτες ακόμη δυνατότητες της χειραφέτησης των εργαζομένων από τις αλυσίδες της μισθωτής σκλαβιάς.
Το Haymarket του 1886 στο Σικάγο θα αποτελεί πάντοτε έναν ιστορικό φάρο που θα φωταγωγεί τον σκληροτράχηλο δρόμο που καλούνται να διαβούν οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι για να απελευθερωθούν από την κρατική και καπιταλιστική υποδούλωση. Μέσα από τις αιματοβαμμένες απεργίες για το οκτάωρο, αποτυπώθηκε με τον πιο ωμό τρόπο η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο κόσμους: από τη μία, οι εργάτες που διεκδικούσαν τον χρόνο και την αξιοπρέπειά τους και από την άλλη οι εκμεταλλευτές τους, το κράτος και το κεφάλαιο που υπερασπίζονταν με κάθε μέσο τα κέρδη και την εξουσία τους. Ο Μάης του 1886 έδειξε ότι κάθε κατάκτηση της τάξης μας περνά μέσα από σύγκρουση και ρήξη και όχι μέσα από παραχωρήσεις «καλής θέλησης» απ’ την πλευρά της εργοδοσίας πίσω από κλειστές πόρτες.
Μέχρι και σήμερα, ο ακριβής αριθμός των εργατών που έπεσαν από τα κρατικά πυρά στην πλατεία Haymarket παραμένει άγνωστος. Άγνωστα έμειναν και τα ονόματα πολλών από εκείνους που θυσιάστηκαν για το οκτάωρο, τα απεργιακά δικαιώματα και τις στοιχειώδεις συνθήκες ζωής και εργασίας. Η ανωνυμία τους, όμως, δεν είναι λήθη. Είναι η συλλογική υπογραφή μιας τάξης που μοχθεί, διεκδικεί, παλεύει και αγωνίζεται για να πάρει πίσω όλο τον κλεμμένο πλούτο που με τα ίδια της τα χέρια, το μυαλό, τον χρόνο και τον ιδρώτα παράγει. Είναι η υπενθύμιση ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο από «μεγάλες προσωπικότητες», αλλά από τις αμέτρητες, πολλές φορές αόρατες στην ιστοριογραφία ζωές που συγκροτούν τη συλλογική δύναμη του ταξικού επαναστατικού υποκειμένου.
Δεν είναι άγνωστη, βέβαια, η «τύχη» που έλαχε σε κάποιος από αυτούς που βρέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή αυτού του σπουδαίου αγώνα. Δεν είναι άγνωστος ο ιστορικός ρόλος του αναρχικού κινήματος στα γεγονότα του Σικάγο. Οι απαγχονισμένοι αναρχικοί και αναρχοσυνδικαλιστές —μεταξύ τους οι August Spies, Albert Parsons και Adolph Fischer— πλήρωσαν με τη ζωή τους την επιλογή να σταθούν απέναντι στην εκμετάλλευση και την αδικία. Η καταδίκη τους δεν ήταν απλώς μια δικαστική απόφαση, αλλά μια ξεκάθαρη δήλωση εκδίκησης της αστικής εξουσίας απέναντι σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία της. Ήταν ένα μήνυμα τρομοκράτησης προς ολόκληρη την εργατική τάξη.
Από τότε μέχρι σήμερα, ο κόσμος που έχουμε κληρονομήσει παραμένει ένας κόσμος βαθιών αντιθέσεων. Ένας κόσμος που χωρίζεται ανάμεσα σε αυτούς που συλλογικά παράγουν τον κοινωνικό πλούτο και σε αυτούς που τον ιδιοποιούνται. Ένας κόσμος όπου τα δικαιώματα που θεωρούνταν «αυτονόητα» έως ότου ξηλωθούν ένα προς ένα τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν ποτέ δώρα. Ήταν πάντα κατακτήσεις, αποτέλεσμα αιματηρών συγκρούσεων, απεργιών, εξεγέρσεων και ανυποχώρητων αγώνων προηγούμενων γενιών. Και ακριβώς επειδή κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες, δεν έπαψαν ποτέ να βρίσκονται στο στόχαστρο.
Στη τρέχουσα πραγματικότητα στην Ελλάδα και διεθνώς, αυτή η ιστορική αλήθεια γίνεται ξανά απτή. Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μέσα στα μνημονιακά χρόνια της κρίσης (2010 – έως και σήμερα), η επίθεση απέναντι στην εργασία έχει αποκτήσει πιο συστηματικό και δομικό χαρακτήρα. Οι εργασιακές σχέσεις αποδιαρθρώνονται προς όφελος των εργοδοτών, η σταθερή εργασία αντικαθίσταται από ευέλικτες και προσωρινές μορφές απασχόλησης, ενώ η έννοια του «ωραρίου» χάνει όλο και περισσότερο το περιεχόμενό της. Το οκτάωρο, αυτή η ιστορική κατάκτηση για την οποία χύθηκε αίμα, διαβρώνεται στην πράξη μέσα από υπερωρίες, απλήρωτη εργασία, «διευθετήσεις» χρόνου και καθεστώτα διαρκούς διαθεσιμότητας.
Η γενίκευση της επισφάλειας δεν αφορά πλέον μόνο συγκεκριμένους κλάδους ή ηλικιακές ομάδες αλλά ολόκληρη την εργατική τάξη. Οι συλλογικές συμβάσεις υπονομεύονται ή καταργούνται στην πράξη, τα συνδικάτα αποδυναμώνονται ή γραφειοκρατικοποιούνται και η απεργία, βασικό όπλο στην φαρέτρα της εργατικής τάξης, τίθεται όλο και περισσότερο υπό περιορισμό και έλεγχο. Η ποινικοποίηση των αγώνων, οι δικαστικές αποφάσεις που κηρύσσουν απεργίες «παράνομες», τα πειθαρχικά, οι διώξεις και ο κρατικός αυταρχισμός, συνθέτουν ένα τοπίο όπου η ταξική σύγκρουση επιχειρείται να κατασταλεί σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού πολέμου, ακόμη και εκεί, που δεν έχει καν εκδηλωθεί.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ρητορική της «ανάπτυξης» και της «ανταγωνιστικότητας» λειτουργεί ως ιδεολογικό άλλοθι. Μας ζητούν να αποδεχτούμε λιγότερα δικαιώματα στο όνομα της καπιταλιστικής οικονομίας, να δουλεύουμε περισσότερο για να «πάει μπροστά η χώρα», να θυσιάζουμε τη ζωή μας για δείκτες και αριθμούς που δεν αντανακλούν τις δικές μας ανάγκες, ούτε καν την πραγματικότητα της ίδιας της οικονομίας τους, η οποία βρίσκεται σε βαθιά και αξεπέραστη δομική κρίση ιστορικού χαρακτήρα. Όσον αφορά την τεχνολογική πρόοδο, 140 χρόνια μετά τον αιματοβαμμένο Μάη, αντί αυτή να μειώνει τον αναγκαίο χρόνο εργασίας, όπως διακήρυσσαν τα προηγούμενα χρόνια οι κήνσορες του «τέλους της εργατικής τάξης», δεν χρησιμοποιείται παρά για την εντατικοποίηση, την επιτήρηση και τον έλεγχο κάθε πτυχής της εργασιακής δραστηριότητας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τώρα μας καλούν να στρατευτούμε στο πλάι των αμερικανοισραηλινών μακελάρηδων πληρώνοντας το τίμημα των δικών τους πολέμων για κερδοφορία πάνω σε εκατόμβες νεκρών. Αφού πρώτα πληρώσαμε τα σπασμένα της δικής τους κρίσης, αφού στην συνέχεια πληρώσαμε την δήθεν ανάπτυξη των κατασκευασμένων success story μέσω του πληθωρισμού, ο επόμενος πλέον σταθμός είναι η μετακύληση του κόστους ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου στις δικές μας πλάτες.
Δεν λείπουν φυσικά για ακόμα μια φορά και εκείνοι, που απ’ την μια μας καλούν να συνταχθούμε στο πλευρό του «λιγότερου κακού ιμπεριαλισμού» εκτός των συνόρων και απ΄ την άλλη στο πλευρό του «λιγότερου κακού κυβερνητισμού» εντός. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος: η πολιτική του συμβιβασμού που πλασάρεται ως δήθεν «πραγματισμός» και δεν είναι παρά, εκείνη η πολιτική, η οποία ευθύνεται για την ήττα των κοινωνικών και ταξικών αγώνων της προηγούμενης δεκαετίας και τους παρόντες αρνητικούς συσχετισμούς.
Όμως η πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι αναπόφευκτη. Όπως και στο παρελθόν, έτσι και σήμερα, η πραγματικότητα διαμορφώνεται μέσα στην ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, μέσα στο καμίνι της ταξικής σύγκρουσης. Δεν είναι παρά το αποτέλεσμα ταξικών και πολιτικών συσχετισμών δύναμης. Και γι’ αυτό, στα χέρια μας είναι να αμφισβητηθεί και να ανατραπεί. Μέσα από τη συλλογικοποίηση, την οργάνωση και τον αγώνα σε κάθε πτυχή του κοινωνικού βίου, σε κάθε πτυχή του καθημερινού ταξικού ανταγωνισμού.
Η εργατική Πρωτομαγιά, μας δείχνει τον δρόμο που οφείλουμε να βαδίσουμε. Δεν είναι απλώς μία ημέρα μνήμης: καθήκον μας είναι, να την κάνουμε ξανά, ημέρα αντίστασης και αγώνα. Είναι υπενθύμιση ότι οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν πέρα από τη δική τους οργάνωση, την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση. Είναι μια μέρα που καλεί στην ανασυγκρότηση των ταξικών αγώνων από τα κάτω. Γι’ αυτό και την 1η του Μάη, η θέση μας βρίσκεται στους δρόμους, εκεί όπου χτυπά η καρδιά της ταξικής και επαναστατικής πάλης, εκεί που διαμορφώνονται οι πραγματικοί συσχετισμοί μέσα στην κοινωνία.
Από το Σικάγο του 1886 μέχρι το σήμερα, το νήμα της αντίστασης δεν έχει κοπεί. Περνά μέσα από απεργίες, καταλήψεις, συλλογικές δομές αλληλεγγύης και αντίστασης, μέσα από όλες τις μορφές πάλης και αγώνα για την επαναστατική αντεπίθεση και ανατροπή. Περνά μέσα από κάθε στιγμή που οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία αρνούνται να αποδεχτούν τη θέση που τους επιβάλλεται και διεκδικούν τη ζωή που τους ανήκει.
ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΑΘΗΝΑ: 11.00 ΧΑΥΤΕΙΑ
ΠΑΤΡΑ: 10.30 ΠΛ.ΟΛΓΑΣ
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
media:
received_2037649237187672.jpeg