Η επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης στα δημοσιογραφικά newsrooms, η κυριαρχία των αλγόριθμων των ΜΚΔ, η μετάβαση από την ενημέρωση στο infotainment και η συρρίκνωση των παραδοσιακών επιχειρηματικών μοντέλων σε ένα κατακερματισμένο οικοσύστημα ενημέρωσης δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το «δημοσιογραφικό περιεχόμενο» μπορεί να παράγεται «φτηνότερα» και γρηγορότερα από ποτέ. Και να… μη λέει απολύτως τίποτα (στην καλή περίπτωση). Όσο και αν ακούγεται κλισέ, είναι πάντα απαραίτητη η υπενθύμιση πως η «δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις αυτό που κάποιος άλλος δεν θέλει να δημοσιευτεί, όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις».
Αυτό δεν σημαίνει ότι εξ ορισμού είναι αξιόπιστη η παραπάνω δημοσιογραφία, αλλά αν δεν ελέγχει κυβερνήσεις, μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, δημόσιους οργανισμούς και κάθε φορέα εξουσίας, είναι το πιο βαρετό (και επικίνδυνο για τη δημοκρατία) επάγγελμα στον κόσμο. Δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική όταν λέμε ότι η δημοσιογραφία δεν μπορεί από τη φύση της να είναι φιλική ούτε προς τους πολιτικούς ούτε προς τις επιχειρήσεις. Ούτε βέβαια εξ ορισμού εχθρική, αλλά οπωσδήποτε καχύποπτη.
Από το Watergate μέχρι τα σκάνδαλα της Siemens, της Νοvartis, της Volkswagen, της Enron, της Cambridge Analytica, των Panama Papers, όπου οι δημοσιογράφοι είχαν το ελεύθερο να ερευνήσουν και να κατονομάσουν εκατοντάδες εταιρείες, τράπεζες, πολιτικούς, επιχειρηματίες, δικηγορικά γραφεία κ.ο.κ., όλες αυτές οι εμβληματικές έρευνες δείχνουν τον δρόμο. Πρωτίστως για τους αναγνώστες-πολίτες που πρέπει να θυμηθούν πως η δημοσιογραφία δεν είναι απλή παραγωγή κειμένου. Είναι διαδικασία κρίσης, επιλογής, διασταύρωσης, άποψης και ανάληψης ευθύνης.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr