Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από το χάος, η διαφορετικότητα είναι η πιο πολύτιμη πηγή μας. Εσωτερικεύοντας διαφορετικές προσδοκίες και ικανότητες, ακόμα κι αν είναι άχρηστες στην κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, θα είμαστε καλύτερα εξοπλισμένοι όταν η κατάσταση αλλάξει, ίσως δραματικά, και οι συνήθεις προσδοκίες και ικανότητές μας θα αποδειχτούν ξαφνικά μη προσαρμόσιμες.
Το πρόβλημα είναι πώς αναπτύσσεται αυτή η πηγή; Πώς αυξάνεται το γενικό ρεπερτόριο των προσδοκιών και των ικανοτήτων; Φυσικά, είναι πιθανό κάποιοι από εμάς να παρουσιάσουμε μια πραγματική μετάλλαξη συμπεριφοράς, μια εντελώς νέα κλίση ή ικανότητα. Όταν συμβαίνει -κι αυτό το ενδεχόμενο συμβαίνει συχνά- τουλάχιστον αρχικά, όχι σε αυτό που πραγματικά κάνουμε αλλά σε αυτό που φανταζόμαστε ότι κάνουμε. Η φαντασία, λοιπόν, όπως εκδηλώνεται για παράδειγμα στο έργο συγγραφέων, φιλοσόφων, επιστημόνων, θεωρείται από πολλούς ως η πιο δημιουργική μας ικανότητα. Συμφωνούμε με αυτή την κρίση, αλλά πρέπει να κατανοήσουμε τον όρο «δημιουργία».
Για να γίνουμε πιο σαφείς, ας ξεκινήσουμε από το αντίθετο άκρο, από αυτούς που δεν είναι δημιουργικοί. Πού βρίσκουν τη διαφορετικότητα; Σε αυτό που είναι ήδη παρόν, στις χιλιάδες ιδέες και στρατηγικές που τους έχουν διατεθεί από τους συνανθρώπους τους, από τα διαφορετικά ανθρώπινα όντα που τους περιβάλλουν. Παρατηρώντας και μιμούμενος ακούσια τον κουρέα, τον εφημεριδοπώλη ή τον παράξενο τύπο που συναντώ στο λεωφορείο, αποκτώ νέες συγκλίσεις και δεξιότητες και έτσι γίνομαι πιο ανοιχτός, εύπλαστος και λογικός.
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στους συγγραφείς, τους φιλοσόφους, τους επιστήμονες. Η δημιουργικότητά τους δεν προέρχεται από το τίποτα, ούτε από μια μυστηριώδη ιδιοφυΐα, αλλά από μια πιο σύνθετη και συστηματική εκδοχή της ίδιας μιμητικής άσκησης. Πρόκειται για ανθρώπους που δίνουν μεγαλύτερη προσοχή από τον μέσο όρο στη συμπεριφορά και στις σκέψεις των άλλων και στη συνέχεια αφοσιώνονται με πολύ μεγαλύτερη προσοχή στο να συνδυάσουν τις διάφορες προτάσεις που λαμβάνουν ο ένας από τον άλλον, να παίξουν με τη διαφορετικότητα. Η φαντασία τους, με λίγα λόγια, δεν εφευρίσκει χαρακτηριστικά από την αρχή, αλλά συνδυάζει τα υπάρχοντα χαρακτηριστικά δημιουργώντας απροσδόκητα μονοπάτια.
Τα μονοπάτια αυτά θα προσθέσουν στην κοινή κληρονομιά και η ποικιλομορφία θα συνεχίσει να αυξάνεται μαζί με αυτήν την κληρονομιά. Αντίθετα, οποιαδήποτε μείωση αυτής της κληρονομιάς θα περιορίσει τις δυνατότητες της φαντασίας μας, φτωχαίνοντάς μας και κάνοντάς μας πιο άκαμπτους και άρα πιο αδύναμους. Είναι ένα τραγικό αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης ή, για να είμαστε πιο σαφείς, της γενικής ομοιομορφίας με την οποία εκφράζεται η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Σε περασμένους αιώνες παρόμοιες διαδικασίες προκάλεσαν την πτώση ισχυρών αυτοκρατοριών, σήμερα η προοπτική είναι ακόμη πιο ανησυχητική επειδή μια ενιαία αυτοκρατορία πρόκειται να μας υποτάξει όλους και να μας εξαφανίσει σε μια αντίστοιχη, αυτάρεσκη κοινοτοπία.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr