Η αναβίωση -ως μόνιμης έκθεσης επισκέψιμης από το κοινό- του ιστορικού καμαρινιού της Αλίκης Βουγιουκλάκη στον Πειραιά, συγκεκριμένα στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης, υπήρξε η αφορμή να έρθει στο φως άλλο ένα ιστορικό καλλιτεχνικό ντοκουμέντο: η χρονικά τελευταία ηχογράφηση της φωνής της εκτός σκηνής.
Πρόκειται για μια συνέντευξη την οποία είχε δώσει η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός λίγο πριν το θάνατό της, στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Φύτρα – τον εμπνευστή και βασικό συντελεστή της έκθεσης στον Πειραιά.
Σε αυτήν, την οποία μετέδωσε στον αέρα ο τηλεοπτικός σταθμός Star, η Αλίκη Βουγιουκλάκη εξομολογείται:
«Έχουν να ειπωθούν, να γραφτούν, πολλά. Και όταν εγώ δεν θα υπάρχω πια. Και ίσως τότε, να γραφτούν τα σημαντικότερα, και να ειπωθούν τα πιο ουσιαστικά».
«Να είμαστε ρεαλιστές και να βλέπουμε τη ζωή όπως είναι, και όπως συνεχίζεται όταν εμείς φεύγουμε από τη ζωή».
«Και δείτε τι γίνεται με τη Μέρλιν. Πόσες εκδόσεις βιβλίων έχουν γίνει, πόσες έχουν γραφτεί, πόσες έχουν ειπωθεί. Πιστεύω ότι θα γίνει το ίδιο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Τι να κάνουμε, έτσι πιστεύω. Διάφορες εκδοχές. Πολλά θα ειπωθούν. Και ίσως πολλά θα μου αναγνωριστούν τότε. Δεν έχει πίκρα αυτό που λέω. Όχι. Ίσα-ίσα με ικανοποιεί».
«Ποτέ δεν πήγα να στήσω ένα μύθο. Ο μύθος άμα είναι στημένος, καταρρέει. Αυτός, δημιουργείται μέσα από την αλήθεια, κατάλαβες; Το ψέμα πρέπει να είναι αληθινό, αγάπη μου. Το ψέμα για το ψέμα, είναι άδικο».
«Σ’ όλη αυτή την πορεία μπορεί να έχω ξεχάσει να ζήσω. Να ζήσω με την έννοια την ουσιαστική. Να ζήσω απλά, μικρές χαρές και ανθρώπινες λύπες. Όλα σε μένα είναι συγκλονιστικά, συνταρακτικά, μεγάλα, εκκωφαντικά. Τόσο που δεν μπορώ πολλές φορές να τα αντέξω. Αλλά προσπαθώ».
«Και για να ξαναγυρίσουμε: Αν γινόταν το ίδιο, αν αυτό το χρέος το είχαν όλοι οι άνθρωποι απέναντι σε ένα ολόκληρο λαό, όπως είναι ο υπέροχος ελληνικός λαός, θα είμαστε σίγουρα η πιο ευτυχισμένη χώρα, όχι μόνο των Βαλκανίων ή της Ευρώπης. Του κόσμου. Γιατί έχουμε τους θεούς με το μέρος μας. Έχουμε την ευλογία του μεγάλου Θεού, του Θεού της Ελλάδας».
«Οι επιλογές μου είναι λίγο δεσμευτικές, αλλά είναι και από μένα. Πολλές φορές το κουβεντιάζω με το διχασμένο μου εαυτό. Γιατί ο μισός μου εαυτός είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη, κι ο άλλος μισός είναι η Αλίκη: η Αλίκη που ξέρει τι της γίνεται ακριβώς, που ξέρει τι συμβαίνει, που δεν θέλει να στερήσει από τα μάτια των παιδιών αυτή την ευτυχία, αυτό το γέλιο, όταν με ανταμώνουν πάνω στη σκηνή και πίσω στα παρασκήνια. Και αφού ακόμα αυτή η δύναμη υπάρχει, και μέσα μου, και στη σχέση μου με το κοινό, δεν ξέρω αν είναι δικαίωμά μου να την κόψω. Δηλαδή να κάνω αυτό που λέμε “μια στροφή ουσιαστική”».
«( Τραγουδώντας: ) “Πόσο σ’ αγαπώ, πουλάκι του δρόμου”… Τι ωραία λέξη: Σ’ αγαπώ».