Η συμφωνία ΗΠΑ – ΙΡΑΝ, κατ’ αρχήν ευπρόσδεκτη, άφησε πολλά ερωτήματα αναπάντητα τόσο για το μέλλον των σχέσεων των δύο χωρών όσο και για την υπόθεση της ειρήνης στην πολύπαθη Μ. Ανατολή. Οι ακτιβιστές της ειρήνης ευχόμαστε να ολοκληρωθεί.
Οταν άρχιζε ο πόλεμος των Τραμπ – Νετανιάχου, είχα αναρωτηθεί δημόσια αν πράγματι ο ακροδεξιός ολιγάρχης επιθυμεί και στοχεύει στην απαλλαγή του λαού του Ιράν από το τυραννικό θεοκρατικό καθεστώς ή μήπως με τις επιλογές του αποβλέπει στη διαιώνισή του. Εκτιμώ ότι η απάντηση βρίσκεται στο δεύτερο σκέλος του ερωτήματος. Αλλωστε, ήταν οι ΗΠΑ που το 1953 είχαν ανατρέψει την προοδευτική κυβέρνηση Μοσαντέκ για να ματαιώσουν τις εθνικοποιήσεις του ορυκτού πλούτου της χώρας και να επαναφέρουν τον σάχη, πιστό και πειθήνιο σύμμαχό τους, στον περιφερειακό στρατιωτικό συνασπισμό CENTO, ένα είδος περιφερειακού ΝΑΤΟ.
Ο Τραμπ, για τον οποίο ο σπουδαίος Δημήτρης Πιατάς δηλώνει ότι τον ανταγωνίζεται ως κωμικός, ισχυριζόταν ότι έκανε τον πόλεμο για να φέρει τη δημοκρατία στο Ιράν, την οποία διεκδικεί ο λαός της χώρας αυτής, πραγματοποιώντας μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις, με τη νεολαία στην πρώτη γραμμή, που αποτελεί τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού. Εξεγέρσεις που αρχικά οι απειλές πολέμου του Τραμπ και στη συνέχεια ο πόλεμος κατάφεραν να ανακόψουν, καθώς ο λαός συσπειρώθηκε γύρω από την κυβέρνηση των μουλάδων, υπερασπιζόμενος την πατρίδα του. Κάτι ανάλογο είχε κάνει ο ελληνικός λαός το 1940, όταν κινητοποιήθηκε κατά της ιταλικής φασιστικής επιβουλής, αν και ο ίδιος δυναστευόταν από το εγχώριο φασιστικό καθεστώς του Μεταξά.
Η Μέση Ανατολή χρειάζεται αναμφίβολα ένα δημοκρατικό Ιράν, ανοιχτό στον κόσμο και όχι ευάλωτο σε διεθνείς κυρώσεις. Η Αριστερά της Ευρώπης είναι αλληλέγγυα με την εκτός νόμου Αριστερά του Ιράν, προσκαλώντας συχνά στις συναντήσεις της το κόμμα Τουντέχ, δηλαδή, το ιστορικό ΚΚ Ιράν. Ενα δημοκρατικό πολυκομματικό καθεστώς θα απελευθέρωνε τις δεδομένες δημιουργικές δυνατότητες του λαού τής ιστορικά μεγάλης αυτής χώρας.
Θεωρώ ότι ένα κοσμικό κράτος του Ιράν όπως και αντίστοιχο της Παλαιστίνης θα γίνονταν πόλοι έλξης για τους άλλους λαούς της Μ. Ανατολής, που οι περισσότεροι δυναστεύονται από αυταρχικές μοναρχίες, συμμάχους κατά κανόνα των ΗΠΑ, έμμεσα και του Ισραήλ.
Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από ένα κοινωνικά σφριγηλό κοσμικό κράτος της Παλαιστίνης, που απεύχονται οι Εβραίοι φονταμενταλιστές, οι οποίοι βολεύονται με την ύπαρξη και δράση ισλαμιστικών οργανώσεων τύπου Χαμάς και Χεζμπολάχ, για να πολεμούν το αληθινό εθνικοαπελευθερωτικό παλαιστινιακό κίνημα, δηλαδή, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης – PLO του Γιάσερ Αραφάτ, συμμαχικό σχήμα, στο οποίο συμμετέχουν και όλες οι εκδοχές της παλαιστινιακής Αριστεράς.
*Υπεύθυνος Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr