Στον ευρύτερο δημόσιο χώρο, σέρνονται, από καιρό, δυο παρανοήσεις.
Η μια αφορά έναν υποδειγματικό πολιτικό: τον Ανδρέα Μαυρογυαλούρο. Κόμματα, πολιτικοί και δημοσιογράφοι τον συκοφαντούν – επικαλούμενοι με αρνητικό πρόσημο το όνομά του.
Ουδέν ψευδέστερο: ο μεταπολεμικός υπουργός, Μαυρογυαλούρος, όχι μόνο δεν έκλεβε, αλλά όταν κατάλαβε ότι οι Γκρούεζες που τον περιέβαλαν πλούτιζαν με κομπίνες, τους διαολόστειλε αμέσως και έκανε ότι κάνουν οι έντιμοι άνθρωποι- ακόμη και αν είναι υπουργοί: παραιτήθηκε.
Αν δεν ήταν απλώς ένας παλιός κινηματογραφικός ήρωας, θα μπορούσε να πλακώσει στις αγωγές όσους τον εμφανίζουν σαν τα μούτρα τους. Γιατί, όπως τον δίδαξε πριν από έξι δεκαετίες, ο δημιουργός του Αλέκος Σακελάριος: «Υπάρχει και φιλότιμο».
Δηλαδή υπήρχε. Αν βρείτε σήμερα πολλούς πολιτικούς σαν τον Μαυρογυαλούρο να το δηλώσετε στη «Φίνος Φιλμ», να τον κάνει, πάλι, ταινία. Εδώ, τον άλλον τον «άκουγαν» νυχθημερόν και του άρεσε κιόλας…
Δεύτερη παρανόηση, είναι η φράση «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής». Το αντίθετο συμβαίνει: το ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο σοβαρή υπόθεση και έχει κάποιους κανόνες. Πχ για τις μεταγραφές υπάρχει ορισμένη περίοδος.
Στην πολιτική, ποτέ δεν ξέρεις σε ποια ομάδα θα παίζει -συγνώμη, σε ποιο κόμμα θα βρίσκεται …- στη νέα σεζόν ένας πολιτικός.
Εσχάτως το είδος μετεξελίχθηκε: βρέθηκε πολιτικός για τον οποίο δεν ξέρεις σε ποιο κόμμα, την επομένη σεζόν, θα προσπαθήσει να γίνει… πρόεδρος! Κρατείστε το όνομα: Νικόλαος Φαραντούρης.
Και τι δεν έχει κάνει ο άνθρωπος…
Παλαιοτέρα δεν άφησε γραφείο για γραφείο, υπουργού της Δεξιά -που να μην «τρουπώσει» όπως θα έλεγε ο Βουτσάς: Σουφλιάς, Κεφαλογιάννης, Βουλγαράκης, Αυγενάκης… Μέχρι και διευθυντής Ορχήστρας έγινε- και δεν είναι πλάκα.
Μετά του ήλθε φλασιά: γιατί να μένει στο υπαλληλίκι, όταν αρχηγός συμφέρει καλύτερα; Και ξεκίνησε ως «αριστερός», από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου βρέθηκε χάρη στο σκάουτινγκ Τσίπρα.
Μαζί με τη Θρασκιά, τους Παππάδες- ένας από τη Δράμα κι ένας από τον Παναθηναϊκό– τον ναύαρχο Αποστολάκη και βέβαια τον Κασσελάκη – μεταγραφή από το NBA…
Στην Κουμουνδούρου, εκείνα τα χρόνια έβλεπες φως και έμπαινες. Μην κοιτάτε τώρα που δεν πατάει άνθρωπος.
Μετά άκουσε ότι ψάχνουν για αρχηγό στο «κόμμα Καρυστιανού» και προσφέρθηκε -, υποδηλώνοντας ότι δεν τον χαλάει και αντιπρόεδρος.
Επειδή προφανώς ψυλλιάστηκε ότι αυτό το κόμμα μπορεί να μην υπάρξει καν, κοίταξε που αλλού μπορεί να χρειαστούν πρόεδρο, σύντομα.
Κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ και με μετακόμισε με ενθουσιασμό. Τους πήγε δώρο και μια έδρα στην Ευρωβουλή -που του έμεινε, ως ενθύμιο από τον Κασσελάκη.
Αν δεν βρισκόταν στην πολιτική, θα σταδιοδρομούσε στο λαϊκό πάλκο, σαν τον Χρηστάκη που τραγουδούσε: «από κανάρα σε κανάρα θα πετάω…». Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μαυρογυαλούρου, με το «γελοίον του πράγματος».
Ωστόσο μην πυροβολείτε τον πιανίστα. Απλώς κάποιος να μιλήσει στον πρόεδρο Ανδρουλάκη: τον πήρες χριστιανέ μου στο ΠΑΣΟΚ – χωρίς να σκεφτείς «αν ήταν καλός, δεν θα τον κρατούσαν οι άλλοι;»- ήταν ανάγκη να βγάζεις και φωτό μαζί του;
Δεν πήγε το μυαλό σου ότι ο άνθρωπος κάνει συλλογή; Και μάλλον ήδη ξεσκονίζει πάλι τις μικρές αγγελίες: «Ζητείται πρόεδρος… δεκτοί και από επαρχία»…
The post «Από κανάρα σε κανάρα θα πετάω»: Το «φαινόμενο Φαραντούρη» appeared first on The Indicator.
Διαβάστε περισσότερα
Indicator.gr