Βρεθήκαμε στη Νεολαία Συνασπισμού στα τέλη του 20ού αιώνα. Σπούδαζε ιατρική και είχε μια φυσική ντροπαλότητα κι ευγένεια, μια αδιόρατη μελαγχολία μα και ένα κοφτερό μυαλό. Τον βοηθούσε να σπουδάσει η θεία του φιλοξενώντας τον, γιατί δεν ήταν από πλούσια οικογένεια ο Δημήτρης.
Ήξερα πως χρησιμοποιούσε την επιστήμη του για τους ανθρώπους και γινόταν έξαλλος με όσα ζούσαν οι νοσοκομειακοί γιατροί. Μιλούσαμε πότε πότε όλα αυτά τα χρόνια. Αγαπούσε βαθιά τα βιβλία, την πολιτική θεωρία, τη λογοτεχνία… «Να βρεθούμε στην Αθήνα», λέγαμε αφού η ζωή μάς είχε πάει σε διαφορετικές γωνιές.
Ο Δημήτρης, αριστερός ιδεολόγος «παλιάς κοπής», διάβαζε την «Εποχή», την παλιά «Αυγή», την «Εφημερίδα των Συντακτών» τουλάχιστον έως πρόσφατα. Κι αγαπούσε βαθιά τη μουσική, με ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια το «Γράμμα στον κύριο Γκάτσο» του Γιώργου Ανδρέου με τη φωνή της Τάνιας, εξαιτίας της πυκνότητας των συμβολισμών που υπάρχει στους στίχους:
Κι όταν γυρίσεις και σε δω
Μέσα στη στάμνα τη χρυσή νερό να φέρεις
Της λησμονιάς πικρό νερό…
Το πέταγμα, η προσπάθεια για ό,τι αληθινά καλό, μπορεί να χλευάζεται από τους δυνατούς ή τους κυνικούς κάθε χώρου, μα το αηδόνι τραγουδά. Ίσως αυτή να είναι η δυναμική μέσα στις αντιφάσεις μας μα πάντοτε παρούσα «έφοδος στον ουρανό» που υποσχέθηκε τόσο φάλτσα η «επανάσταση» κάποτε και καταλύει τόσο κυνικά ο συμβιβασμός σήμερα. Γιατί, όπως έχει επισημανθεί, ο Οιδίποδας δεν νικά τη Σφίγγα και δεν λύνει ποτέ το αίνιγμα (μας), ο Άμλετ δεν βρίσκει την απάντηση ποτέ στην υπαρξιακή του (μας) αγωνία, οι Δαναΐδες, οι μικρές του Δαναού κόρες που ’βλεπαν το νερό να χύνεται από τα τρύπια τους πιθάρια, νικιούνται ως μετανάστριες στους Ικέτες τελικά, κι η Αντιγόνη θανατώνεται πάντοτε στη σπηλιά.
Αλλά από όλους αυτούς τους ήρωες ανά τους αιώνες δεν έχει σημασία τι χάνεται (έτσι κι αλλιώς χαμένο μέσα στη βεβαιότητα του θανάτου μας) αλλά τι διασώζεται: η αγωνιζόμενη παρουσία κι ας προσπερνάει πάντα η άνοιξη όσους/ες την προσμένουν.
Τελευταία φορά τον συνάντησα πριν από λίγα, σχετικά, χρόνια στο αντιρατσιστικό. Τρώγαμε ύστερα από μια εκδήλωση κάτι από τις κουζίνες του κόσμου. Ο Δημήτρης χαμογέλασε: Ακόμη κι εδώ μαλάκες είναι οι ρατσιστές, κοίτα τι γεύσεις χάνουν!
Πίσω από την πραότητα, την ευγένεια, το διακριτικό δόσιμο στους και στις ασθενείς, το κριτικό ήθος, ο Δημήτρης ήθελε ακόμη να τη ρουφήξει τη ζωή. Και τώρα έγινε φωτογραφία συνοδευμένη από την τραγική είδηση. Και τώρα έγινε Μνήμη… Ο νεαρός γιατρός δεν μένει πια εδώ…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr