17/06/2026 10:08 μμ.
Η ακροδεξιά έξαρση στο Ηνωμένο Βασίλειο κτίζεται πάνω στην βαθιά ριζωμένη δυσαρέσκεια και τον κοινωνικό κατακερματισμό
Το Σάββατο (13 Ιουνίου) αντιφασίστες κινητοποιήθηκαν ενάντια στις ακροδεξιές διαδηλώσεις στο Μπέλφαστ, στο Μπράϊτον, στο Εδιμβούργο, στην Γλασκώβη, στο Νιουκάσλ, και στο Σέφιλντ. Μετά τα ρατσιστικά πογκρόμ που κλόνισαν την Βόρεια Ιρλανδία την προηγούμενη εβδομάδα, αντι-διαδηλωτές συμμετείχαν σε μεγάλους αριθμούς σε όλη την χώρα. Συγκρούσεις και συλλήψεις αναφέρθηκαν σε όλη την χώρα.
Στο Μπράϊτον, μια επιχειρούμενη «πορεία για μαζικές απελάσεις» περικυκλώθηκε κάτω από την γέφυρα του σιδηροδρομικού σταθμού, ενώ μια άλλη ομάδα ακροδεξιών ακτιβιστών παγιδεύθηκε μέσα σε μια pub. Μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν ήταν ο Nick Tenconi του UKIP (Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου) και ο συν-ιδρυτής του Raise the Colours, Ryan Bridge, στον οποίο προσφέρθηκε ένα ματωμένο χείλος αμέσως μόλις έφθασε στο Μπράϊτον. Ο φασίστας του Merseyside, Ryan Ferguson, εμφανίστηκε στο Λίβερπουλ και καλωσορίστηκε παρομοίως. Ο Harry Hilden και ο ηγέτης του η Βρετανία Πρώτα, Paul Golding, αναφέρθηκε πως παραβρέθηκαν σε μια κινητοποίηση στο Maidstone.
Οι διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν μετά τα πογκρόμ στο Μπέλφαστ και τις ταραχές στο Σαουθάμπτον, γεγονότα που στο σύνολο τους σηματοδοτούν την ανανεωμένη ακροδεξιά έξαρση του φετινού καλοκαιριού στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το αντι-μεταναστευτικό αίσθημα πολώνεται μέσω των social media και μεγάλου μέρους των μαζικών media καθώς και του πολιτικού κατεστημένου, χειραγωγώντας την οργή μακριά από τις δομές της εξουσίας προς τις ευάλωτες ομάδες. Μακράν από το να αναπτύσσεται στο κενό, το αντι-μεταναστευτικό κίνημα που σχετίζεται με τον Tommy Robinson έχει λάβει ρητορική υποστήριξη από τον Elon Musk και προσέλκυσε άνευ προηγουμένου αριθμούς το περασμένο έτος. Το ακροδεξιό κόμμα Reform UKυπερίσχυσεστις τοπικές εκλογές του Μαΐου ενώ συνεχίζει με μεγάλα ποσοστά στις πανεθνικές δημοσκοπήσεις.
Στο Μπέλφαστ, οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν κυρίως από συντηρητικούς Προτεστάντες πιστούς στο στέμμα και από υποστηρικτές της ένωσης με την Βρετανία, αντηχώντας την ιστορία σεκταριστικής και ρατσιστικής βίας στην πόλη. Παρά τον τυπικό τερματισμό της διένεξης μετά την Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής το 1998, οι κοινότητες της εργατικής τάξης παρέμειναν βαθιά διχασμένες. Η Βόρεια Ιρλανδία έχει βιώσει επανειλημμένα την οργανωμένη βία εναντίον των Καθολικών και των Ρομά κοινοτήτων, καθώς και των μεταναστών από την ανατολική Ευρώπη. Ταυτόχρονα, οι επικεντρωμένες στη ανδρόσφαιρα (manosphere) και τις υπερ-αρσενικές ταυτότητες διαδικτυακές κουλτούρες συγκλίνουν αυξανόμενα με την άκρα δεξιά. Η Βόρεια Ιρλανδία διατηρεί ακόμη τα υψηλότερα ποσοστά γυναικοκτονιών και οικιακής βίας στην δυτική Ευρώπη. Η σύγκλιση του μισογυνισμού, των επιθετικών μορφών αρσενικότητας και των ακροδεξιών πολιτικών πραγματοποιείται παράλληλα προς την παγκόσμια κανονικοποίηση του μιλιταρισμού.
Σε όλη την χώρα, δεκαετίες νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης έχουν αφήσει ολόκληρες κοινότητες στο οικονομικό περιθώριο. Οι νεότερες γενιές αντιμετωπίζουν επιδεινωμένες στεγαστικές συνθήκες, εργασιακή επισφάλεια και δυσοίωνες προοπτικές, ενώ οι ουσιαστικές εκφράσεις κοινωνικής οργής ποινικοποιούνται αυξανόμενα, χειραγωγούνται ή ενσωματώνονται. Αυτό αφήνει τις δυσαρέσκειες του πολέμου πολιτισμών [culture-wars] και των συμβολικών εξεγέρσεων να αναπληρώνουν το κενό.
Η σύγχρονη άκρα δεξιά αναδύεται εντός των συνθηκών αυτών ως μια μορφή αντι-εξέγερσης. Οι αφηγήσεις της αντλούν από φαντασιακά πολιτισμικής παρακμής, της συνωμοσίας της Μεγάλης Αντικατάστασης [Great Replacement] και του μύθου της λευκής υπεροχής. Οι ιστορίες αυτές παρέχουν απλές εξηγήσεις για τις κρίσεις τα πραγματικά αίτια των οποίων έγκεινται εντός σύνθετων συστημάτων οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.
Η πολιτική σκοπιμότητα (για μια ακόμη φορά) επιδιώκει να κατασκευάσει τον υπαρξιακό εχθρό: τον μετανάστη, τον Μουσουλμάνο, το trans άτομο, τον ριζοσπαστικοποιημένο άγνωστο. Οι μειονότητες αναδεικνύονται σε αποδιοπομπαίους τράγους για τις συστημικές ανεπάρκειες που προκαλεί η οργάνωση της κοινωνίας καθαυτή. Κατά αυτόν τον τρόπο, διχάζει εκείνους με κοινά συμφέροντα ενώ προστατεύει τις συνθήκες που παράγουν την επισφάλεια και την οδύνη εξαρχής. Ταυτόχρονα, φιγούρες ισχυρών ανδρών ανέρχονται στο σχεδόν μυθικής υπόστασης statusως υποτιθέμενα αποφασιστικά άτομα πρόθυμα να πουν και πράξουν όσα άλλοι δεν τολμούν.
Η πρόκληση που αντιμετωπίζουν τα αντιεξουσιαστικά κινήματα της εργατικής τάξης δεν είναι απλά οργανωτική. Συχνά βρισκόμαστε στην θέση να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα ενώ η άλλη πλευρά προσαρμόζεται και διευρύνεται μέσω των social media. Η ηθική καταδική δεν αρκεί επίσης, μιας και τροφοδοτεί περαιτέρω κύκλους φανατισμού μόνο. Οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις ή τα ιδεολογικά ζόμπι είναι καταδικασμένα στην αποτυχία επίσης — οι σημερινές κοινωνίες γνωρίζουν από πρώτο χέρι την απελπισία της προσπάθειας αλλαγής του συστήματος από το εσωτερικό του.
Tα θύματα της βαρβαρότητας χρειάζονται την συνεχή υποστήριξη μας. Ταυτόχρονα, η κριτική μας στην τάξη που έχει αποτύχει να παρέχει την ευημερία που υποσχέθηκε πρέπει να παραμείνει ουσιαστική και σαφής. Πρέπει να μεταμορφώσουμε συνειδητά την κοινή μας εμπειρία της εκμετάλλευσης σε συλλογική ισχύ και να ανακαλύψουμε τρόπους δόμησης νέων κοινωνικών σχέσεων και μορφών συλλογικής ζωής.
Antifascists mobilise after racist pogroms – Freedom News