Κάποιοι βιάστηκαν να θεωρήσουν ότι το πολιτικό δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Η πραγματικότητα δείχνει πιο πεισματάρα, επανέρχεται, σχεδόν αυτόματα, κάθε φορά που η πολιτική ένταση ανεβαίνει και το σκηνικό αναζητά καθαρούς αντιπάλους.
Στην κυβερνητική πλευρά, η επιλογή είναι σαφής και σταθερή. Ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει βασικό σημείο αναφοράς στον δημόσιο λόγο, με την περίοδο του 2015 να λειτουργεί ως μόνιμο πολιτικό «εργαλείο» αντιπαράθεσης. Τα capital controls, το δημοψήφισμα και η συνολική διαχείριση της κρίσης επιστρατεύονται ξανά και ξανά, όχι ως ιστορική αναδρομή, αλλά ως ζωντανό πολιτικό επιχείρημα.
Από την πλευρά της αντιπολίτευσης, η απάντηση είναι εξίσου προβλέψιμη, η κυβέρνηση, όπως λένε στελέχη τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΠΑΣΟΚ, επιλέγει να κρύβεται πίσω από το παρελθόν γιατί αποφεύγει τη σύγκρουση με την καθημερινότητα του σήμερα. Η ακρίβεια, η κοινωνική πίεση και τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, υποστηρίζουν, αντικαθίστανται από μια διαρκή ανακύκλωση του 2015.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς ενός πολιτικού συστήματος που δυσκολεύεται να βρει νέο άξονα σύγκρουσης. Ούτε η κυβερνητική ρητορική δείχνει διάθεση να τον απομυθοποιήσει με όρους παρόντος, ούτε η αντιπολίτευση δείχνει ικανή να αποδράσει πλήρως από τη βαριά σκιά του.
Και κάπως έτσι, σαν να μην πέρασε μια μέρα, το πολιτικό σύστημα επιστρέφει σε μια γνώριμη συνταγή. Ένα δίπολο που θεωρητικά είχε εξαντληθεί, αλλά πρακτικά εξακολουθεί να προσφέρει το πιο εύκολο σενάριο πολιτικής σύγκρουσης.
Διαβάστε περισσότερα