Τα λόγια μένουν και… αγκυροβολούν στη συλλογική συνείδηση μιας κοινωνίας, όταν τέμνονται με την πραγματικότητα την οποία βιώνει εκείνη.
Συνοπτικά
Η φθορά της «μονοπρόσωπης εξουσίας» και η κοινωνική δυσαρέσκεια: Η επταετία Μητσοτάκη αντιμετωπίζει έντονη κοινωνική αμφισβήτηση
Ακρίβεια, διαφθορά και τιμωρητική ψήφος στην κάλπη: Η οικονομική δυσπραγία σε συνδυασμό με τα φαινόμενα διαφθοράς ενισχύουν την τάση για τιμωρητική ψήφο και μαζική συμμετοχή
Το αίτημα για κάθαρση ενισχύει Καρυστιανού και Τσίπρα: Η απαίτηση της κοινωνίας για πάταξη των σκανδάλων δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για εξωσυστημικές φωνές αλλά και πολιτικές εναλλακτικές με «καθαρό» μητρώο.
Το τέλος της αυτοδυναμίας και η αναζήτηση νέου πρωθυπουργού: Η αμφισβήτηση της παντοδυναμίας φέρνει στο προσκήνιο τις κυβερνήσεις συνεργασίας και τις παρασκηνιακές ζυμώσεις για το πρόσωπο που θα διαδεχθεί τον σημερινό πρωθυπουργό.
Ανακάλυψε όλες τις λεπτομέρειες παρακάτω…
Πριν από μερικούς μήνες, στην κορύφωση της ρητορικής και επιχειρηματολογικής κριτικής του για το Μέγαρο Μαξίμου και τον σημερινό πρωθυπουργό, ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε μιλήσει για «μονοπρόσωπη εξουσία», στην οποία αναπόφευκτα απέδιδε σωρευτικές ευθύνες για την πολυδιάστατη, πολυεπίπεδη, πολυπαραγοντική, σύνθετη και ανατροφοδοτούμενη εθνική κρίση.
Η τρέχουσα εκδοχή της Ελλάδας, μετά από μία επταετία Μητσοτάκη στη διακυβέρνηση του τόπου, δεν δείχνει να ελκύει την πλατιά πλειοψηφία της κοινωνίας, για να συναινέσει στην… ανανέωσή της, μέσα από τη δημοκρατική ετυμηγορία της κάλπης των επικείμενων βουλευτικών εκλογών. Η σημερινή πολιτική κυριαρχία επικαλείται το επιχείρημα της σταθερότητας, η οποία περνάει, σύμφωνα με τη δική της οπτική, μέσα από την αυτοδυναμία.
Ωστόσο, στον πυρήνα αυτής της διπλής σημειολογίας ενυπάρχει το υπερτροφικό πολιτικό αυτοάνοσο, που εξηγεί και τη δυσκολία της να ανακάμψει και να αντιστρέψει την πραγματικότητα που έχει παγιωθεί στην ελληνική κοινωνία τουλάχιστον τα τελευταία δύο χρόνια, μετά το σοκ των ευρωεκλογών του 2024.
Η σταθερότητα δεν… πουλάει σε μια κοινωνία η οποία βλέπει την ποιότητα της ζωής της να έχει υποβαθμιστεί δραματικά. Και η αυτοδυναμία συνδέεται πλέον με την αυταπόδεικτη αδυναμία της τρέχουσας πολιτικής κυριαρχίας να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα μεγάλα, πραγματικά και ανατροφοδοτούμενα προβλήματα των πολιτών.
Τα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων, ακόμη και εκείνων που… σκανδαλίζουν για τη γοητεία που τους ασκεί ο ρόλος του… χειροκροτητή της κυβέρνησης, επιβεβαιώνουν ότι δίπλα στη νόσο της ακρίβειας, της συρρίκνωσης του εισοδήματος, της κατάρρευσης της αγοραστικής δύναμης και της αγωνίας για την οικονομική επιβίωση κατοικοεδρεύει πλέον η διαφθορά. Κυριαρχεί η αίσθηση ότι η σημερινή Ελλάδα είναι ένα διεφθαρμένο κράτος, με αναλογίες αντίστοιχες εκείνης της εκτεταμένης διαφθοράς της δεύτερης τετραετίας του Κώστα Σημίτη, την περίοδο 2000 – 2004 αλλά και η ντροπή που προκαλούν τα σκάνδαλα της σημερινής κυριαρχίας, τα οποία αποκαλύπτει σε κοινή και δημόσια θέα η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, αμαυρώνοντας τη συνολική εικόνα της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο και πολύ ειδικότερα στα κέντρα λήψης των ευρωπαϊκών αποφάσεων, στις Βρυξέλλες. Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές τα πλατιά κοινωνικά στρώματα θα λειτουργήσουν τιμωρητικά απέναντι στην κυβέρνηση, καθώς αυτήν τη φορά θα φτάσουν στην κάλπη και δεν θα επιλέξουν τη βολική για την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία αποχή από την εκλογική διαδικασία.
Και στο πλαίσιο αυτής της τιμωρητικής ψυχολογίας της κοινωνίας, η πάταξη της διαφθοράς προβάλλει ως θεμελιώδες ζητούμενο και κοινή απαίτηση, με όρους κάθαρσης, μια συνθήκη αυτοτοποθέτησης που αναπόφευκτα ενισχύει τη Μαρία Καρυστιανού, ως εκτός συστήματος, αλλά και τον Αλέξη Τσίπρα, στην περίοδο διακυβέρνησης του οποίου δεν καταλογίζονται τα σκάνδαλα της επταετίας Μητσοτάκη στην εξουσία.
Το τέλος της αυτοδυναμίας, που προκύπτει ως αναπόφευκτη συνέπεια της απογοήτευσης και της οργής της κοινωνίας για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, συνοδεύεται από το φυσικό πλεονέκτημα που διατηρούν οι κυβερνήσεις συνεργασίας στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Λόγω της ταυτότητάς τους, της ανάγκης να προκύπτουν συναινέσεις και συμφωνίες και της αναπόφευκτης… παρακολούθησης του ενός εταίρου από τον άλλο, στις κυβερνήσεις συνεργασίας δεν παρατηρούνται παγίως περιστατικά διαφθοράς και σκανδάλων – ένα πρόσθετο επιχείρημα για το καινούριο πολιτικό μωσαϊκό στο οποίο θα οδηγηθεί η χώρα μετά τις επερχόμενες εκλογές. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας, άλλωστε, αναζητούνται από τους πολίτες όταν μια χώρα διέρχεται κρίση. Και η σημερινή Ελλάδα διέρχεται βαθιά κρίση, λόγω παγιωμένης παρακμής και ανατροφοδοτούμενης φθοράς.
Το κεντρικό ερώτημα που θα απαντηθεί το βράδυ των εκλογών, ώστε να αποτραπεί η αχρείαστη αβεβαιότητα των επαναλαμβανόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, με στόχο την αυτοδυναμία, κάτι που αποτελεί… ονείρωξη, αφορά το πρόσωπο του πρωθυπουργού. Το ποιος θα είναι εκείνος που θα διαδεχθεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, από τη στιγμή που ο σημερινός πρωθυπουργός θα χρεωθεί την κοινωνική αποδοκιμασία της επταετούς διακυβέρνησής του και κανένας άλλος δυνητικός κυβερνητικός εταίρος δεν προτίθεται να συναινέσει στην περαιτέρω παραμονή του στα ηνία της χώρας.
Οι ζυμώσεις σε επίπεδο παρασκηνίου βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Γι’ αυτό και τα σενάρια πολλαπλασιάζονται. Και η σχετική προοπτική «έξωσης» του Κυριάκου Μητσοτάκη από το Μέγαρο Μαξίμου, για να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας, τοποθετείται… αναίμακτα στον πυρήνα της δημόσιας συζήτησης.
Φωτό: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Ακολουθήστε το paron.gr στο Google News
➜
Ακολουθήστε το paron.gr στο MSN
➜
The post Ανάχωμα στη διαφθορά των αυτοδυναμιών οι κυβερνήσεις συνεργασίας appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα