Στο πανέμορφο ορεινό χωριό Ποτιδάνεια στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδας, σε υψόμετρο 850 μέτρων, επιστρέφει στις 25 & 26 Ιουλίου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το pt-shorts: Potidania Film Festival, το φεστιβάλ που προσανατολισμένο στο σινεμά περιλαμβάνει προβολές ελληνικών και διεθνών ταινιών μικρού μήκους, masterclasses, workshop, συζητήσεις με δημιουργούς και παράλληλες δράσεις για όλες τις ηλικίες.
Κύριος στόχος των διοργανωτών είναι η ανάδειξη της Ποτιδάνειας και της ορεινής Δωρίδας ως διεθνώς αναγνωρισμένου κέντρου κινηματογράφου και ως κορυφαίου φεστιβαλικού προορισμού, με ισχυρό πολιτισμικό αποτύπωμα για την ευρύτερη περιοχή.
Η δεύτερη διοργάνωση του pt-shorts Film Festival θα φιλοξενήσει συνολικά 12 ελληνικές και διεθνείς ταινίες μικρού μήκους: Children’s Game του Philippe Chatard, Quarter της Maja Górczak, Νέο Μεξικό (New Mexico) του Αντώνη Γκούμα, Samba Infinito του Leonardo Martinelli, Χους ει και εις χουν απελεύσει (Dust to Dust) του Δημήτρη Παπαθανάση, Easter Day του Mykola Zasieiev, Ya Hanouni των Lyna Tadount και Sofian Chouaib, The Professional Parent του Erik Jasaň, Choice του Marko Crnogorski, BOEING 237 των Ματθαίου Αναγνωστόπουλου και Μιχαήλ Καραφύλλη, Τίποτα και τα Πάντα (Nothing and Everything) της Λίας Τσάλτα και Ή Πώς να Εξαφανιστείς (Or How to Disappear) του Γιώργου Αγγελόπουλου.
Από εκδήλωση της ομάδας «Αφορμές» στο παλιό πέτρινο Δημοτικό Σχολείο της Ποτιδάνειας
Την Κριτική Επιτροπή του φεστιβάλ συγκροτούν τρεις άνθρωποι του ελληνικού κινηματογράφου, οι οποίοι εκπροσωπούν διαφορετικές πτυχές της κινηματογραφικής δημιουργίας και διαθέτουν σημαντική διεθνή αναγνώριση: ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Αργύρης Πανταζάρας, η παραγωγός Αντιγόνη Ρώτα και ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Θανάσης Νεοφώτιστος.
Παράλληλα στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος της διοργάνωσης θα πραγματοποιηθούν 3 masterclasses και 1 workshop. Στα πρώτα περιλαμβάνεται το masterclass «Από τη μικρού στη μεγάλου μήκους: το ταξίδι του Θανάση Νεοφώτιστου», μέσα από το οποίο ο ίδιος ο σκηνοθέτης θα μοιραστεί τη διαδρομή του από τις διεθνώς αναγνωρισμένες και βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες του έως την πρεμιέρα της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας στο SXSW London.
Μέσα από έργα του όπως το AirHostess-737 και η Λεωφόρος Πατησίων, ο Νεόφωτιστος θα αναλύσει πώς διαμορφώνεται μια προσωπική κινηματογραφική γλώσσα που συνδυάζει ρεαλισμό, μύθο και συναίσθημα και παράλληλα θα εξηγήσει τον ρόλο που έπαιξε η εμπειρία του στις μικρού μήκους για τη δημιουργία της μεγάλου μήκους Το Αγόρι με τα Γαλάζια Μάτια. Αντίστοιχα η Αντιγόνη Ρώτα θα παρουσιάσει το masterclass «Από την ιδέα στο κοινό», ακολουθώντας τη διαδρομή από την ανάπτυξη και την παραγωγή μιας ταινίας μέχρι τα φεστιβάλ και τη διανομή και θα μιλήσει για τον ρόλο του παραγωγού, τις δημιουργικές και πρακτικές αποφάσεις που λαμβάνονται μαζί και όλα όσα συχνά αλλάζουν στην πορεία.
Ο Αργύρης Πανταζάρας θα παρουσιάσει το masterclass «Η ανατομία μιας μεγάλης ερμηνείας», εστιάζοντας στη διαδικασία διαμόρφωσης ενός κινηματογραφικού χαρακτήρα σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη και στις απαιτήσεις της ερμηνείας μπροστά στην κάμερα. Μέσα από παραδείγματα της φιλμογραφίας του θα αναδείξει τις επιλογές, τις προκλήσεις και τις λεπτομέρειες που μπορούν να απογειώσουν μια κινηματογραφική ερμηνεία. Ο Γιάννης Φώτου, τέλος, θα πραγματοποιήσει το workshop «Από το σενάριο στη μεγάλη οθόνη από τη θέση ενός διευθυντή φωτογραφίας», αναλύοντας όλη τη διαδρομή της μεγάλου μήκους ταινίας Μικρά Ομορφα Αλογα, από την πρώτη ανάγνωση του σεναρίου μέχρι το τελικό master, εξερευνώντας τον καθοριστικό ρόλο του διευθυντή φωτογραφίας σε κάθε στάδιο της παραγωγής.
Για όλα τα masterclasses θα δοθεί πιστοποίηση από τη διοργάνωση, ενώ η SAE Athens ως Εκπαιδευτικός Συνεργάτης του Φεστιβάλ θα παρέχει πιστοποίηση για το workshop του Γιάννη Φώτου.
«Αφορμές» για εμπειρίες με τέχνη και παράδοση
Η διοργάνωση υποστηρίζει και προβάλλει κι άλλες εκδηλώσεις, όπως την έκθεση «Νήματα στον χρόνο» που πραγματοποιείται από τις 18 Ιουλίου έως τα τέλη Οκτωβρίου στο παλιό πέτρινο Δημοτικό Σχολείο της Ποτιδάνειας, το οποίο είναι πλέον ο γνωστός στην περιοχή ως εκθεσιακός χώρος «Αφορμές», ενώ έτσι είναι γνωστή και η ομάδα που εμπνέεται και διοργανώνει αυτές τις εκδηλώσεις. Η έκθεση προσεγγίζει την παραδοσιακή υφαντική ως φορέα μνήμης, εμπειρίας και πολιτιστικής συνέχειας μέσα από τέσσερις ενότητες.
Στον πυρήνα της έκθεσης που έχει ελεύθερη είσοδο παρουσιάζονται αυθεντικά μάλλινα υφαντά οικογενειών της Ποτιδάνειας, ύστερα από επιτόπια έρευνα και καταγραφή. Γύρω από τα υφαντά αυτά αναπτύσσεται ένας δημιουργικός διάλογος με είκοσι έργα έντεκα σύγχρονων καλλιτεχνών. Συμμετέχουν οι Νάντια Αποστολακοπούλου, Ελένη Αρβανίτη, Κατερίνα Βουτσαδάκη, Κατερίνα Γουλανδρή, Βασιλική Μηλιώνη, Φανή Κοκολάκη, Γιώργος Κατεργάρης, Σπυριδούλα Νταουλά, Ειρήνη Παπαϊωάννου, Αννα Πολυμενάκου, Ηλέκτρα Πουλάκου.
Ξεχωριστή θέση κατέχει και η συμμετοχή των μαθητών και μαθητριών της Α’ και Β’ τάξης του Γυμνασίου Ευπαλίου με επιτοίχια τρισδιάστατη εγκατάσταση (installation) που δημιουργήθηκε μέσα από τη δράση «Τα παιδιά διεκδικούν την ιστορική και καλλιτεχνική τους κληρονομιά». Επιπλέον, παρουσιάζεται «Το πολύτιμο μαλλί», μια σπάνια προφορική μαρτυρία για την επεξεργασία του μαλλιού και τις φυτικές βαφές των νημάτων, μέσα από οπτικοακουστική εγκατάσταση (video). Και η έκθεση κορυφώνεται με μια συμμετοχική δράση όταν οι επισκέπτες ενεργοποιούν έναν αυτοσχέδιο κάθετο αργαλειό και συνυφαίνουν, με πολύχρωμα υφάσματα, ένα κοινό υφαντό (performance).
Εικαστική δημιουργία
Από την ομάδα των «Αφορμών» η Μαρία Κατεργάρη μάς εξηγεί ορισμένα πράγματα για τη φετινή έκθεση. Π.χ. πώς ξεκίνησε η ιδέα για την έκθεση και πώς τα παλιά υφαντά των οικογενειών της Ποτιδάνειας μετατράπηκαν σε σύγχρονη εικαστική δημιουργία: «Ολα ξεκίνησαν», λέει, «όταν οι οικογένειες της Ποτιδάνειας άνοιξαν τα σπίτια τους και μας εμπιστεύθηκαν τα υφαντά τους. Από εκείνη τη στιγμή καταλάβαμε ότι δεν κρατούσαμε στα χέρια μας απλώς υφάσματα, αλλά κομμάτια ζωής.
»Κάθε υφαντό έκρυβε τη μνήμη μιας οικογένειας, τον χρόνο της δημιουργού του, τις συνήθειες μιας άλλης εποχής και έναν ολόκληρο κόσμο αποτυπωμένο στα σχέδια και στα χρώματά του. Η επιτόπια έρευνα, λοιπόν, δεν είχε τον χαρακτήρα μιας απλής λαογραφικής καταγραφής. Ηταν μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τον άνθρωπο πίσω από το αντικείμενο και να αναζητήσουμε τις ιστορίες που είχαν υφανθεί μαζί με το μαλλί. Η μεγαλύτερη πρόκληση για την ομάδα των “Αφορμών” ήταν να προσεγγίσουμε αυτή την παράδοση με σεβασμό, χωρίς να τη μετατρέψουμε σε ένα μουσειακό απολίθωμα. Θέλαμε να συνομιλήσουμε μαζί της, όχι να την αντιγράψουμε. Γι’ αυτό χρησιμοποιήσαμε τη φωτογραφική αποτύπωση ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το σήμερα και μεταφέραμε τη δομή του στημονιού και του υφαδιού σε σύγχρονες εικαστικές εγκαταστάσεις.
»Ετσι, το μαλλί έπαψε να είναι μόνο ένα χρηστικό υλικό. Εγινε το νήμα που συνδέει τη μνήμη με τη σύγχρονη δημιουργία και τον τόπο με τους ανθρώπους του. Ενα υλικό που συνεχίζει να αφηγείται ιστορίες, αποκτώντας διαρκώς νέα νοήματα μέσα από την τέχνη».
Η έκθεση δεν περιορίζεται στην παρουσίαση έργων τέχνης, αλλά ενεργοποιεί τη συμμετοχή διαφορετικών ανθρώπων και κοινοτήτων: καλλιτεχνών, μαθητών, κατοίκων και επισκεπτών. Πόσο σημαντική είναι λοιπόν για τις «Αφορμές» αυτή η συλλογική διάσταση; «Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η καρδιά της έκθεσης», επισημαίνει η κ. Κατεργάρη. «Από την πρώτη στιγμή δεν μας ενδιέφερε να δημιουργήσουμε μια έκθεση όπου ο επισκέπτης θα περνούσε απλώς μπροστά από τα έργα. Θέλαμε να διαμορφώσουμε έναν χώρο συνάντησης, όπου διαφορετικοί άνθρωποι συμβάλλουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο σε μια κοινή αφήγηση. Αυτό είναι, ίσως, το πιο ουσιαστικό μήνυμα των “Αφορμών”. Η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι κάτι που απλώς διατηρούμε σε μια προθήκη. Είναι κάτι που μοιραζόμαστε, επανερμηνεύουμε και εμπλουτίζουμε διαρκώς με τη δική μας συμμετοχή».
Πρωτοβουλίες όπως το Φεστιβάλ pt-shorts και η έκθεση «Νήματα στον χρόνο» σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό, σε μια χώρα όπου η ύπαιθρος συρρικνώνεται σταθερά, δεν λειτουργούν μόνο ως πολιτιστικά γεγονότα. Λειτουργούν ως «πλατφόρμες» επικοινωνίας και «απόπειρες να παραχθεί ξανά κοινωνικός χρόνος εκεί όπου αυτός έχει αραιώσει», όπως επισημαίνει η Μαρία Κατεργάρη, προσθέτοντας πως στο ερώτημα αν μπορεί ο πολιτισμός να κρατήσει ζωντανό έναν τόπο «η Ποτιδάνεια δίνει μια πρακτική εκδοχή αντίστασης: ένα παλιό σχολείο που γίνεται χώρος τέχνης, ένα καφενείο που επιμένει, ένας αργαλειός που στήνεται ξανά, άνθρωποι που αρνούνται να αποδεχτούν ότι η “πινέζα στον χάρτη” σημαίνει και τέλος…».
Διαβάστε περισσότερα