Νέα ερωτήματα προκαλεί η απόφαση για παραχώρηση αντιαεροπορικών πυραύλων προς την Ουκρανία, καθώς στο επίκεντρο βρίσκεται το κατά πόσο η Ελλάδα μειώνει τα διαθέσιμα αποθέματα της δικής της άμυνας για να ενισχύσει το Κίεβο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μέρος των αποθεμάτων για τα συστήματα Crotale NG της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά και για τους RIM-7 Sea Sparrow των ελληνικών φρεγατών, έχει διατεθεί μέσω διαδικασιών που οδηγούν στην ενίσχυση της ουκρανικής αεράμυνας. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί εύλογες απορίες, καθώς πρόκειται για όπλα που, παρά τις διαβεβαιώσεις περί παλαιότητας, εξακολουθούν να αξιοποιούνται σε ένα ενεργό πολεμικό μέτωπο.
Η επίσημη αιτιολόγηση είναι ότι τα συγκεκριμένα πυρομαχικά πλησίαζαν στο τέλος της επιχειρησιακής τους ζωής και δεν αποτελούσαν πλέον κρίσιμο στοιχείο για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Το ερώτημα που τίθεται, όμως, είναι απλό: αν ένα οπλικό σύστημα θεωρείται ξεπερασμένο για την Ελλάδα, πώς γίνεται να αποτελεί πολύτιμη ενίσχυση για μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο;
Ιδιαίτερη συζήτηση προκαλούν τα βλήματα VT-1 των Crotale NG, τα οποία δεν αποτελούν απλώς «παλιό υλικό», αλλά πυραύλους σχεδιασμένους για την αντιμετώπιση σύγχρονων απειλών, όπως drones, πυραύλους cruise και χαμηλά ιπτάμενους στόχους. Πρόκειται μάλιστα για σύστημα στην ανάπτυξη του οποίου είχε συμμετάσχει και η Ελλάδα, επενδύοντας στην ενίσχυση της εγγύς αεράμυνάς της.
Αντίστοιχη είναι η περίπτωση των Sea Sparrow, που επί δεκαετίες αποτελούν βασικό στοιχείο προστασίας των ελληνικών πολεμικών πλοίων απέναντι σε εναέριες απειλές και αντιπλοϊκούς πυραύλους. Παρότι η Ουκρανία δεν διαθέτει στόλο για να αξιοποιήσει το σύστημα στην αρχική του μορφή, έχει βρει τρόπους προσαρμογής του μέσω αυτοσχέδιων λύσεων τύπου FrankenSAM.
Και εδώ γεννάται το βασικό ερώτημα: όταν ένα όπλο μπορεί να τροποποιηθεί και να αξιοποιηθεί αποτελεσματικά σε ένα σύγχρονο πεδίο μάχης, μήπως τελικά δεν ήταν τόσο «άχρηστο» όσο παρουσιάστηκε;
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι παραχωρήσεις δεν επηρεάζουν την επιχειρησιακή ικανότητα της χώρας και εντάσσονται στο πλαίσιο της στήριξης ενός συμμάχου. Ωστόσο, οι επικριτές της κίνησης επισημαίνουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα απαιτητική γεωπολιτική περιοχή και ότι κάθε μείωση αποθεμάτων στην αεράμυνα απαιτεί ξεκάθαρες απαντήσεις για το πότε και πώς θα αντικατασταθεί το υλικό.
Το δίλημμα παραμένει: πόσο μπορεί μια χώρα να ενισχύει έναν σύμμαχο σε πόλεμο χωρίς να δημιουργεί κενά στη δική της αποτρεπτική ικανότητα;