22/07/2026 1:08 πμ.
Στις 8 Ιουλίου 2026, ο 20χρονος Θοδωρής Ζαβραδινός -Καραμπαμπάς πέφτει θύμα των ένστολων καθαρμάτων της ΟΠΚΕ, πυροβολείται τουλάχιστον 21 φορές πισώπλατα, με κάποιες από τις σφαίρες να τον βρίσκουν στον κεφάλι, καθίσταται εγκεφαλικά νεκρός και 4 ημέρες αργότερα, υποκύπτει στα τραύματα του. Ο άοπλος Θοδωρής, ο οποίος είχε 89% αναπηρία, διέπραξε το «έγκλημα» του να μην σταματήσει για αστυνομικό έλεγχο, όντας περικυκλωμένος από μια κουστωδία ένοπλων τραμπούκων και δολοφόνων.
Άλλος ένας αθώος άνθρωπος δολοφονείται από μπατσικα πυρα, άλλη μια δολοφονία προστίθεται στην ατελείωτη λίστα των κρατικών εγκλημάτων και εμείς, στο ίδιο έργο θεατές. Οι ένοχοι μπάτσοι-δολοφόνοι θα υποβληθούν σε ποινές-χάδια για τα μάτια του κόσμου που αργότερα θα αναιρεθούν, ο Χρυσοχοΐδης θα επαναπαυτεί στην επικοινωνιακού χαρακτήρα…..«καταδίκη» του περιστατικού και ο φαύλος κύκλος της κρατικής βίας θα συνεχιστεί ακάθεκτος.
Δεν μπορεί κανείς, να ξεχάσει ούτε τον Νίκο Σαμπάνη, ούτε τον Κώστα Φραγκούλη, ούτε τον Χρήστο Μιχαλόπουλο, ούτε τον Κώστα Μανιουδάκη, ούτε τον Θοδωρή, ούτε κανένα θύμα της αστυνομικής βίας γιατί το πρόβλημα δεν έγκειται σε έναν, δύο ή εκατό διεστραμμένους άντρες, που «κατάλαθος» ή «με εύλογο κίνητρο» βασανίζουν, τραυματίζουν και δολοφονούν τον λαό. Το κύκλωμα της βίας έχει βαθιές ρίζες, στα έγκατα της βουλής, στα πρόσωπα των κυβερνώντων, στο συστημα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που θρέφει τα πρωτότοκα παιδιά του, τα μπατσικα τάγματα βιαστών, δολοφόνων και βασανιστών που το φρουρούν και το προστατεύουν απέναντι στον εχθρό-λαό.
«Αποστολή τους δεν είναι να δολοφονούν παιδιά», αλλά είναι κύριε Χρυσοχοΐδη, γιατί το παλαιό πρόσχημα των «μεμονωμένων περιστατικών», των «ανεκπαίδευτων ένστολων» και των «όπλων που εκπυρσοκροτούν», είναι πλέον ανύπαρκτο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα σε περιστατικά όπως αυτό του Θοδωρή. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως το «όπλο του μπάτσου είναι μαγικό, ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό».
Παράλληλα, λίγες ώρες αργότερα από την κρατική δολοφονία του Θοδωρή στο Άργος, το πρωί της Πέμπτης 9/7 σημειώνεται έκρηξη και μεγάλη πυρκαγιά σε εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο έπειτα από διαρροή εύφλεκτου υλικού στις εγκαταστάσεις, με τον τραγικό απολογισμό λίγες μέρες αργότερα να είναι ένας 54χρονος εργάτης νεκρός και άλλοι δέκα εργάτες τραυματισμένοι, δύο εκ των οποίων σε βαριά κατάσταση διασωληνομένοι. Μέσα σε διάστημα λίγων ωρών, η κρατική βία των πυροβολισμών στον ψαχνό συνάντησε την καπιταλιστική βία των εργοδοτικών δολοφονιών, αποδεικνύοντας με τον χειρότερο τρόπο την δομική φύση ενός συστήματος που δολοφονεί, ενός συστήματος που η ζωή μας κρίνεται ως αναλώσιμη και μπαίνει σε διαρκή κίνδυνο από τα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς έως τις αστυνομικές καταδιώξεις και τους ελέγχους.
Οι εργοδοτικές δολοφονίες, που όλο και πληθαίνουν από τα εργοστάσια έως την άσφαλτο των πόλεων, με πιο πρόσφατο στην μακρά λίστα των νεκρών της τάξης μας για τα κέρδη των αφεντικών, τον 20χρονο διανομέα που έχασε την ζωή του εν ώρα εργασίας στην Αγία Παρασκευή, δεν είναι, επίσης, ούτε «μεμονωμένα», ούτε «τυχαία» περιστατικά. Είναι η κερδοφορία των αφεντικών που κοστολογείται πιο ακριβά από την ανθρώπινη ζωή, είναι τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας που «κοστίζουν», είναι η εντατικοποίηση της εργασίας, είναι η συνεχής επιδείνωση των συνθηκών εργασίας που οδηγούν την εργατική τάξη στο έσχατο σημείο της υποτίμησης της, το θάνατο. Οι 201 τουλάχιστον νεκροί εργαζόμενοι εν ώρα εργασίας μέσα στο 2025 και η αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων» μέσα στο 2026 δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στον οποιοδήποτε να μιλήσει για «κακίες στιγμές και μεμονωμένες περιπτώσεις».
Η κρατική και καπιταλιστική βιαιότητα βρίσκεται παντού γύρω μας και το κόστος είναι βαρύ για τις ίδιες μας τις ζωές.Σήμερα, ένα παιδί με αυτισμό που πανικοβλήθηκε ενώπιον του αστυνομικού τραμπουκισμού, τιμωρήθηκε με θάνατο, όπως τόσοι άλλοι και όπως αύριο, ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί στην θέση του, όσο δεν τιμωρούμε στους δρόμους την κρατική τρομοκρατία.Παράλληλα, ένας εργάτης έχασε την ζωή του και άλλοι δέκα τραυματίστηκαν σε μια τυχαία μέρα στην δουλειά τους. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης που χάνουν την ζωή τους στη μάχη για το μεροκάματο, δεν είναι αριθμοί σε λίστες με στατιστικές. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι οι συνάδελφοι μας, είναι άνθρωποι της τάξης μας που αντιμετωπίζουμε τα ίδια καθημερινά προβλήματα και αύριο μπορεί να βρεθούμε εμείς στην θέση τους. Η αντίληψη της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας που υφιστάμεθα καθημερινά ως κομμάτι της εργατικής τάξης και της ταξικά προσδιοριζόμενης νεολαίας, ως κοινή μας υπόθεση είναι η πρώτη προϋπόθεση, η οποία οφείλει όσο ποτέ άλλοτε να μετουσιωθεί σε οργάνωση και αγώνα ενάντια στο σύστημα που μας συνθλίβει τις ζωές.
ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ
https://steki-fls.espivblogs.net/