19/05/2026
«Αν λοιπόν λάβει κανείς υπ όψιν του αυτές τις συνθήκες, νομίζω ότι το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε εμείς που γεννηθήκαμε στην αναλογική εποχή και περάσαμε στην ψηφιακή, ακούγοντας εσάς που γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην ψηφιακή εποχή, είναι να σταματήσουμε να σας λέμε ότι έχουμε εμείς τις λύσεις και θα σας τις πούμε» Με αυτά τα λόγια ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε τον τόνο της παρέμβασής του στην εκδήλωση του Unmute Now. Ο πρώην πρωθυπουργός με αυτόν τον τρόπο έδειξε πως παρευρέθηκε στη δεύτερη εκδήλωση της πρωτοβουλίας των νέων πολιτών, περισσότερο σαν ακροατής και λιγότερο σαν ομιλητής.
Τρία βασικά σημεία διάλεξε να αναδείξει από τα πολλά τα οποία αναφέρθηκαν από τους συμμετέχοντες νέους ως προβλήματα που χρειάζονται άμεσες τομές. Οι εργασιακές συνθήκες, οι οποίες για τους νέους εργαζόμενους είναι σημαντικά χειρότερες, το στεγαστικό, το οποίο ωθεί τους άνω των 30 στο παιδικό τους δωμάτιο και τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Ειδικά για το τελευταίο, ο Αλέξης Τσίπρας θύμισε τη θεσμοθέτηση για ελεύθερη πρόσβαση σε μία σειρα από σχολές, μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση η οποία ακυρώθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του 2019. Τέλος ο πρώην πρωθυπουργός ανέδειξε το θέμα της δυσκολίας που αντιμετωπίζουν πολλοί νέοι στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος και κάλεσε τους νέους σε ένα κίνημα που θα τους φέρει στις κάλπες.
Αναλυτικά η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα
Έχω πάρα πολύ καιρό να βρεθώ ανάμεσα σε τόσους πολλούς νέους και νέες. Η τελευταία φορά μάλλον ήταν όταν με πήρε ο μικρός μου γιος και πήγαμε στη Βουδαπέστη να δούμε τον Παναθηναϊκό και πήγαμε στη Θύρα 13. Δεν ήταν, η αλήθεια είναι ,τόσο διαλεκτικά τα επιχειρήματα, αλλά είχαν το ίδιο πάθος που είχατε κι εσείς όσοι μιλήσατε. Εγώ θέλω δυο τρία πραγματάκια μόνο να πω, γιατί νομίζω ότι τα ακούσαμε σχεδόν όλα. Σήμερα ακούσαμε προσωπικές μαρτυρίες, ακούσαμε νέους ανθρώπους που είχαν να καταθέσουν τη δική τους εμπειρία για τις προσπάθειες που κάνουν να βγουν στην αγορά εργασίας, να μπουν στο πανεπιστήμιο, να σταθούν στα πόδια τους και νομίζω ότι πρέπει να προσπαθήσουμε λίγο να τα βάλουμε σε μια σειρά όλα αυτά που ακούστηκαν. Όχι κατ’ ανάγκη, αλλά εγώ θα ήθελα να τα βάλουμε σε μια σειρά. Το πρώτο λοιπόν που θέλω να πω είναι ότι αυτή η γενιά που εκπροσωπείτε. Είναι μια γενιά που πολύ δύσκολα μπορούμε εμείς, εντάξει, δεν είμαι και boomer, αλλά είμαι Gen X, κοντά είμαι. Δύσκολα μπορούμε να την καταλάβουμε. Γιατί δύσκολα μπορούμε να καταλάβουμε; Να φανταστείτε ότι εγώ κινητό πήρα στα χέρια μου όταν τελείωσα το Πολυτεχνείο στα 24 μου. Και αυτό το κινητό που πήρα εγώ στα χέρια μου έπαιρνε μόνο κλήσεις και όχι παντού. Είχε το 1/10 του κάλυψη και είχε ένα φιδάκι. Θυμάμαι ένα παιχνιδάκι, smartphone πήρα στα χέρια μου στα 34. Εμείς γεννηθήκαμε στην αναλογική εποχή και περάσαμε στην ψηφιακή. Η γενιά η δική σας είναι μια γενιά που έχει γεννηθεί στην ψηφιακή εποχή και αυτό αλλάζει απολύτως τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώνεται η καθημερινότητα των ανθρώπων.
Αλλιώς ενημερωνόμαστε, αλλιώς ψυχαγωγούμαστε, αλλιώς επικοινωνούμε, αλλιώς ερωτευόμαστε. Μέσα στο πλαίσιο της ψηφιακής συνθήκης μετασχηματίζεται η καθημερινότητά μας και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν ξέρω αν σας το δίνω να το καταλάβετε, αλλά είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που συνέβαινε 20 ή 30 χρόνια πριν. Νομίζω τρεις είναι οι βασικές συνθήκες που κάνουν τη δική σας ζωή τελείως διαφορετική. Η μία είναι η ψηφιακή συνθήκη. Η δεύτερη είναι η τρομακτική συσσώρευση των ανισοτήτων στον πλανήτη και στη χώρα. Αλλά να μιλήσουμε λίγο με μια ενόραση πιο παγκόσμια. Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια δεν συνέβαινε ποτέ άλλοτε. Πάντοτε υπήρχε αδικία κοινωνική, πάντοτε υπήρχαν αντιθέσεις, πλούσιοι και φτωχοί. Αλλά αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, τα τελευταία δέκα χρόνια, είναι μοναδικό στην ιστορία του πλανήτη. Οι δώδεκα πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν όση περιουσία, έχουν τέσσερα δισεκατομμύρια άνθρωποι. Δηλαδή η μισή ανθρωπότητα. Και το 1% των πιο πλούσιων στον πλανήτη κατέχει περιουσία μεγαλύτερη από 34 τρισεκατομμύρια δολάρια, χρήματα με τα οποία θα μπορούσαμε να είχαμε αντιμετωπίσει το ζήτημα της φτώχειας, πολλές φορές όχι μόνο μία. Και αυτές οι ανισότητες συσσωρεύονται. Οι κυβερνήσεις γίνονται ολοένα και πιο αυταρχικές και στη Δύση και στην Ανατολή. Και αυτό που πάμε να ξεχάσουμε είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κρίσης από αυτήν που αφορά το πολιτικό σύστημα, το οικονομικό σύστημα, τον τρόπο που ζούμε και είναι η κρίση του πλανήτη, Η κλιματική κρίση που θα αλλάξει πολύ σύντομα, όσο κι αν την αγνοούμε, τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και λειτουργούμε σε αυτή τη γη.
Αν λοιπόν λάβει κανείς υπ όψιν του αυτές τις συνθήκες, νομίζω ότι το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε εμείς που γεννηθήκαμε στην αναλογική εποχή και περάσαμε στην ψηφιακή, ακούγοντας εσάς που γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην ψηφιακή εποχή, είναι να σταματήσουμε να σας λέμε ότι έχουμε εμείς τις λύσεις και θα σας τις πούμε, να τις μάθετε. Είναι να σας ακούσουμε, το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε. Και νομίζω ότι αυτό το χαρακτήρα έχει και η σημερινή συζήτηση, Η σημερινή εκδήλωση είναι μια εκδήλωση όπου μίλησαν 16, αν δεν κάνω λάθος, Ζωή, νέοι άνθρωποι. Έγινε unmute, ακούστηκε η φωνή σας, ακούστηκαν αυτά που σας προβληματίζουν και εμείς ήρθαμε για να σας ακούσουμε και όχι για να σας καθοδηγήσουμε. Θεωρώ ότι πολλά από αυτά που είπατε ήταν κρίσιμα. Εγώ θέλω να κρατήσω ένα θέμα που έχει να κάνει με το ζήτημα της εργασίας. Οι περισσότεροι στην ηλικία σας πια. Σπουδάζουν. Όχι περισσότεροι, αλλά εν πάσει περιπτώσει πολύ περισσότεροι απ ότι στη δική μας εποχή. Σπουδάζουν και εργάζονται και κάνουν και σεζόν. Πηγαίνουν το καλοκαίρι και κάνουν από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο. Στα πανεπιστήμια δεν υπάρχει καμία μέριμνα ούτως ώστε αυτά τα παιδιά να μπορούν να προγραμματίζουν έτσι τις εξεταστικές τους περιόδους, ώστε να μη χάνουν εξεταστικές. Και αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο θα πρέπει κάποια στιγμή να το αναδείξουμε. Έχουμε εδώ και κάποιους καθηγητές της Παντείου, βλέπω εκεί στην άκρη. Αντί να βρεθεί μια φόρμουλα ώστε να μπορούν να διευκολύνονται αυτοί οι νέοι άνθρωποι που αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα, αυτό το οποίο επιχειρήθηκε ήτανε το γνωστό νομοθέτημα περί αιωνίων φοιτητών, δηλαδή η τιμωρία στους ανθρώπους εκείνους που έχουν την κοινωνική ανάγκη, την οικονομική ανάγκη να πάνε να δουλέψουν.
Το δεύτερο πολύ κρίσιμο θέμα είναι το θέμα της στέγης. Δεν θέλω να τα ξαναπώ. Ειπώθηκαν από πάρα πολλούς εύγλωττα. Το ζήτημα δηλαδή ότι σήμερα άνθρωποι 30, 34 χρονών με τη σχέση τους μένουν στο παιδικό δωμάτιο και αυτό κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Και το τρίτο κρίσιμο θέμα στο οποίο θέλω να ασχοληθώ δεν το άκουσα να θίγεται ιδιαίτερα γιατί οι περισσότεροι από εσάς δεν είστε στη γενιά των παιδιών που δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά αυτό που με συγκλόνισε πριν από λίγες μέρες είναι το γνωστό τραγικό περιστατικό που το μάθαμε όλοι μας. Και αναρωτιέμαι αυτή η έρμη η πολιτεία μας δεν κατάφερε να βρει 62 χρόνια τώρα ένα σύστημα λιγότερο απάνθρωπο και πιο φιλικό προς τη γνώση και προς τον άνθρωπο από το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων που έχουμε 62 χρόνια τώρα. Ένα σύστημα το οποίο όλοι το ξέρετε, γιατί οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, νομίζω οι περισσότεροι, έχουμε περάσει από αυτό γενιές και γενιές. Και γιατί δεν μπόρεσε; Προσέξτε, γιατί είναι τόσο χρεοκοπημένη αυτή η πολιτεία που το μόνο αδιάβλητο που έχει να παραδώσει στις επόμενες γενιές είναι το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων. Το μόνο μη διαβλητό. Όλα τ’ άλλα είναι αδιάβλητα. Από το βύσμα για να πας φαντάρος μέχρι το ρουσφέτι για να πάρεις προτεραιοποίηση στις λίστες των χειρουργείων. Και από το τι γνωριμία, το κονέ για να δουλέψεις μέχρι το βύσμα για να πάρεις επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία. Και αφού βρήκαμε το πιο αδιάβλητο να το κρατήσουμε.
Θέλω να σας θυμίσω λοιπόν ότι δύο πράγματα είχαμε νομοθετήσει και δεν εφαρμόστηκαν. Δύο σημαντικά. Εν πάση περιπτώσει, γιατί αμέσως καταργήθηκαν. Το ένα αφορά τις μεγαλύτερες γενιές. Για τους συνταξιούχους, ένα δισεκατομμύριο το χρόνο, εν είδει 13ης σύνταξης τα πήρε πίσω η Νέα Δημοκρατία. Οι συνταξιούχοι βέβαια επικρότησαν ξανά και ξανά ψηφίζοντας τον κύριο Μητσοτάκη που τους τα πήρε πίσω. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι μεγάλες γενεές είναι συνεπείς σε αυτή τη χώρα, στις απόψεις τους. Όμως το δεύτερο που για το οποίο πραγματικά στεναχωριέμαι είναι αυτό, ότι θεσμοθετήσαμε τη σταδιακή κατάργηση αυτού του θεσμού το 2019, για να εφαρμοστεί από το 2020, με τη δυνατότητα να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε μια σειρά από σχολές, πράγμα το οποίο καταργήθηκε για να θεσμοθετηθεί η βάση του 10, για να γίνει ακόμα μεγαλύτερος ανταγωνισμός, για να κλείσουν σχολές σε όλη την Ελλάδα. Γιατί πώς αλλιώς θα άνοιγαν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια για να δοθεί η δυνατότητα στους σε όσους έχουν την οικονομική άνεση να έχουν ανέλιξη, κοινωνική πρόσβαση στη γνώση και στους άλλους, όχι τόσο μεγάλες δυνατότητες. Θέλω λοιπόν να πω ότι για μένα αυτό είναι ένα πάρα πολύ κρίσιμο θέμα. Άρα, στέγη, εργασιακές συνθήκες, πανελλαδικές εξετάσεις είναι τρία θέματα τα οποία νομίζω ότι πρέπει να αγωνιστούμε και να βρούμε τον τρόπο να υπάρξει μια διαφορετική προοπτική για τους νέους ανθρώπους. Κλείνω λέγοντας το εξής. Μάλλον πριν πάω στο κάλεσμα που θέλω να σας κάνω. Νομίζω ότι θα πρέπει να οργανώσετε εσείς, όχι εμείς, ένα κίνημα που δεν θα αφορά την υπεράσπιση ή την προώθηση κάποιων συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων, αλλά την υπεράσπιση και την προώθηση του δικαιώματος και της ανάγκης οι νέοι να πάνε στην κάλπη στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν.
Και το λέω αυτό διότι ζούμε το εξής παράδοξο Όλως παραδόξως, επιλέγονται οι ημερομηνίες των εκλογικών αναμετρήσεων μέσα στη σεζόν. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι και όχι μόνο, είναι μακριά από τις εστίες τους, μακριά από εκεί όπου ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο. Μάλλον όχι. Αυτό που σίγουρα δεν είναι τυχαίο είναι ότι βρέθηκε ο τρόπος της επιστολικής ψήφου. Θεσμοθετήθηκε για όσους είναι τρίτης και τέταρτης γενιάς και ζουν στο Σικάγο. Καλά κάνουν και σωστά να έχουν τη δυνατότητα να ψηφίσουν ακόμα και αν δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε αυτή τη χώρα. Δεν φορολογούνται εδώ, δεν ζουν εδώ. Αλλά αυτοί οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι που ζουν εδώ, βιώνουν αυτές οι συνθήκες που περιγράψατε όλοι και θέλουν μέσα από την ψήφο τους και από τους αγώνες τους και από την τοποθέτησή τους να αλλάξουν όπως αυτοί πιστεύουν τα πράγματα. Να μην έχουν το δικαίωμα. Άρα λοιπόν μια σοβαρή προσπάθεια που πρέπει να γίνει είναι να αναδειχθεί αυτή η αδικία και να γίνει μια καμπάνια, μια μεγάλη καμπάνια για να ψηφίσουν όλοι και για αυτούς που για μια ακόμη φορά δεν θα μπορέσουν να πάνε στην κάλπη διότι θα βρίσκονται στον χώρο εργασίας τους. Και να σας καλέσω την άλλη Τρίτη να τα πούμε. Πιο αναλυτικά. Στις 8 το βράδυ στην πλατεία Θησείου θα έχουμε την δυνατότητα να ανοίξουμε τα πανιά μας σε νέους ορίζοντες. Να είστε καλά! Σας ευχαριστώ θερμά. Ήταν από τις πιο ουσιαστικές εκδηλώσεις που έχουμε κάνει το τελευταίο διάστημα. Να ‘στε καλά.