27/07/2026 12:59 πμ.
Ένα από τα πρόσωπα που συνδέονται στενά με τις πολιτικές αυτές είναι η Λ. Μενδώνη, η οποία, όχι τυχαία, κατέχει τη θέση της υπουργού πολιτισμού σε διαδοχικές κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Το συγκεκριμένο υπουργείο αποτελεί οργανικό κομμάτι της περίφημης σύμβασης εκκένωσης και ανάπλασης της προσφυγικών κατοικιών. Έτσι, επιλέξαμε το Σάββατο 27/6 να βρεθούμε σε ένα από τα πολλά ακίνητα ιδιοκτησίας της, στην οδό Κερασούντος 19 στα Ιλίσια, και να αναγράψουμε στην είσοδο “Μενδώνη Δολοφόνε”.
Στις 22 Ιουνίου ο σύντροφος, φίλος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων προσφυγικών Αριστοτέλης Χατζής διακομίστηκε στο νοσοκομείο Γεννηματάς έπειτα από 138 ημέρες απεργίας πείνας. Με τη ζωή του να κρέμεται από μια κλωστή, ο σύντροφος στάθηκε με πείσμα στη συλλογική δέσμευση υπερασπιζόμενος τον αγώνα και το δίκιο της κοινότητας. Την ίδια στιγμή ο κυβερνητικός σχηματισμός επέλεξε να θεμελιώσει το διακηρυγμένο δόγμα του <<Ο νόμος πάνω από τη ζωή>>. Σπασμωδικά μα με συνέπεια συνέχισε να λανσάρει την πλατφόρμα εθελούσιου φακελώματος κατοίκων ενώ ο Νίκος Χαρδαλιάς εμφανίστηκε ατσαλάκωτος να αναπαράγει τα δικά του ψέματα. Σύντομα, ξέσπασε και η διασπορά ενός ηθικού πανικού συσχετιζόμενου με την αντανακλαστική πορεία έξω από το σπίτι του τελευταίου, που τον καταδείκνυε ως <<Δολοφόνο>> και πρωταίτιο της κατάστασης. Έκτοτε, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός επένδυσε σε έναν πρωτοφανή εξισωτισμό, από τη μια της βίας που δεχόνταν τα σώματα του Αρίστου και της Suzon ως συνέπεια της επιλογής να προασπιστούν την ζωή και την αξιοπρέπεια 400 ανθρώπων και από την άλλη της αυθύπαρκτης βίας που βρήκε έκφραση στα ντουβάρια της Αγίας Παρασκευής.
Η παραπάνω επικοινωνιακή ρητορική αποτελεί δείγμα της ξεκάθαρης θανατοπολιτικής που επέλεξε το κράτος. Πιο συγκεκριμένα αποτελεί πέρασμα από την σθεναρή άρνηση διαλόγου στην αναζήτηση όλων εκείνων των επιφάσεων και των <ναι μεν αλλά>> που θα αποπροσανατόλιζαν από το ενδεχόμενο -που ακόμη και σήμερα- φλερτάρει με τις πιθανότητες. Με τον θάνατο του πρώτου απεργού πείνας στην Ελλάδα να χτυπάει την πόρτα, τόσο οι φλύαρες συσχετίσεις όσο και οι εκκωφαντικές σιωπές για την ζωή του, αποτελούν εκφορές μια αγωνίας απομάκρυνσης από τις δολοφονικές ευθύνες.
Για εμάς η έννοια της ζωής δεν είναι μια διαπραγματεύσιμη έννοια. Άλλωστε το να αγωνίζεσαι σημαίνει πρωτίστως να αγκαλιάζεις τις ευθύνες απέναντί της. Σε αυτή την κατεύθυνση, ο αγώνας υπεράσπισης των Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι ένας αγώνας για την αυτοδιάθεση και τον αυτοκαθορισμό της ζωής στα πλαίσια της κοινότητας. Με τον αγώνα να υπερβαίνει τα εσκεμμένα, και τον Αρίστο στην αντίστροφη μέτρηση να δηλώνει πως “τώρα ξεκινάει” ο χαρακτηρισμός <<ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ>> ίσως ακούγεται οξύμωρος. Άλλωστε η αποφασιστικότητα γεννά νοήματα που προσπερνούν την κυριότητα όσων στέκονται απέναντι. Ωστόσο, ο αγώνας αυτός συμπυκνώνει παράλληλα αναρίθμητες κοινωνικές αφορμές και κατευθύνσεις. Το δικαίωμα στην στέγη, οι αδιαμεσολάβητες σχέσεις στην προοπτική του συλλογικού, οι επιταγές της αλληλεγγύης σε ρήξη με εκείνες της εκμετάλλευσης, αποτελούν μονάχα μερικά από τα αιτήματά του. Στο σύνολο αυτών λοιπόν ο καθένας κρίνεται στη βάση των εξουσιών του, των επιλογών του και της θέσης του και όσοι βρίσκονται απέναντι γνωρίζουμε καλά τι είναι και ποιες πολιτικές υπηρετούν.
Ένα από τα πρόσωπα που συνδέονται στενά με τις πολιτικές αυτές είναι η Λ. Μενδώνη, η οποία, όχι τυχαία, κατέχει τη θέση της υπουργού πολιτισμού σε διαδοχικές κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Το συγκεκριμένο υπουργείο αποτελεί οργανικό κομμάτι της περίφημης σύμβασης εκκένωσης και ανάπλασης της προσφυγικών κατοικιών. Έτσι, επιλέξαμε το Σάββατο 27/6 να βρεθούμε σε ένα από τα πολλά ακίνητα ιδιοκτησίας της, στην οδό Κερασούντος 19 στα Ιλίσια, και να αναγράψουμε στην είσοδο “Μενδώνη Δολοφόνε”.
ΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΑ, ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
10-100-1000 καταλήψεις ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης
Συνέλευση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες