Εχει, όπως και να το κάνουμε, μια κωμική πλευρά το γεγονός ότι κοτζάμ σύμβουλους εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού, ο Θάνος Ντόκος, έπεσε θύμα Ρώσων φαρσέρ· στους οποίους άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς του, πιστεύοντας ότι μιλούσε με τον Ουκρανό ομόλογό του.
Τους ενημέρωσε για το ταξίδι του διοικητή της ΕΥΠ στο Κίεβο, για το πρόβλημα που μας προκαλούν τα ουκρανικά drones, ακόμα και για το πότε θα γίνουν εκλογές. Και με τις εξηγήσεις του στον ΣΚΑΪ, ότι ήταν μια «δυσάρεστη εμπειρία» κι ότι αισθάνθηκε πως «δεν μπορεί πλέον κανείς να εμπιστεύεται ούτε τα μάτια του», κατάφερε να αναβαθμίσει την πάγκοινη ειρωνεία σε εθνική καζούρα. Οπωσδήποτε δυσάρεστη ως εμπειρία, αλλά δυστυχώς όχι μόνο για τον ίδιο.
Εχει όμως και την άκρως σοβαρή πλευρά της η θλιβερή αυτή ιστορία. Γιατί αποκαλύπτει ποιους εμπιστεύεται ο Μητσοτάκης στον περίγυρό του και σε ποιους εμπιστεύεται ακόμα και την εθνική μας ασφάλεια. Διότι, όσες υβριδικές ανοησίες κι αν ακούσουμε ακόμα για την υπερσύγχρονη ρωσική κατασκοπευτική μηχανή, κι όσες αγορεύσεις του Μαρινάκη, γιατί τολμάμε να πιστεύουμε τους ψεύτες Ρώσους φαρσέρ κι όχι την ειλικρινή ελληνική κυβέρνηση, είναι ζήτημα αν τον συγκεκριμένο λειτουργό, μετά μάλιστα από τη μνημειώδη «γκάφα» του, θα τον εμπιστευόταν κάποιος να διαχειριστεί ακόμα και τα κοινόχρηστα πολυκατοικίας. Αφήστε το κύρος του απέναντι στους ομολόγους του, σε κατάσταση μάλιστα πολέμου στην Ουκρανία.
Κι όμως ο Μητσοτάκης και τον επέλεξε, και τον αναβάθμισε, και τον στηρίζει ακόμα και σήμερα. Με τι κριτήρια, αλήθεια; Ποια λογική διέπει αυτού του είδους την εμμονή σε πρόσωπα εγνωσμένης απαξίας; Επαγγελματικής, ας πούμε… Θυμάστε τον Κοντολέοντα; Τον Δημητριάδη; Τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων που είχε γίνει στόχος του Predator και δεν ζήτησε ούτε για τους τύπους από τη Δικαιοσύνη να μάθει ποιος τον παρακολουθούσε και γιατί; Αν αυτή η επιλογή και η στήριξη προσώπων δεν μυρίζει καθεστώς, και μάλιστα προσωποπαγές, και μάλιστα στημένο με όρους συγκάλυψης και συνενοχής, τότε τι ακριβώς θυμίζει; Σε τι ακριβώς παραπέμπει; Σε διαφάνεια και αξιοκρατία; Σε –θου Κύριε– ευρωπαϊκή δημοκρατία;
Αυτή ίσως και να είναι η πιο σκοτεινή πλευρά της ιστορίας. Η κάλυψη κάθε ενόχου, ανίκανου, επικίνδυνου λειτουργού, από τον πρωθυπουργό. Οτι ο Ντόκος δεν υποχρεώθηκε σε παραίτηση, το λες και πταίσμα μπροστά στα άλλα. Οι εγκέφαλοι των υποκλοπών, που έστησαν δίκτυο παρακολούθησης της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, άγνωστοι. Οι στρατηγοί του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, άγνωστοι. Ο Καραμανλής των Τεμπών, άμωμος. Ο Δημητριάδης αλωνίζει και τον Τσίπρα φοβερίζει. Για να επιβεβαιωθεί η ρήση μέλους της αγίας οικογένειας που κυβερνά τη χώρα: Οποιος είναι με τους Μητσοτάκηδες δεν χάνεται! Σιγά μη συγκινήσουν τον Μητσοτάκη το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δημόσια ταμεία, ακόμα και η εθνική ασφάλεια. Ετσι που σκέφτεται κανείς, μήπως δεν ήταν θύμα Ρώσων φαρσέρ μόνο ο Ντόκος, αλλά θύματα της φάρσας του Μαξίμου όλοι μας…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr