Υπάρχουν πλάσματα ακατάταχτα σε έναν κόσμο που πριμοδοτεί για λόγους χειραγώγησης ή ισχύος μια φυσιολογικότητα ξεκομμένη από τη βιοποικιλότητα της φύσης. Κι ανάμεσά τους μια σειρά «άγριων παιδιών», με πιο διάσημο ίσως τον Βικτόρ της Αβεϊρόν, που μπορούσαν να επικοινωνήσουν με το φυσικό ή τεχνολογικό περιβάλλον αλλά αποσύρονταν ή πανικοβάλλονταν μπροστά στην αλληλεπίδραση με το είδος τους.
Ενα τέτοιο παιδί ήταν κι ο Μόργκαν, γιος του συγγραφέα Πολ Κόλινς. Στην ηλικία των δύο χρόνων μπορούσε να διαβάσει, να κάνει πολλαπλασιασμό και να λειτουργήσει έναν υπολογιστή, αδυνατούσε όμως να επικοινωνήσει, χαμένος σε έναν κόσμο δικό του. Ο Μόργκαν, όπως και μερικοί/ές από τους σημαντικότερους εφευρέτες του κόσμου, ήταν αυτιστικός. Οι τρόποι επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, που εμείς οι νευροτυπικοί έχουμε ως δεδομένους, για τον Μόργκαν ήταν ένα δύσβατο βουνό που μπορούσε να τον οδηγήσει σε κινήσεις πανικού.
Υπάρχουν και γεγονότα όπως φόνοι πέρα από κάθε περιγραφή: Ακολουθώντας μια τραυματική διαδρομή αιώνων κατά την οποία αντιμετωπίστηκαν με τους χειρότερους τρόπους ως «σημάδια αμαρτίας» και σπανιότερα με οίκτο ως κομμάτια μιας χαμένης «παιδικότητας», τα άτομα με νοητικές και γνωστικές αναπηρίες γίνονται και σήμερα δυσανάλογα στόχος βίαιων εγκλημάτων, σε ποσοστά σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερα από τα άτομα «χωρίς αναπηρίες».
Μεταξύ 2015-2020, το ένα τέταρτο όλων των θανατηφόρων πυροβολισμών από αστυνομικούς αφορούσε άνθρωπο με ψυχική ασθένεια. Φυσικά η επίκληση της απειλής δύσκολα ευσταθεί σε περιστατικά όπως του Αργους, στο οποίο 20 και πάνω πυροβολισμοί (εκ των οποίων ο ένας τουλάχιστον είχε άμεση πρόθεση να σκοτώσει αφού επρόκειτο για ευθεία βολή εάν ευσταθεί η αναφορά στη μαγνητική) έπεσαν πισώπλατα, δηλαδή με τον δολοφονημένο σε φυγή, παρά την αναφορά σε αεροβόλο, είτε φυτεύτηκε είτε όχι.
Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, οι γνωστικές και νευρολογικές αναπηρίες αποτελούν τον κύριο καταλύτη για εγκλήματα απαξίωσης, που αποτελούν κύρια κατηγορία των εγκλημάτων μίσους, και σε αυτά περιλαμβάνονται διάσημα περιστατικά όπως το υπόγειο των απαχθέντων στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, αλλά και εγκλήματα ενστόλων.
Τα στατιστικά δείχνουν ότι τα άτομα με ψυχική ασθένεια έχουν αναλογικά πάνω από δέκα φορές περισσότερες πιθανότητες να βιώσουν χρήση βίας στις αλληλεπιδράσεις τους με τις «αρχές» και αυτή η εμφανής δυσαναλογία οφείλεται όχι μόνο στην έννοια του «αναξιοβίωτου» που τολμά να μην υπακούει σε ένα συχνά μεγεθυσμένο λόγω στολής «εγώ», αλλά εν μέρει και στον τρόπο με τον οποίο ανεκπαίδευτοι αστυνομικοί ερμηνεύουν τα συμπτώματα.
Ομως, η μη επαρκής ενημέρωση και εκπαίδευση για αλλαγή στάσεων, αλλά και η μη θεσμοθέτηση υποχρεωτικού σήματος σε αυτοκίνητα αυτιστικών (κάτι αναγκαίο), υπενθυμίζουν αυτό που έγραψε ο Ray Lifchez: ότι οι δομικές μορφές δράσης επί του δημόσιου χώρου «αντικατοπτρίζουν το πώς αισθάνεται μια κοινωνία για τον εαυτό της και τον κόσμο που κατοικεί… Πολύτιμοι πόροι δίνονται σε ό,τι θεωρούμε πολύτιμο/…/, ενώ καλύπτεται ό,τι θεωρούμε ενοχλητικό ή βάρος.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr