25/05/2026 12:58 πμ.
Εν έτη 2026 η καθημερινότητα αποτελεί πλέον μια συνεχόμενη πρόκληση. Η συνθήκη τόσο εκτός όσο και εντός των συνόρων κάνει ξεκάθαρο πως η ανθρωπότητα οδεύει προς τον αφανισμό της. Απαγωγές πρωθυπουργών, απειλές και τελεσίγραφα μεταξύ κρατών, πολεμικά μέτωπα με εκατομμύρια νεκρούς/ές, ποινικοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας και διωγμοί – στο όνομα πάντα της δημοκρατίας και της προόδου – συνθέτουν τη διεθνή συγκυρία. Ε εγχώριο επίπεδο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Λευκές επιταγές στους δολοφόνους του IDF, εκατομμύρια σε εξοπλιστικά προγράμματα, μπαζώματα κυριολεκτικά και μεταφορικά, σκάνδαλα εκατομμυρίων, αγανακτισμένοι έφηβοι, εργαζόμενες, συνταξιούχοι. Καταστολή και ακρίβεια ενάντια σε μια κοινωνία που βράζει. Και ενώ η καθημερινότητα είναι ήδη δυσβάσταχτη, η στεγαστική επισφάλεια έρχεται να επισφραγίσει την αβεβαιότητα. Τα ενοίκια πλέον απορροφούν πάνω από το μισό του μηνιαίου μισθού μετατρέποντας τη στέγαση σε πολυτέλεια. Το κυνήγι έχει επιστρέψει στην καθημερινή ζωή. Κυνήγι για σπίτι, για δουλειά, για σχέσεις, για αισθήματα, για στήριξη και επιβίωση. Κυνήγι για να μην αντιμετωπίζεις μόνη τις καθημερινές προκλήσεις, να μην προσπαθείς να λύσεις μόνος τα καθημερινά προβλήματα, να μην απομονωθείς στους τέσσερις τοίχους πίσω από μια διπλοκλειδωμένη πόρτα ασφαλείας.
Σε αυτά – και άλλα τόσα – απαντάει το εργαλείο της κατάληψης, και δει της στεγαστικής. Απαντάει στην επισφάλεια, την επιβίωση, την ιδιώτευση και την απομόνωση. Απαντάει σε έναν κόσμο που μας θέλει ιδιοκτήτες και ενοικιάστριες, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, σε διαμερίσματα να φυλάμε τη ζωή μας σε τέσσερις τοίχους. Μια κατάληψη είναι οι σχέσεις, οι ανάγκες, το έδαφος. Οι σχέσεις που δημιουργούνται και σε συντροφεύουν μέρα-νύχτα μετατρέποντας την μονάδα σε κοινότητα. Οι ανάγκες που καλύπτονται συλλογικά αποδεικνύοντας την αναποτελεσματικότητα του ανταγωνισμού και της ιδιοτέλειας. Το έδαφος όπου όλα αυτά ριζώνουν μετατρέποντας τον τόπο σε λόγο υπεράσπισης και ζώσα ιστορία. Αξίες, προτάγματα και ποιότητες ξένες για το σύστημα και εχθρικές για το κράτος. Γι αυτό και η καταστολή είναι αμείλικτη, Εκκενώσεις, κατεδαφίσεις, διώξεις αποτελούν κομμάτι της ιστορίας κάθε κατάληψης, μικρής ή μεγάλης, μακροχρόνιας ή βραχυχρόνιας.
Ήρθε έτσι η ώρα όπου το κράτος με φορέα την περιφέρεια Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού και τη ΔΥΠΑ έβαλαν στο στόχαστρο την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών υπογράφοντας όλοι μαζί την προγραμματική σύμβαση η οποία ουσιαστικά σηματοδοτεί την προσπάθεια εκκένωσής τους. Αυτή η σύμβαση συμπεριλάμβανε ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ‘26 θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρία με σκοποί την δημιουργία έργου με κοινωνικό χαρακτήρα όπως πχ για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα. Βέβαια η κοινότητα μεταξύ των υπόλοιπων δομών, έχει ήδη οργανώσει χώρο φιλοξενίας συγγενών ασθενών αλλά και ειδικό χώρο για τους καρκινοπαθείς του νοσοκομείου του Αγίου Σάββα.
Μια κατάληψη που μετράει 16 χρόνια ιστορίας, με 22 αυτοοργανωμένες δομές, με πάνω από 400 άτομα, από εργάτριες, άνεργους/ες, ντόπιους/ες, μετανάστες/ριες όλων των ηλικιών. Τα Προσφυγικά στο κέντρο της μητρόπολης, ανάμεσα σε ΓΑΔΑ και Εφετείο, δεν αποτελούν απλά μια υλοποιήσιμη αντιπρόταση κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης αλλά και έναν τόπο αγωνιστικής κληρονομιάς και αντίστασης, αποτελώντας πεδίο μάχης ακόμα και στα Δεκεμβριανά. Η κατάληψη αυτή, η μεγαλύτερη σε ευρωπαϊκό έδαφος, αποτελεί ό,τι πιο κοντινό στην κοινωνία που οραματιζόμαστε. Τα Προσφυγικά κατάφεραν με πολύ κόπο και πίστη να δημιουργήσουν μια πλουραλιστική κοινότητα. Μια κοινότητα όπου τα ατομικά προβλήματα μετατρέπονται σε συλλογικές ανησυχίες και τα συλλογικά προβλήματα σε ατομικές προκλήσεις. Υπερβαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τον ανταγωνισμό, που δημιουργεί ο καπιταλισμός, μεταξύ ατόμου και συνόλου.
Μια κοινότητα που όχι μόνο προσφέρει απαντήσεις στο σήμερα αλλά οργανώνεται και συμμετέχει σε κάθε πεδίο αγώνα. Δεν περιχαρακώνεται στην αναπαραγωγή της, ατσαλώνεται στους κόλπους της και αγωνίζεται σε κάθε μέτωπο. Έτσι, από την αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση περνάει στην αντεπίθεση και την αντίσταση. Μετατρέποντας τα εφόδιά της σε όπλα ενάντια στην αδικία και την εκμετάλλευση. Με διεθνιστική ματιά αγωνίζεται για όλους/όλες τις καταπιεσμένες. Σε Ελλάδα, σε Τουρκία και Κουρδιστάν, σε Παλαιστίνη και Βερολίνο, τα Προσφυγικά χτίζουν γέφυρες με κάθε αντιστεκόμενη κοινότητα. Διότι η αντίσταση είναι θέση ζωής, είναι δέσμευση προσωπική και πολιτική. Τα αγωνιζόμενα προσφυγικά δρώντας αδιαμεσολάβητα , αυτοοργανωμένα και αντιεραρχικά άφησαν, αφήνουν και θα αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στον αγώνα για έναν κόσμο αυτοοργάνωσης, ισότητας και αλληλεγγύης.
Επέλεξαν και συνεχίζουν να επιλέγουν να υπερασπίζονται μαχητικά την ύπαρξη και την δράση τους. Εδώ και 99 μέρες ο σύντροφος και μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών Αριστοτέλης Χαντζής και από τις 1/5/26 η συντρόφισσα και μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών Suzon Doppagne βρίσκονται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου υπερασπιζόμενοι/ες την πολιτική και συλλογική τους στέγη. Τα δύο συντρόφια επέλεξαν να βάλουν ανάχωμα το ίδιο τους το σώμα αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο τη σημασία των Προσφυγικών για τα ίδια, τους υπόλοιπους κατοίκους και για όλο το κίνημα. Η ζωή με αξιοπρέπεια και αγωνιστικότητα αποτελεί εξάλλου προτεραιότητα. Και το κόστος, όσο μεγάλο και αν είναι, οφείλουμε να το σηκώνουμε όποτε κρίνεται αναγκαίο. Εξάλλου για ένα ριζοσπαστικό κίνημα με την αιχμηρότητα της αναρχίας η δυνατότητα υποχώρησης δεν υπάρχει σαν ενδεχόμενο.
Οι καταλήψεις αποτελούν ζωντανούς χώρους αγώνα, συνάντησης και συλλογικής δημιουργίας. Μέσα τους δοκιμάζονται στην πράξη σχέσεις αλληλεγγύης, ισότητας, συντροφικότητας και αυτοοργάνωσης. Απέναντι στο κρατικό-καπιταλιστικό σύμπλεγμα που επιβάλλει την ιδιοκτησία, τον ατομικισμό και την απομόνωση, ανοίγουν δρόμους κοινοτικής ζωής, συλλογικοποίησης των αναγκών και αδιαμεσολάβητης δράσης. Μέσα απ αυτές άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες ζωής και κοινωνικές διαδρομές -μετανάστριες, φτωχοί, αποκλεισμένες, αγωνιζόμενα υποκείμενα, βρίσκουν τόπο για να στεγάσουν ανάγκες, επιθυμίες, σχέσεις, αγώνες. Οι καταλήψεις δεν είναι απλώς κτίρια αλλά απελευθερωμένα εδάφη πολιτικής ζύμωσης όπου χτίζονται σχέσεις έξω από την καταπίεση, την εκμετάλλευση και την εμπορευματικοποίηση της ζωής. Για αυτό και αποτελούν άμεση απάντηση στο εδώ και το τώρα, άμεση πρόταση πως ένας άλλος τρόπος ζωής είναι εφικτός. Ένας τρόπος ζωής για τον οποίο αξίζει να αγωνιστείς. Ένας τρόπος ζωής τον οποίο αξίζει να υπερασπιστείς, ένας τρόπος ζωής τον οποίο αξίζει να ζήσεις.
Η υπεράσπιση των εδαφών και των δομών μας, των σχέσεων και της στέγης μας σηματοδοτεί την πίστη και την αφοσίωση στα προτάγματα και στα εργαλεία μας. Το μήνυμά μας απέναντι στο κράτος και την καταστολή είναι ένα: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ. ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ.
ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE
ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΕΙΛΛΗΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
Μαριάννα Μανουρά,Δήμητρα Ζαραφέτα,Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού