Α. Η ιστορική ανορθογραφία…
Η χρόνια δυσλειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ έγινε ορατή όταν η εκλογική υποχώρηση του 2019 προσέκρουσε παταγωδώς στα αδιέξοδα του αρχηγισμού. Παρά τις άοκνες προσπάθειες της ηγεσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κόμμα στην ιστορία που απέτυχε στο πανεύκολο, δηλαδή να γίνει αρχηγικό. Το συμπέρασμα, λοιπόν, της μακράς πολιτικής ιστορίας και όχι της τελευταίας δημοσκόπησης, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν «έκλεισε τον κύκλο του» επειδή ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε τον δικό του στην ηγεσία του. Σε κάθε περίπτωση, τα κόμματα δεν γεννιούνται ούτε χρωστάνε στην Ιστορία να πεθάνουν, δεν είναι προϊόντα της μιντιακής αγοράς για να έχουν ημερομηνία λήξης. Το δόγμα «έκλεισε ο κύκλος» συνιστά λογική πλάνη και λήψη του ζητουμένου: να εκληφθεί ως πραγματικότητα ο ευγενής πόθος και η στημένη δημοσκόπηση περί της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ εκ των ένδον.
Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η ΝεΑρ «κατεβάζουν ρολά». Ποιος σοβαρός άνθρωπος περίμενε ότι το κάπως ασυντόνιστο στελεχιακό τους δυναμικό θα διάλεγε την ελπιδοφόρα προοπτική «διαλυθείτε και βλέπουμε»; Πώς διανοήθηκε η ΕΛΑΣ ότι θα καταπονηθούν από απανωτά δημοσκοπικά ευρήματα τα λεγόμενα «πέρα βρέχει στελέχη» του αντικαπιταλιστικού και αντιπολεμικού κινήματος, του Δεκέμβρη και των Μνημονίων; Πώς φαντάστηκαν ότι καταρρέουν οι μακροχρόνιοι δεσμοί και ξεχνιέται η συντροφική αλληλεγγύη; Ποιός θεός ή ημίτρελος αποτολμά την διάλυση οποιουδήποτε κόμματος ή οργάνωσης; Αριστεροί είναι με τις σκουριασμένες τους σημαίες, δεν είναι χαζοί να «αφουγκράζονται την κοινωνία» και να ψυχανεμίζονται με το «τι θέλει ο λαός» κάθε Σαββατοκύριακο. Γιαυτό, λοιπόν, ΣΥΡΙΖΑ και ΝεΑρ, επειδή ακριβώς και ορθώς δεν «μιλάνε με την κοινωνία» αλλά με την ιστορία, εγκαταστάθηκαν πλέον ως αυτοτελή κόμματα και κάπου εδώ τελειώνει το ψάρεμα σε έτοιμες δεξαμενές ψηφοφόρων. Ο πρώτος στόχος, «έκλεισε ο κύκλος», είναι το μικρότερο από τα λάθη που θολώνουν το ξεκίνημά της ΕΛΑΣ.
Β. Ιθάκη…
Στο επιτελείο Τσίπρα οραματίζονται τα μελλούμενα και αγνοούν τα χθεσινά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βιώσει την κατάντια να έχει «Αρχηγό, εκλεγμένο από τον λαό». Τώρα, ας μην ξαφνιάζονται που ενεργοποιήθηκε ο ακαταμάχητος φραξιονισμός που συνιστά το ανυπέρβλητο όριο έναντι της μονοσήμαντης, αβαθούς, ανελαστικής, ομόθυμης και βαρετής υπακοής σε Αρχηγό. Αυτοί, οι συριζαίοι, διάλεγαν παλιά τον σχετικά καταλληλότερο και του φόρτωναν την Προεδρία του κόμματος. Βεβαίως απέρριπταν για λόγους αρχής το «ταλέντο» και είχαν ως μοναδικό κριτήριο την ηθική ακεραιότητα και την υψηλή ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση κάθε προσωρινού ηγέτη. Οι δεξιόστροφοι συμβουλάτορες, αντί να διδαχθούν από την ιστορία και να καλλιεργήσουν το ήθος της ενάρετης ηγεσίας, πρώτα ανακάλυψαν το «αυτοτελές πολιτικό κεφάλαιο Τσίπρας» και μετά το «έχτισαν». Και λησμόνησαν ότι οι ενεργές φράξιες δεν συμπαθούν τους αρχηγούς. Ούτε τώρα κατάλαβαν ότι οι φραξιονιστικές παραδόσεις δεν ξεριζώνονται αλλά ευδοκιμούν εκεί που δεν υπάρχει «ένα κόμμα που καλύπτει το «υπαρκτό κενό»(;), μία αλήθεια για τη σωτηρία της χώρας και κάποιος αναντικατάστατος Αρχηγός». Δηλαδή, το «διαίρει και βασίλευε» δεν δουλεύει εκεί που συγκατοικούν διαφορετικά πολιτικά ρεύματα.
Γ. Το ξεκαθάρισμα …
«Δεν είναι στόχος μου να είμαι αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, στόχος μου είναι να είμαι χρήσιμος στη χώρα και στην κοινωνία». Κι αν δεν έρθει η νίκη ή αν κερδίσουν άλλοι χρήσιμοι; Τα ερωτηματικά δεν είναι της χαρτορίχτρας. Κάτι στρεβλό συνοδεύει το ξεκίνημα. Ποια ακριβώς εικόνα έχει για τον εαυτό της η «γεννημένη μέσα από την κοινωνία και για την κοινωνία, ΕΛΑΣ», που δεν της φτάνει ο ρόλος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης; Μήπως τα επιτελεία παραβιάζουν φωναχτά την ακατάλυτη αρχή που λέει ότι τα μέλη των κομμάτων, βουλευτές και αφισοκολλητές, είναι ισότιμοι εταίροι και ότι μετά τις εκλογές έχουμε κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά κόμματα; Από τα κοινοβουλευτικά, κάποιο πηγαίνει στα κυβερνητικά έδρανα, ένα άλλο αναλαμβάνει τον ρόλο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και τα υπόλοιπα συνθέτουν την Ελάσσονα.
Αλήθεια, τι θα κάνει ο Τσίπρας που προορίζεται μόνο για πρωθυπουργός, εάν η ΕΛΑΣ μείνει δεύτερο κόμμα; Δικαίωμά του να μην θέλει να είναι στην αντιπολίτευσης. Αλλά γιατί δεν υποκλίνεται πρώτα στον Φάμελλο και τον Γαβρίλη, που εκπροσωπούν την αύρα της μονίμως εξωκοινοβουλευτικής ΑΚΟΑ και την αγωνία του ΣΥΝασπισμού, που έδινε την ψυχή του για ένα 3%; Γιατί ενοχλείται όταν επιμένουν ότι η αντιπολίτευση στη Βουλή είναι μια ευγενής μορφή δημοκρατικών και κοινωνικών αγώνων; Τι θα αφήσουν πίσω τους τα ουρανοκατέβατα; «Αυτή η προσπάθεια δεν θα γεννηθεί μέσα στη Βουλή… Αν θέλουν, να παραιτηθούν από τη Βουλή…». Πώς διανοήθηκαν να θέσουν όρους σε “αυτοκράτορες της εαυτών γνώμης”-βουλευτές, μόνο και μόνο για «να γεννηθούν μέσα στην αμόλυντη κοινωνία»; Τι είναι αυτή η Βουλή και τι διαφορετικό θα έχει η επόμενη; Τι φαντάζονται ακριβώς τα επιτελεία με τις απορίες για τα κατορθώματά τους; «Υπάρχει άραγε σοβαρός άνθρωπος που θα ψήφιζε ένα κόμμα κλειστό;»
Δ. Ο απολογισμός…
Η ΕΛΑΣ χρεώνεται την αστόχαστη και ηθικά επιλήψιμη επιχείρηση «εσείς διαλυθείτε κι εμείς τα υπόλοιπα». Για πρώτη φορά στην Ιθάκη, ο Αλ. Τσίπρας τοποθετεί ορισμένα στελέχη στις απαρχές της ήττας για την «πρώτη φορά Αριστερά» και ενοχοποιεί τα θύματα, δίνοντας συγχωροχάρτι στον συρφετό Μένουμε Ευρώπη και την νεοαποικιακή ΕΕ. Η άρνηση να συνομιλήσει με συντεταγμένα κόμματα και η επιλεκτική απαξίωση στελεχών είναι μείζον πολιτικό λάθος και, από την άποψη της Αριστεράς, μια άκομψη δεξιά πρακτική. Μέχρι εκεί, δεν πειράζει. Αλλά ποιος φανταζόταν ότι θα ξεφορτωθεί τις δικές του ευθύνες και θα αποτολμήσει να κατονομάσει αποδιοπομπαίους. Τώρα, εκείνοι που τον πίστεψαν και στους οποίους οφείλει τα μέγιστα, έχουν φορτωθεί και την ύβρι ότι «έριξαν συντρόφους στα σκυλιά», επειδή διανοήθηκε ότι μπορεί να ευνοεί κάποιους και να στιγματίζει άλλους ως μη εκλεκτούς, ως υπαίτιους της ήττας ή άχρηστους; Ο καθείς με τα ιερά και τα ανόσιά του.
Πίσω από το δόγμα «ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον κύκλο του» βρίσκεται μια επί τούτου σχεδιασμένη αποστασιοποίηση από την “πρώτη φορά Αριστερά”, που δεν μπορούσε να ευοδωθεί χωρίς την εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝεΑρ από τον χάρτη. Αυτό περίμεναν τόσο καιρό στη γωνία; Να καταρρεύσουν οι δεσμοί δεκαετιών και να εκλείψει η συντροφική αλληλεγγύη. Να εξανεμιστεί το βίωμα των πολιτικών αγώνων και να καταχωνιαστεί η συλλογική μνήμη ανάμεσα στις «ανάγκες της κοινωνίας και της χώρας». Το επιτελείο, που επιχείρησε την οργανωτική, ιδεολογική και ηθικοπολιτική απίσχναση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝεΑρ, δεν πέτυχε τίποτα, εκτός από το να ταυτίσει τον Τσίπρα με την ερήμωση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ό,τι και να γίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα λίγο ρεφορμιστικό κόμμα και μια σημαίνουσα αναφορά του πολιτικού συστήματος. Κληρονόμησε, άλλωστε, την ιστορική διάσπαση του κομμουνιστικού κινήματος και έχει στις παρακαταθήκες του τη μεγαλειώδη ενότητα των κοινωνικών κινημάτων, πριν από τον Τσίπρα και παρά τον Τσίπρα. Γωνιακό περίπτερο είναι και η Εποχή, που μας υπενθυμίζει κάτι ελάσσονες αγώνες και τις εκκρεμότητες με τον δικομματισμό και τη μιντιακή ισοπέδωση. Και αυτός ο απερίγραπτος χρησμός! «πάμε ξανά σε ένα σύστημα δύο ισχυρών πόλων… είναι καλό και για το πολιτικό σύστημα και τη δημοκρατία». Ηθικό δίδαγμα διά της εις άτοπον απαγωγής και της κοινής μας εμπειρίας: μακριά από το «σύστημα δύο ισχυρών πόλων», κάνει κακό στο «πολιτικό σύστημα και τη δημοκρατία».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr