Όταν η Αίγυπτος κάνει το 0-2, ένας πλανήτης αρχίζει να χωνεύει με κατάπληξη ότι εδώ μάλλον δεν θα έχει γυρισμό, ότι ως εδώ ήταν για την Αργεντινή, ότι αυτό είναι το τελευταίο παιχνίδι του Μέσι σε μουντιάλ. Όταν το γκολ ακυρώνεται για ένα φάουλ που είχε γίνει πέντε λεπτά πριν, ο πλανήτης ξαναγυρίζει στη θέση του. Όχι, εντάξει, δεν γινόταν να συμβεί αυτό, ένα γκολ είναι μόνο, θα γυρίσει το παιχνίδι. Όταν όμως η Αίγυπτος κάνει για δεύτερη φόρα το 0-2, με παρόμοιο ως πανομοιότυπο τρόπο και με τον ίδιο ακριβώς ποδοσφαιριστή, είναι πια εντελώς σαφές ότι το σενάριο του παιχνιδιού ήταν γραμμένο στα άστρα. Δεν παίζουν με αυτά τα πράγματα: συνέβη – αναιρέθηκε – ξανασυνέβη. Τι δεν καταλαβαίνεις, Λιονέλ Μέσι;
Όταν ο Λιονέλ Μέσι ξεσπάει σε κλάματα μετά το τέλος του παιχνιδιού προσπαθεί πράγματι να καταλάβει: είναι δυνατόν να μπορούν να συμβούν όλα αυτά στη ζωή ενός ανθρώπου; Είναι δυνατόν να είναι ο ίδιος ο συγκεκριμένος άνθρωπος; Δεν κλαίει επειδή νιώθει το μέγεθος και τη σημασία της ανατροπής, ούτε τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ανατροπή. Δεν κλαίει επειδή νιώθει πάρα πολύ μεγάλος, αλλά αντίθετα επειδή νιώθει πάρα πολύ μικρός απέναντι σε δυνάμεις που μας ξεπερνούν. Κλαίει επειδή νιώθει ότι όλα είναι ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο κι αφού πρώτα έχουν μεσολαβήσει ατέλειωτα έτη εφιάλτη. Κλαίει επειδή ξέρει ότι μας κινούν αόρατα νήματα κι εμείς δεν είμαστε παρά οι μαριονέτες ιστοριών που οι θεοί διηγούνται στα παιδιά τους για να τα κοιμήσουν, πριν παραδοθούν κι εκείνα στον ύπνο και με τη σειρά τους ονειρευτούν. Ονειρευτούν τον Λέο Μέσι να πηγαίνει στην άκρη, όχι για να αποσυρθεί, αλλά για να βρει περισσότερο χώρο, να κάνει την σέντρα – ασίστ για το 1-2, να πάρει φόρα και να περάσει όποιον βρει μπροστά του αλλά να μην αξιοποιηθεί η ασίστ του για το 2-2, να κάνει τελικά ο ίδιος το 2-2 με ένα σουτ που τα κάνει να πεταχτούν από τον ύπνο τους με καρδιά που χτυπά δυνατότερα κι απ’ το σουτ του.
Για αυτό λοιπόν εφευρέθηκε ο αθλητισμός; Για αυτό το ποδόσφαιρο; Για να γίνουμε μάρτυρες μια Τρίτη ενός Ιούλη αυτής της ιστορίας; Όταν έγινε για δεύτερη φορά το 0-2, ο Λιονέλ Μέσι αποφάσισε ότι στα λεπτά που απέμεναν θα πήγαινε να συναντήσει τον εαυτό του. Η λέξη είναι παραπειστική, η λέξη είναι παγίδα. Δεν έχουν έναν εαυτό οι άνθρωποι. Έχουν πολλούς δυνητικούς. Μερικοί όμως παραείναι τρομακτικοί, μερικούς πρέπει να είσαι παραπάνω από γενναίος για να τους αντικρίσεις κατάματα. Τον δικό του τον αντίκρισε και τώρα κλαίει. Τον αντικρίζουμε μαζί του. Τρομάζουμε μαζί του. Αντέχουμε μαζί του. Μπορούμε άρα κι εμείς. Μπορούμε κι εμείς να πάμε να συναντήσουμε τον εαυτό μας, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε τότε ότι δεν είμαστε παρά μαριονέτες ιστοριών που οι θεοί διηγούνται στα παιδιά τους. Υπάρχει μια υπέρβαση που αναλογεί στον καθένα μας, υπάρχει μια ακραία γενναιότητα που αναλογεί στον καθένα μας, υπάρχει ένα όνειρο που αναλογεί στον καθένα μας, υπάρχει μια ευτυχία που αναλογεί στον καθένα μας. Με ακραία γενναιότητα θα ζήσουμε ευτυχισμένα.
The post Ιστορίες που οι θεοί διηγούνται στα παιδιά τους appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα