Η Ομάδα των G7 συνεδρίασε για πρώτη φορά την άνοιξη του 1975, με πρωτοβουλία του τότε προέδρου της Γαλλίας Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, ως φόρουμ στρατηγικού συντονισμού της Βόρειας Αμερικής, της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας.
Πολύ γρήγορα, η Ομάδα των 7 έπαυσε να περιορίζεται στα θέματα της παγκόσμιας οικονομίας και άρχισε να αναφέρεται στη Μέση Ανατολή, αλλά και στη διαμάχη για τους πυραύλους μέσου βεληνεκούς.
Οσο προχωρούσαν οι μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ, τόσο δυνάμωνε η πεποίθηση ότι η Ομάδα των 7 θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε παράλληλο άτυπο διευρυμένο Συμβούλιο Ασφαλείας.
Η ένταξη τον Ιούλιο του 1990 της θνήσκουσας ΕΣΣΔ του Γκορμπατσόφ στην Ομάδα των G8 καταγράφηκε σαν ακόμη ένα βήμα προς ένα άτυπο και ευέλικτο παγκόσμιο διευθυντήριο.
Ετσι φάνηκε να αντιμετωπίζεται η αδυναμία μεταρρύθμισης και διεύρυνσης της λειτουργίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, η Ομάδα G8 πάγωσε τη συμμετοχή της Ρωσίας.
Δώδεκα χρόνια μετά, το Κρεμλίνο δεν μοιάζει να επείγεται, και πολύ περισσότερο να καταβάλλει πολιτικό αντίτιμο, για την επιστροφή στην Ομάδα.
Σήμερα, έτη φωτός μοιάζει να μας χωρίζουν από την εποχή που η Ομάδα των 8 θα ισορροπούσε την αδυναμία μεταρρύθμισης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Σήμερα, δύο φόρουμ δείχνουν να έχουν την εξελικτική δυναμική αναβάθμισής τους, οι BRICS και η Ομάδα των G20.
Επιπλέον, τόσο οι BRICS όσο και οι G20 αναπτύσσονται σε ένα διεθνές περιβάλλον ολοένα πιο πολυκεντρικό και πολυπολικό, άρα και πιο ασταθές και απρόβλεπτο.
Η τριήμερη διάσκεψη κορυφής στο Εβιάν, ενάμιση χρόνο μετά την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, κατέδειξε την επιλογή των μεγάλων της Ευρώπης να αποφύγουν τη δημόσια αντιπαράθεση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Χαρακτηριστική είναι η καθυστέρηση στην ενημέρωση των συμμάχων των ΗΠΑ για το τι ακριβώς συμφωνήθηκε με το Ιράν, μια υπενθύμιση ότι οι επιλογές της Ουάσινγκτον δεν συναποφασίζονται, αλλά προωθούνται για συνυπογραφή.
Ετσι, η σύνοδος στο Εβιάν δεν φώτισε τον ορίζοντα για τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, με την αδημονία του Τραμπ για το δείπνο στις Βερσαλλίες να κυριαρχεί.
Τα παραπάνω δεν επιτρέπουν ιδιαίτερες προσδοκίες από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον επόμενο μήνα στην Αγκυρα.
Μέχρι στιγμής, η διατλαντική σχέση έχει αντέξει τις απειλές αρπαγής του Καναδά και της Αλάσκας, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα δείξει παρόμοιες αντοχές σε νέα περιπλοκή στην Ουκρανία και στο Ιράν.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr