14/07/2026 12:47 πμ.
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ/ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΦΙΝ
«Ναι, αλλά για τη Marfin δεν λέτε τίποτα…»
Την Παρασκευή 10/7 πραγματοποιήθηκε επιχείρηση της αστυνομίας με εισβολές σε σπίτια συντρόφων και τη σύλληψη δύο εξ αυτών, ενώ τη Δευτέρα 13/7 συνελήφθη στην Αγγλία μια συντρόφισσα που μένει και εργάζεται εκεί. Άμεσα μετά τις συλλήψεις, τα μέσα μαζικής εξαπάτησης άρχισαν να επιτελούν τον ρόλο τους, ως το γραφείο προπαγάνδας της αστυνομίας, ανακοινώνοντας με τις τόσο απαραίτητες δόσεις τρομο-θεάματος, ότι οι συλλήψεις αφορούν τον εμπρησμό της τράπεζας Marfin κατά τη διάρκεια διαδήλωσης το 2010, όπου έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία δύο εργαζόμενες και ένας εργαζόμενος και ενώ η Διεύθυνση της τράπεζας είχε επιβάλει κλειδωμένες πόρτες εν μέσω γενικής απεργίας.
Στις 23/4/2010 ο τότε πρωθυπουργός Παπανδρέου, προχώρησε σε τηλεοπτικό διάγγελμα, καθόλου τυχαία από το ακριτικό Καστελόριζο, επικαλούμενος στην πραγματικότητα μια εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου ανακοίνωσε τον μη διαχειρίσιμο χαρακτήρα του κρατικού χρέους και στην ουσία την πτώχευση του ελληνικού κράτους. Παράλληλα ανακοίνωσε την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης (τη λεγόμενη «τρόικα») της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), σηματοδοτώντας την έναρξη της εποχής των μνημονίων. Στις 5 Μαΐου του 2010 καλέστηκε γενική απεργία με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιζόμενων ανθρώπων. Η διαδήλωση εκείνης της ημέρας ήταν η έκφραση της κοινωνικής δυσαρέσκειας και οργής απέναντι στην ακραία υποτίμηση των ζωών μας, που φαινόταν ότι θα ακολουθήσει την επιβολή των μνημονίων. Η δυναμική της συγκεκριμένης διαδήλωσης ανακόπηκε από την είδηση του θανάτου των εργαζόμενων στην τράπεζα.
Η υπόθεση της Marfin εμφανίζεται ανά περιόδους στο προσκήνιο γιατί τα πολιτικά διευθυντήρια επιχειρούν να καλλιεργήσουν ένα κλίμα φόβου, που στόχο έχει να ανασχέσει την όποια κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση. Ήδη όταν συνέβη, κατάφερε να ανακόψει την κοινωνική οργή, η οποία εκφραζόταν με την διαρκή και κατ’ επανάληψη επίθεση χιλιάδων διαδηλωτών και διαδηλωτριών προς το κοινοβούλιο, απέναντι στα πολιτικά μέτρα, που θα λεηλατούσαν τις ζωές τους. Για ένα χρονικό διάστημα η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν μπορούσε να εκφραστεί εξαιτίας του βάρους της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Η ανάσυρση της περιβόητης «υπόθεσης Marfin» γίνεται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιβάλλον και σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, έτσι ώστε να υπάρξει αξιοποίησή της πολιτικά. Αφορμή στάθηκε η υπόθεση με τα γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη και ο θάνατος μιας γυναίκας. Το κράτος χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη υπόθεση για να εξαπολύσει μια επίθεση απέναντι στον αναρχικό χώρο, προς τέρψη του ακροδεξιού ακροατηρίου. Ακριβώς εκεί έρχεται η «συνδρομή» της Marfin, ώστε να υπάρξει μιντιακός συσχετισμός των υποθέσεων, πλήρως ασύνδετοι παραλληλισμοί και αδιανόητες γενικεύσεις, που μόνο στόχο έχουν να επιβάλλουν την κρατική αλήθεια και την αναπαραγωγή ενός κλίματος φόβου. Τη σκοπιμότητα αυτή την ανέδειξαν ο ίδιος ο Μητσοτάκης όσο και ο υπουργός των μπάτσων Χρυσοχοΐδης με τις δηλώσεις τους «για την απάντηση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου».
Αυτή η επίθεση δεν μπορεί παρά να διαβαστεί μέσα στην ευρύτερη κοινωνικοπολιτική συνθήκη, όπου το κράτος επενδύει στην κοινωνική συντηρητικοποίηση, πριμοδοτώντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά, καλλιεργώντας το μιλιταρισμό, με στόχο την πειθάρχηση και συστράτευση του πληθυσμού. Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο η επίθεση απέναντι στον «εσωτερικό εχθρό» παίζει το ρόλο της στη συσπείρωση των πιο συντηρητικών κοινωνικών κομματιών. Παράλληλα, έρχεται να επιβεβαιώσει την υποτιθέμενη ορθότητα των κρατικών επιλογών της μνημονιακής περιόδου καθώς και την προσπάθεια ανάσχεσης της απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος στις συνειδήσεις μεγάλων κοινωνικών κομματιών που βρισκόταν σε κορύφωση εκείνα τα χρόνια, μέσω της εγκληματοποίησης και δαιμονοποίησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων εκείνης της περιόδου.
Σε μια πιο ειδική ανάγνωση η υπόθεση αυτή χρησιμοποιείται απέναντι στον αναρχικό χώρο μέσω της στοχοποίησης διαφορετικών κάθε φορά προσώπων αλλά και την επιβολή μιας εν δυνάμει απειλής για το σύνολό του. Τα αναβαθμισμένα κατηγορητήρια επανεμφανίζονται πολλά χρόνια αργότερα συνοδευόμενα με κατασκευασμένα και έωλα «πειστήρια». Απόλυτα ενδεικτικό του παραπάνω και σε συνέχεια των κρατικών μεθοδεύσεων είναι και το ανώνυμο e-mail προς την αστυνομία, που στην συγκεκριμένη υπόθεση κατονομάζει συντρόφους και συντρόφισσες, όπως γινόταν στο παρελθόν σε σωρεία υποθέσεων με τα ανώνυμα τηλεφωνήματα και σημειώματα.
Επειδή οι αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι έχουν στόχο να διαμορφώσουν μια συγκεκριμένη πραγματικότητα κηρύσσοντας το ψεύδος γύρω από τις πρόσφατες συλλήψεις, είναι σημαντικό να θυμήσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που κατηγορούνται σύντροφοι για αυτή την υπόθεση. Το 2011 είχαν βρεθεί αντιμέτωποι με αντίστοιχα βαρύ κατηγορητήριο τρεις άλλοι αναρχικοί. Οι δύο εξ αυτών απαλλάχθηκαν πριν η υπόθεση φθάσει στη δικαστική αίθουσα (πάνω στην τριετία, από δικαστικό συμβούλιο) ενώ ο τρίτος απαλλάχθηκε ομόφωνα στο δικαστήριο και ενώ είχαν μεσολαβήσει πέντε χρόνια δικαστικής του ομηρίας.
Η επανεμφάνιση στο σήμερα της υπόθεσης συνοδεύεται από ένα γελοίο κατηγορητήριο, το οποίο επιχειρείται να τεκμηριωθεί μέσω της χρήσης των νέων τεχνολογιών και της «τεχνητής νοημοσύνης». Η χρήση τους επιχειρεί να παρουσιάσει ως απόλυτη αλήθεια το αφήγημα των μπάτσων με τον μανδύα της «αντικειμενικότητας» και της «επιστημονικής τεκμηρίωσης» των νέων μέσων. Η γλώσσα των ειδικών και της επιστήμης τους δεν αποτελεί τίποτα άλλο από ένα new age θρησκευτικό δόγμα, ακόμα και αν είναι εξόφθαλμο και ενάντια στη λογική ότι παπούτσια και τσάντες σαν αυτές που υπάρχουν στα υποτιθέμενα πειστήρια, φέρει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, ενώ η υποτιθέμενη «ταυτοποίηση» μέσω του σωματότυπου είναι απλά αστεία, ακόμα και αν συνοδεύεται από την υποστήριξη της «τεχνητής νοημοσύνης», που θα αρκεστούμε προς το παρόν να αναφέρουμε ότι πρόκειται περί αλληλουχίας αλγορίθμων, εισαγωγής δεδομένων, που προκύπτει μέσω ανθρώπινης εργασίας… Η «τεχνητή νοημοσύνη» έρχεται να υποστηρίξει το προηγούμενο ακλόνητο υποτίθεται θρησκευτικό δόγμα της πιστοποίησης ενόχων μέσω του DNA, του οποίου η αξιοπιστία αποδομήθηκε σε διάφορες υποθέσεις στις δικαστικές αίθουσες.
Το κράτος κάνει και σε αυτή την περίπτωση ότι κάνει πάντα: Επιχειρεί να αντιστρέψει την πραγματικότητα και να εγκαθιδρύσει μια δική του κυρίαρχη αφήγηση. Σε αυτή την αφήγηση οι αναρχικοί βαφτίζονται «εχθροί της κοινωνίας» και «τρομοκράτες», ενώ είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι το κράτος και ο καπιταλισμός είναι οι μόνοι τρομοκράτες: Οι ένστολοι φρουροί του καθεστώτος δολοφονούν όπως στην πρόσφατη περίπτωση στο Άργος με την εν ψυχρώ εκτέλεση του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού – Καραμπαμπά (ο οποίος δέχτηκε 21 πυροβολισμούς με τη θανατηφόρα βολή να βρίσκεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού του…), ακριβώς όπως έγινε τα τελευταία χρόνια με τις δολοφονίες των Σαμπάνη, Φραγκούλη, Μιχαλόπουλου, αλλά και τους βασανισμούς μέχρι θανάτου του Βασίλη Μάγγου και Κώστα Μανιουδάκη. Οι λιμενόμπατσοι δολοφονούν εκατοντάδες μετανάστες στις θάλασσες του ελλαδικού χώρου και στα σύνορα της Ευρώπης-φρούριο. Το παράδειγμα του ναυαγίου της Πύλου με τον πνιγμό πάνω από 500 ανθρώπων είναι χαρακτηριστικό των οδηγιών του λιμενικού, ενώ επίσης πρόσφατο είναι το παράδειγμα της δολοφονίας με πνιγμό 15 μεταναστ(ρι)ών στη Χίο όταν σε ένα ακόμα push-back, σκάφος του λιμενικού διεμβόλισε το πλοιάριο που επέβαιναν. Τα αφεντικά δολοφονούν εργάτριες και εργαζόμενους σε ναυπηγεία, εργοτάξια και βιομηχανίες και τα βαφτίζουν «εργατικά ατυχήματα». Είναι πολύ πρόσφατο το παράδειγμα με την πυρκαγιά σε εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο, όπου δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου και έχασε τη ζωή του ένας εργαζόμενος και τραυματίστηκαν σοβαρά αρκετοί ακόμα, ενώ είναι πολύ πρόσφατη και η έκρηξη στο εργοστάσιο της «βιολάντα» όπου δολοφονήθηκαν 5 εργάτριες. Η ζωή των υποτελών τάξεων και των καταπιεσμένων απαξιώνεται διαρκώς από την κυριαρχία.
Στα πρόσωπα των συλληφθέντων και κατηγορούμενων του πιο πρόσφατου επεισοδίου της υπόθεσης της Marfin επιχειρείται να εγκληματοποιηθεί και να αποπολιτικοποιηθεί ο αναρχικός χώρος και οι κοινωνικοί/ταξικοί αγώνες. Γιατί οι σύντροφοι/συντρόφισσες δεν είναι απλά οι φορείς μιας πολιτικής ταυτότητας, αλλά συμμέτοχοι σε κοινωνικούς αγώνες και κοινωνικές διεργασίες μέσα στα χρόνια μαζί με χιλιάδες άλλες και άλλους. Οι σύντροφοι/συντρόφισσές μας δεν είναι μόνοι/μόνες τους και θα υπερασπιστούμε τα πρόσωπά τους και τις κοινές μας διαδρομές αγώνας.
ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ/ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΩΝ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΦΙΝ
ΠΙΣΩ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ
ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ
Συγκέντρωση Αλληλεγγύης,
14/07, 09:30, δικαστήρια Ευελπίδων
Συνέλευση αναρχικών ενάντια στα αυτονόητα του κόσμου της εξουσίας
https://againstobvious.espivblogs.net/