Ο τίτλος του σημερινού άρθρου είναι απόσπασμα από πρόσφατη ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς, που αναφερόταν κυρίως στη στάση της ΕΛΑΣ στο θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά που έθιγε και γενικότερα ζητήματα. Τι σημαίνει να δηλώνει ένα κόμμα, που στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις δεν καταγράφεται καν η εκλογική του δύναμη, πως το κόμμα που οι ίδιες δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν σταθερά στη δεύτερη θέση «βρίσκεται στο απέναντι στρατόπεδο»;
Παρότι προς το παρόν δημοσκοπικά απέχει παρασάγγας από το να εκπροσωπείται στην επόμενη Βουλή, η Νέα Αριστερά δεν είναι κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Δεν πρόκειται δηλαδή για κόμμα που οι κοινοβουλευτικοί αγώνες δεν είναι ανάμεσα στις προτεραιότητές του. Που σημαίνει ότι ακόμα και αν βρεθεί εκτός Βουλής το τι γίνεται εντός της το αφορά άμεσα και κατά τρόπο συγκεκριμένο – δεν απορρίπτει συλλήβδην τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και τη νομοθετική εξουσία ως «αστική δημοκρατία». Συνεπώς, τα περί «απέναντι στρατόπεδου» δεν αναφέρονται σε έναν νέο δικομματισμό που ούτως ή άλλως δεν την αφορά λόγω ιδεολογικών της θέσεων. Αλλωστε, αυτό φαίνεται κατά τρόπο συγκεκριμένο στην εν λόγω ανακοίνωση, που καταλήγει στη διαπίστωση περί ΕΛΑΣ αντιπαραθέτοντας τις θέσεις της Νέας Αριστεράς για τη νομοθεσία τη σχετική με την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Ας δούμε λίγο την «επιτελεστική» διάσταση της διατύπωσης – το τι προσπαθεί να κάνει δηλαδή ως δήλωση, πέρα από το σημασιολογικό της περιεχόμενο. Είναι σαφές πως η φράση «στο απέναντι στρατόπεδο» είναι «βαριά κουβέντα». Δεν είναι κάτι που περνάει απαρατήρητο ή που μπορεί να ξεχαστεί. Η Νέα Αριστερά με αυτή τη φράση κόβει κάθε γέφυρα με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. «Στο απέναντι στρατόπεδο» προφανώς σημαίνει πως αποκλείεται και η οποιαδήποτε προεκλογική ή μετεκλογική συνεργασία. Οπότε, ρεαλιστικά σκεπτόμενοι, μπορούμε να φανταστούμε τον Τσίπρα και τους συν αυτώ να λένε μεταξύ τους με χαιρεκακία: «Κι είχαμε μια σκασίλα που αυτό το δημοσκοπικά ανύπαρκτο κόμμα δεν θέλει συνεργασία μαζί μας…»
Να το θέσω ωμά. Το οριστικό άρθρο της διατύπωσης –«στο (απέναντι στρατόπεδο)» και όχι σκέτα «σε…»– υπονοεί εμμέσως πλην σαφώς ότι η ΕΛΑΣ βρίσκεται πια στο ίδιο στρατόπεδο με τη Νέα Δημοκρατία. Ότι δηλαδή δεν έχει απλώς μετακινηθεί προς την Κεντροαριστερά, αλλά ότι ανήκει πλέον στις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις. Πράγμα που με τη σειρά του ισοδυναμεί με την παραδοχή πως το κοινωνικο-πολιτικό καθεστώς –δηλαδή κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο μαζί με τις δυνάμεις που το στηρίζουν– είναι πλέον πανίσχυρο. Όπως δηλαδή ήταν και πριν από το 2012 που ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε κόμμα εξουσίας. Μόνο που τώρα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η βουλιμία του μεγάλου κεφαλαίου είναι πλέον ακόρεστη, και ο εκφασισμός της κοινωνίας που τη συνοδεύει καθίσταται εφιαλτικός.
Περάσαμε λοιπόν στο ίδιο το σημασιολογικό περιεχόμενο της διατύπωσης για την ΕΛΑΣ και το απέναντι στρατόπεδο. Από όσα σχετικά έχω γράψει, είναι σαφές ότι συμφωνώ με αυτό. Όπως επίσης συμφωνώ και με την επιτελεστική συνιστώσα: μετά και τις αποχωρήσεις όσων (όπως φαίνεται τουλάχιστον εκ των υστέρων) εξαρχής λοξοκοίταζαν προς το κόμμα Τσίπρα, καιρός είναι η Νέα Αριστερά να διακόψει και ρητά πλέον τις σχέσεις της με αυτό. Κάτι εξόχως θετικό κατά την άποψή μου είναι πως αυτή η «διακοπή των διπλωματικών σχέσεων» εκ των πραγμάτων αντιπαρέρχεται την πιεστική προτροπή που μας ταλανίζει πολλαχόθεν εδώ και πολλούς μήνες: «Να στηρίξουμε Τσίπρα για να φύγει ο Μητσοτάκης».
Όταν Τσίπρας και Μητσοτάκης βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο, το εκβιαστικό δίλημμα χάνει κάθε νόημα. Δεν θα κουραστώ να υποστηρίζω πως η κύρια αιτία για τη δημοσκοπική αφάνιση της Νέας Αριστεράς είναι πως προξενούσε την εντύπωση μεταβατικού σχήματος. Αυτό άλλωστε φαίνεται περίτρανα και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ με τα όσα συμβαίνουν τώρα σε εκείνο το κόμμα. Η μόνη ρεαλιστική ελπίδα επιβίωσης της Νέας Αριστεράς είναι να αποσαφηνίσει όσο γίνεται το δικό της ιδεολογικο-πολιτικό στίγμα. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.
*Ομότιμος καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr