Η δική της Κόλαση
★☆☆☆☆
(Her Private Hell, ΗΠΑ, Δανία, 2026, 110’)
Σκηνοθεσία: Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν
Ηθοποιοί: Σόφι Θάτσερ, Τσαρλς Μέλτον, Χαβάνα Ρόουζ Λιου
Έπειτα από δέκα χρόνια, ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν, που έγινε ευρύτερα γνωστός όταν κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάνες για την εξαιρετική ταινία «Drive» (2011), επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με μια ταινία που φέρει όλα τα γνώριμα χαρακτηριστικά της φιλμογραφίας του. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια φουτουριστική μητρόπολη και ακολουθεί δύο παράλληλες αφηγήσεις: ο Private K, ένας Αμερικανός στρατιώτης, αναζητά την κόρη του, πεπεισμένος ότι έχει παγιδευτεί στην Κόλαση, ενώ η Elle, μια ανερχόμενη σταρ, βλέπει τη ζωή της να ανατρέπεται όταν ο πατέρας της, ο Johnny Thunders, αποφασίζει να παντρευτεί τη μυστηριώδη Dominique, την πρώην κολλητή της φίλη.
Το «Η δική της Κόλαση» είναι ένα έργο υψηλής αισθητικής που συνομιλεί όμως μόνο με τον δημιουργό του και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα. Ο Ρεφν κατασκευάζει μια ταινία που απευθύνεται κυρίως στους σκληροπυρηνικούς θαυμαστές του, χωρίς ποτέ να ενδιαφέρεται να φέρει στο προσκήνιο την όποια αλληγορία κρύβεται πίσω από τα εντυπωσιακά σκηνικά και τα νέον φώτα.
Η ταινία του μοιάζει περισσότερο με συρραφή καλαίσθητων πλάνων παρά ένα ολοκληρωμένο έργο. Δημιουργεί μια ελκυστική ατμόσφαιρα που ομολογουμένως σε υπνωτίζει στην αρχή αλλά όσο η ταινία κυλάει, αυτό το αίσθημα χάνεται και το αντικαθιστά η ανία καθώς δεν υπάρχει πλοκή. Όλα είναι επιφανειακά και οι γυναικείοι χαρακτήρες απλά περιφέρονται στην οθόνη, με τον Ρεφν να τους αντιμετωπίζει περισσότερο ως αντικείμενα, ως μέρος μιας φετιχιστικής φαντασίωσης -κάτι που αποδεικνύεται σε μια άκρως προβληματική σκηνή-, ενώ προσπαθεί να συνδέσει την ιστορία του Private K με αυτήν της Elle, χωρίς να το καταφέρνει, αντιθέτως μπερδεύει ακόμα περισσότερο την υποτυπώδη πλοκή της ταινίας.
Επιδιώκει να κάνει αυτό που κάνει συχνά τα τελευταία χρόνια: να σοκάρει, να δημιουργήσει έργα που θα προκαλέσουν συζητήσεις για τη στιλιζαρισμένη βία τους και την αντισυμβατική τους αφήγηση. Όμως αυτό δεν λειτουργεί πλέον. Η προσέγγισή του είναι παρωχημένη, χιλιοειπωμένη, μοιάζει σχεδόν χιουμοριστική και αντί να σοκάρει αφήνει τον θεατή παγερά αδιάφορο και προβληματισμένο περισσότερο για τις εμμονές του σκηνοθέτη, παρά με όσα συμβαίνουν στην οθόνη.
Μια απόλυτα κενή ταινία, από έναν κάποτε πολλά υποσχόμενο δημιουργό, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει την επιτήδευση, με τις ταινίες του να μοιάζουν περισσότερο με καλοφωτισμένες διαφημίσεις που προσπαθούν μάταια να δημιουργήσουν το δικό τους σύμπαν α λα Ντέιβιντ Λιντς ή να συνομιλήσουν με το ιταλικό giallo, αλλά τελικά σκοντάφτουν στη ματαιοδοξία και την εσωστρέφεια.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Θρέψε κοράκια
★★★
(Cria Cuervos, Ισπανία, 1976, 100’)
Σκηνοθεσία: Κάρλος Σάουρα
Ηθοποιοί: Ανα Τόρεντ, Τζέραλντιν Τσάπλιν
Μετά τον θάνατο των γονιών της, η οκτάχρονη Άννα μεγαλώνει με τις αδελφές της στο σπίτι της αυστηρής θείας τους, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα και η φαντασία συγχέονται. Πενήντα χρόνια μετά την πρεμιέρα του και τη βράβευσή του με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και το Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Κανών, το «Θρέψε κοράκια» επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, με τον Κάρλος Σάουρα να μετατρέπει την ιστορία μιας οικογένειας σε μια βαθιά αλληγορία για τη μνήμη, το τραύμα και τη μεταφρανκική Ισπανία.
Μια θέση στον ήλιο
★★★☆☆
(A Place in the Sun, ΗΠΑ, 1951, 117’)
Σκηνοθεσία: Τζορτζ Στίβενς
Ηθοποιοί: Μοντγκόμερι Κλιφτ, Ελίζαμπεθ Τέιλορ
Διχασμένος ανάμεσα στη σύζυγό του και τη γυναίκα που αγαπά, ένας φτωχός άνδρας οδηγείται σε μια μοιραία απόφαση. Βραβευμένο με έξι Όσκαρ, το κλασικό μελόδραμα του Τζορτζ Στίβενς, παρά τις επιμέρους αδυναμίες του και την κάπως παρωχημένη αφήγησή του, παραμένει μια οξυδερκής ματιά πάνω στην αμερικανική κοινωνία και στο πώς η κοινωνική φιλοδοξία και η επιδίωξη της ταξικής ανέλιξης μπορούν να οδηγήσουν στην ηθική κατάρρευση.
Τρέξε, Λόλα, τρέξε
★★★★☆
(Run, Lola, Run, Γερμανία, 1998, 80’)
Σκηνοθεσία: Τομ Τίκβερ
Ηθοποιοί: Φράνκα Ποτέντε, Μόριτς Μπλάιμπτροϊ
Η Λόλα έχει μόλις 20 λεπτά στη διάθεσή της για να βρει 100.000 μάρκα και να προλάβει τον φίλο της σ’ ένα μοιραίο ραντεβού. Μόνο που η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται τρεις φορές με μικρές παραλλαγές. Η θρυλική ταινία του Τομ Τίκβερ, με την εξαιρετική Φράνκα Ποτέντε σε έναν από τους πιο εμβληματικούς ρόλους των ’90s, είναι ένα συναρπαστικό παιχνίδι με τον χρόνο, την τύχη και τις αλυσιδωτές συνέπειες κάθε επιλογής. Με πρωτοποριακό μοντάζ, ανατρεπτική αφηγηματική δομή, animation, split screens και ένα εκρηκτικό techno soundtrack, αποτελεί μέχρι και σήμερα μία από τις πιο επιδραστικές ταινίες του σύγχρονου ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Σταυροί στο μέτωπο
★★★★★
(Paths of Glory, ΗΠΑ, 1957, 88’)
Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Ηθοποιοί: Κερκ Ντάγκλας, Ραλφ Μίκερ, Αδόλφ Μενζού
Στη Γαλλία του 1916, το παράλογο σχέδιο ενός μεγαλομανούς στρατηγού αποτυγχάνει και η στρατιωτική ηγεσία αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους στους απλούς στρατιώτες, ενώ ο συνταγματάρχης Νταξ προσπαθεί να αποτρέψει την άδικη τιμωρία τους.
Ο Κιούμπρικ σκηνοθετεί μία από τις καλύτερες αντιπολεμικές ταινίες του παγκόσμιου σινεμά, με τον Κερκ Ντάγκλας να παραδίδει μια αξεπέραστη ερμηνεία και ένα σενάριο που παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο, μιλώντας για τον παραλογισμό, την υποκρισία και την τεράστια απόσταση που χωρίζει αυτούς που διοικούν από εκείνους που θυσιάζονται στο πεδίο της μάχης.
Διαβάστε περισσότερα