Είμαστε πλειοψηφία και κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Το έχει πει έτσι, πάνω-κάτω, ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης. Το έχουν πει με πιο κομψό ύφος πολλοί υπουργοί της κυβέρνησης, το λέει συνεχώς ο πρωθυπουργός με τη μορφή ερωτήματος, του τύπου «Μπορεί κάποιος άλλος εκτός από μένα να εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα;». Την απάντηση τη δίνουν ο ίδιος και οι περιφερόμενοι αυλικοί του στις καθημερινές εμφανίσεις τους στα μέσα ενημέρωσης. Το συγκεκριμένο δίλημμα θα τεθεί με δραματικούς τόνους στην κάλπη των δεύτερων εκλογών αφού, όπως όλα δείχνουν, οι πρώτες κάλπες δεν θα βγάλουν κυβέρνηση, ούτε αυτοδύναμη ούτε συνεργασίας, εκτός αν υπάρξουν εκπλήξεις που σήμερα δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε και άρα να τις υπολογίσουμε. Στην περίπτωση αυτή και εφόσον η κατάσταση στην περιοχή της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν αλλάξει θεαματικά, δεν πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο το καθεστώς Μητσοτάκη να πετύχει τον στόχο του, δηλαδή να παραμείνει στην εξουσία και να συνεχίσει τη δουλειά που ξέρει να κάνει. Μπορεί αυτό να αποφευχθεί;
Ισως, αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης αποφασίσουν να συνεννοηθούν. Η αισιοδοξία δεν περισσεύει. Μήπως πρέπει να γίνει κάτι στην παρούσα φάση που θα υποχρεώσει το σύστημα Μητσοτάκη να υποχωρήσει ατάκτως; Πώς; Αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης εφαρμόσουν τη στρατηγική της πολιτικής ανυπακοής. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Δεν νομιμοποιούν την κυβέρνηση με την παρουσία τους στις θεσμικές διαδικασίες και τη συμμετοχή τους στο Κοινοβούλιο. Ενα δείγμα γραφής είχαμε την Παρασκευή στη συζήτηση στη Βουλή. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, εξηγώντας γιατί το ΠΑΣΟΚ αποχωρεί από τη Βουλή για το θέμα του σκανδάλου των υποκλοπών, είπε: «Δεν θα νομιμοποιήσουμε το θέατρο του παραλόγου και θα σας αφήσουμε μόνους σας στον ολισθηρό κατήφορο που κάθε μέρα γίνεται πιο επικίνδυνος για τη χώρα».
Σωστή στάση κατά τη γνώμη μου ή, για να ακριβολογώ, επιλογή που συνάδει με τη ρητορική και την επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί εδώ και πολύ καιρό. Αποκαλεί με διάφορες αφορμές την κυβέρνηση συμμορία, μαφία, εγκληματική οργάνωση, παρακράτος, οπότε είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει σε πρακτικές που θα συμφωνούν με τη θεωρία που διακινεί για το καθεστώς, διαφορετικά θα είναι ευάλωτος στην κατηγορία ότι απλώς εκστομίζει βαριά λόγια, αλλά στην πράξη διστάζει να πάρει τα απαραίτητα μέτρα. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης που έχουν την ίδια άποψη για το σύστημα. Οφείλουν λοιπόν να εκπονήσουν μια γραμμή αντίστασης προκειμένου να είναι συνεπή με τη δημόσια ρητορική τους. Η πολιτική ανυπακοή είναι ένας τρόπος που οι άνθρωποι, στην περίπτωσή μας τα κόμματα που καταγγέλλουν την κυβέρνηση, μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να διαμαρτυρηθούν ή να εξεγερθούν. Δεν ανήκει στην κομμουνιστική παράδοση η συγκεκριμένη μορφή αντίστασης στις αδικίες που διαπράττει η εξουσία. Φιλελεύθερος ήταν ο στοχαστής που καθιέρωσε τον όρο. Για λεπτομέρειες, στο βιβλίο του Θορό «Περί πολιτικής ανυπακοής».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr