Η γιαγιά μου, η Ανδρομάχη, μεγάλωσε μέσα στις ακλόνητες πεποιθήσεις του πατέρα της, του πάππου της και πάει λέγοντας. Ετσι κι εγώ «διδάχτηκα», νεανίας, δυο πράγματα φοβερά του γύρω, μικρού μου κόσμου. Τους καλικάντζαρους, που τεράστιοι, τριχωτοί με ουρά, σαν θα μ’ έπιαναν θα χόρευα τον πυρρίχιο του φόβου μου, χωρίς τα πόδια μου να ακουμπούν στο χώμα. Οι άλλοι ήταν οι «βριγιοί», που σαν σε έπιαναν, θα ’χανες όλο σου το αίμα, μέσα στα τεράστια βαρέλια με τα καρφιά. Βλέπεις, τα «Ολοκαυτώματα» για τη γιαγιά ήταν άγνωστες νότες.
Δεν ξέρω όμως γιατί αυτούς τους «βριγιούς» τούς πέρασε στη μνήμη μου δεμένους με την τεράστια κουκουναριά, λίγο πιο κάτω στον δρόμο. Είχε και το σπίτι μας κουκουναριά, που έμεινε το κούτσουρο του κορμού της, αφού ο παππούς την έκοψε, λέει, γιατί κουνούσε το σπίτι με τον αγέρα. Βλέπεις, αυτά τα τεράστια, βαθυπράσινα δέντρα δίνανε το κουκουνάρι για όλα τα γλυκά της ζαχαρένιας εποχής. Ομως, τότε, μαζεύοντας τα κουκουνάρια, να τα σπάσω με την πέτρα, κοιτούσα με τρόμο το πελώριο δέντρο και μέχρι τώρα μου θυμίζει τους γιούς του Ισραήλ.
Μετά τα πράγματα μπλέξανε στο σκολειό, αφού η Παλιά Διαθήκη ήταν η κουκουναριά και η Καινή ο Ιουδαίος, πάλι, Χριστός, που δίδαξε τον σεβασμό στους άλλους. Η κουκουναριά εκεί, σκοτεινή και συνάμα γλυκιά, μέσα στην αρχέγονη, ακατάλυτη μνήμη μου. Και ήλθαν οι χρόνοι εκείνοι που μάθαμε τις θηριωδίες των ναζί, τη συνυπευθυνότητα του γερμανικού λαού που «δεν ήξερε» το «ολοκαύτωμα», κύρια των Εβραίων αλλά και αμέτρητων άλλων ανθρώπων που δεν έμπαιναν στις προδιαγραφές της Αριας τερατογένεσης. Και στηθήκανε παντού μνημεία μνήμης της ντροπής του πολιτισμένου κόσμου από τα ξέφρενα ανθρωποειδή της φρίκης.
Ομως ο τροχός γυρίζει φαίνεται κυκλικά και τα θύματα γενήκανε θύτες! Να τη πάλι η κουκουναριά, τούτη δεμένη με άλλους χειρότερους δολοφόνους, αντίγραφα της υπεροψίας των ναζί, στο όνομα ενός σιωνιστικού μεγάλου Ισραήλ, με συνυπεύθυνο και εδώ τον λαό του Αβραάμ και το κουρελιασμένο διεθνές δίκαιο του άφαντου πολιτισμού. Μια γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας, ισοπεδωμένης, με χιλιάδες παιδιά σε τάφους και μια (ακόμα) εθνοκάθαρση στον Λίβανο. «Δεν είμαστε καλύτεροι από εκείνους που σφαγίασαν οι ίδιοι ή κοίταζαν αλλού ενόσω οι (τότε) Εβραίοι, οι Ρομά, οι ομοφυλόφιλοι και οι πολιτικοί αντίπαλοι, αφού πρώτα καταγγέλθηκαν, τελικά δολοφονήθηκαν. Είμαστε χειρότεροι, επειδή έχουμε ένα νομικό πλαίσιο που υποχρεώνει τα κράτη να αποτρέπουν εγκλήματα, όπως η γενοκτονία και τα βασανιστήρια», λέει η Φρατζέσκα Αλμπανέζε στη Μαρία Ψαρά και στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
Προτείνω λοιπόν, δίπλα σε κάθε μνημείο του Ολοκαυτώματος να στηθεί ένα ανάλογο της γενοκτονίας της Γάζας, στο οποίο να μεταφερθεί το «ποτέ πια»! Θαλερές, σκοτεινόχρωμες Κουκουναριές Μνήμης, σ’ όλο τον πλανήτη.
*Πολίτης του Αιγαίου
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr