Του
ΘΕΟΔΩΡΟΥ Γ. ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ
Βουλευτή ΝΔ Β’ Θεσσαλονίκης
Η Αφροδίτη Νέστορα, ο Ζήσης Ιωακείμοβιτς και ο Σάββας Αναστασιάδης δεν έγιναν στόχοι τυχαία. Στοχοποιήθηκαν επειδή εκπροσωπούν τη Νέα Δημοκρατία, επειδή συμμετέχουν ενεργά στη δημόσια ζωή και επειδή οι δράστες θεώρησαν ότι μπορούν να επιβάλουν τις δικές τους αντιλήψεις μέσω της βίας. Ωστόσο, από τη στιγμή που επιτέθηκαν σε τρεις ανθρώπους εξαιτίας των πολιτικών τους πεποιθήσεων, επιτέθηκαν στην ελευθερία της πολιτικής έκφρασης και στον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας.
Η πιο τραγική συνέπεια αυτής της τυφλής βίας ήταν η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, της μητέρας της Αφροδίτης. Δεν πρόκειται για μια «παράπλευρη συνέπεια» μιας εγκληματικής ενέργειας, όπως υποστήριξαν ορισμένοι, αλλά για μια δολοφονία που συνδέεται άμεσα με την πολιτική στοχοποίηση της κόρης της, και γι’ αυτό δεν μπορεί ούτε να υποβαθμιστεί ούτε να αποσυνδεθεί από το πραγματικό της υπόβαθρο. Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η τρομοκρατία δεν ξεκινά τη στιγμή που ενεργοποιείται ένας εκρηκτικός μηχανισμός. Έχει προηγηθεί μια μακρά διαδικασία, κατά την οποία η πολιτική βία αντιμετωπίζεται με ανοχή, σχετικοποιείται ή ακόμη και δικαιολογείται, όταν στρέφεται εναντίον του «σωστού» αντιπάλου. Έτσι, διαμορφώνεται σταδιακά ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο οι επιθέσεις θεωρούνται σχεδόν αναμενόμενες και οι δράστες αισθάνονται ότι διαθέτουν ιδεολογικό άλλοθι.
Μόνο που αυτή η λογική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν η βία γίνεται αποδεκτή ως μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης ή όταν η καταδίκη της εξαρτάται από το ποιος είναι κάθε φορά το θύμα. Δεν υπάρχουν καλές και κακές επιθέσεις ούτε δικαιολογημένη τρομοκρατία. Υπάρχουν μόνο εγκληματικές πράξεις που στρέφονται εναντίον της ανθρώπινης ζωής και της δημοκρατικής ομαλότητας.
Γι’ αυτό και η δημόσια στάση όλων οφείλει να είναι απολύτως ξεκάθαρη. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς το γνώριμο «ναι μεν, αλλά», που τελικά αποδυναμώνει το ίδιο το μήνυμα της καταδίκης. Κάθε φορά που αναζητούνται ελαφρυντικά για τέτοιες ενέργειες, κάθε φορά που επιχειρείται να εξηγηθεί ή να σχετικοποιηθεί η τρομοκρατική βία, ανοίγει ένας επικίνδυνος δρόμος που δεν απειλεί μόνο ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση αλλά συνολικά το δημοκρατικό πολίτευμα.
Σε ό,τι αφορά τη Νέα Δημοκρατία, έχουμε βιώσει διαχρονικά το βαρύ κόστος της τρομοκρατίας, με το κόμμα να γνωρίζει τι σημαίνει να χάνεις ανθρώπους επειδή κάποιοι αποφάσισαν να μετατρέψουν την πολιτική διαφωνία σε ένοπλη βία. Αυτή η ιστορική εμπειρία επιβάλλει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στη συλλογική μνήμη αλλά και στην ανάγκη να μη γίνει ποτέ ανεκτή οποιαδήποτε μορφή πολιτικής τρομοκρατίας.
Υπό αυτήν την έννοια, το συγκινητικό «ποτέ ξανά», που ακούστηκε κατά την εξόδιο ακολουθία της Βάγιας Νέστορα, δεν πρέπει να μείνει μια στιγμιαία έκφραση οδύνης. Οφείλει να μετατραπεί σε σταθερή δημοκρατική δέσμευση. Γιατί η πολιτική βία δεν πλήττει μόνο όσους βρίσκονται στο στόχαστρο. Πλήττει το δικαίωμα κάθε πολίτη να εκφράζεται ελεύθερα, να συμμετέχει στη δημόσια ζωή χωρίς φόβο και να υπερασπίζεται τις ιδέες του χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του ή η ζωή των ανθρώπων που αγαπά.
Σε τελική ανάλυση, η πραγματική δύναμη της δημοκρατίας κρίνεται όταν οι πολίτες και οι πολιτικές δυνάμεις απορρίπτουν, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς δεύτερες σκέψεις, κάθε μορφή τρομοκρατίας και πολιτικής βίας. Εκεί βρίσκεται η πιο ουσιαστική γραμμή άμυνας μιας ελεύθερης κοινωνίας.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Θ. Καράογλου στο “Π”: Η τρομοκρατία δεν έχει χρώμα, έχει μόνο θύματα appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα