Η Βενεζουέλα παραμένει βυθισμένη στο πένθος για τους περισσότερους από 5.500 νεκρούς, με τους συγγενείς να συνεχίζουν να ψάχνουν τα συντρίμμια ελπίζοντας πια όχι σε ένα απίθανο θαύμα, αλλά στην ανεύρεση των δικών τους για να τους θάψουν και κάπου 23.000 να μένουν ακόμη σε 107 πρόχειρους καταυλισμούς. Όμως οι πολιτικές διεργασίες εξελίσσονται ραγδαία.
Χτες, 28 Ιουλίου, επέτειος των τελευταίων προεδρικών εκλογών το 2024 που η αντιπολίτευση δεν αναγνώρισε, αλλά και γέννησης του εμπνευστή της μπολιβαριανής επανάστασης Ούγκο Τσάβες, κυβερνητικές και αντικυβερνητικές οργανώσεις έκαναν πολιτικές συγκεντρώσεις με το βλέμμα στραμμένο στην 1η Αυγούστου, όταν θα ξεκινήσουν συνομιλίες ανάμεσα σε εκπροσώπους τους με στόχο να συνδιαμορφωθεί ένας οδικός χάρτης για διενέργεια εκλογών «κάποια στιγμή», σε μια διαδικασία μετάβασης, «οργανωμένης» από τις ΗΠΑ.
Μετά τη στρατιωτική επέμβαση και την απαγωγή του προέδρου Μαδούρο, η απαίτηση για αναγνώριση της φερόμενης νίκης του Γκονσάλες Ουρούτια (άχρωμου εξ ανάγκης αντικαταστάτη της Κορίνα Ματσάδο μετά την απαγόρευση της υποψηφιότητάς της) δεν βρίσκεται στην ατζέντα των ΗΠΑ. Ο Τραμπ, παρά το Νόμπελ που του χάρισε, άφησε μάλιστα και εκτός συνομιλιών την Κορίνα Ματσάδο.
Αντ’ αυτής, ο Τραμπ επέλεξε ως απεσταλμένη του και συνομιλήτρια της κυβέρνησης την Ντινόρα Φιγκέρα, πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης του 2015-2020, τον μόνο θεσμό που η Ουάσινγκτον αναγνωρίζει ως «δημοκρατική αρχή» της χώρας. Ενός Κοινοβουλίου, δηλαδή, που εκλέχτηκε πριν από 11 χρόνια και (ενώ σε αυτό το διάστημα ψηφίστηκε νέα Βουλή) παρέτεινε αυθαίρετα την «ισχύ» του «έως ότου γίνουν προεδρικές εκλογές», χωρίς καμία νομιμοποίηση.
Αν η Φιγκέρα θα επιδιώξει να υπάρξει μια ελάχιστη συμφωνία για τη θεσμική αναδιάρθρωση που ζητά ώστε να προχωρήσουν σε εκλογές, βασικός στόχος της κυβέρνησης, όπως δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών και επικεφαλής του κυβερνώντος PSUV Ντιοσντάδο Καμπέγιο, είναι η άρση των κυρώσεων, ένα αίτημα που εξ αρχής έχει αποτελέσει προϋπόθεση για οποιαδήποτε παραχώρηση.
Οι ερμηνείες της κυριαρχίας
«Η Ντέλσι έχει κάνει φανταστική δουλειά» επανέλαβε ο Τραμπ για την υπηρεσιακή πρόεδρο της Βενεζουέλας, την περασμένη Παρασκευή από το Οβάλ Γραφείο, τονίζοντας τα οφέλη που πετυχαίνουν οι αμερικανικές επιχειρήσεις (και ο λαός της χώρας, πρόσθεσε) από το πετρέλαιο, που στην πραγματικότητα καρπώνεται η Ουάσινγκτον. Και αυτή η «φανταστική δουλειά» -αιτία προστριβών με μικρές ομάδες τσαβίστας που σε διαδηλώσεις έκαψαν αμερικανικές σημαίες-, εμπεριέχει και τον τρόπο με τον οποίο η υπηρεσιακή κυβέρνηση εκτελεί κάποιες από τις επιθυμίες και «οδηγίες» της Ουάσινγκτον.
Την ίδια ημέρα των τραμπικών εγκωμίων, ο Βενεζουελάνος ΥΠΕΞ Φέλιξ Πλασένσια ανακοίνωσε τη «σθεναρή και αμετάκλητη» απόφαση της χώρας να καταγγείλει το Καταστατικό της Ρώμης και να αποχωρήσει από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), επικαλούμενη την «εργαλειοποίηση» του διεθνούς θεσμού και τις διακρίσεις και προκαταλήψεις του καθώς επικεντρώνει το έργο του δυσανάλογα σε αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες παραγνωρίζοντας «το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση και την κυριαρχία».
Αυτό το τελευταίο ήταν ακριβώς το σκεπτικό που παρέθεσε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο στα μέσα Ιουλίου καταγγέλλοντας το ΔΠΔ ότι διεξάγει έναν πόλεμο κατά των ΗΠΑ, «όχι με σφαίρες, όχι με πυραύλους, αλλά με την ισχύ του λεγόμενου διεθνούς δικαίου». «Αν πιστεύουν ότι μπορεί να μας στερήσουν την κυριαρχία μας, θα τους διδάξουμε την πλήρη έννοια της αμερικανικής αποφασιστικότητας», δήλωσε λανσάροντας μια επίσημη καμπάνια της αμερικανικής κυβέρνησης για την «αποδυνάμωση και διάλυση» του ΔΠΔ, μέσα από πιέσεις σε χώρες για να εγκαταλείψουν τον διεθνή οργανισμό αλλά και με εκβιασμούς και απειλές για παύση αμερικανικής βοήθειας για όσες δεν «συμμορφωθούν».
Και στο μεταξύ αμερικανικές εταιρείες περιμένουν σαν κοράκια πάνω από τα συντρίμμια μιας καταστροφής που θα απαιτήσει 17,2 δισ. ευρώ για να αποκατασταθεί, όπως έλεγε ο κοινωνιολόγος και τσαβίστα πρώην υπουργός Ελίας Χουάουα σε κείμενό του στο La Estrategia. «Εκμεταλλευόμενα την καταστροφή αμερικανικά στρατεύματα εγκαταστάθηκαν, πολεμικά πλοία αγκυροβολούν στις ακτές μας και ο εναέριος χώρος μας διασχίζεται από αεροσκάφη και drones μιας κατοχικής δύναμης. Ανακοινώνουν μεγαλειώδεις ανοικοδομήσεις μαζί με την κυβέρνηση του Ισραήλ. Και ήδη από τη Λα Γουάρια ξεκινά μια διαδικασία “εξευγενισμού” και εκτοπισμού του ντόπιου πληθυσμού, ώστε η οικογένεια Τραμπ, οι σύμμαχοι και οι επιχειρηματικοί της εταίροι να αποκτήσουν τα καλύτερα οικόπεδα για να αναπτύξουν έναν κατασκευαστικό κόμβο με τουριστικές, λιμενικές και αεροπορικές υπηρεσίες… Μια ατιμία που επιδεινώνεται από τη σιωπή των πολιτικών ηγεσιών όλων των “επιτρεπόμενων” εκπροσώπων με ευθύνες στους διάφορους κρατικούς θεσμούς, που φαίνεται πως ενδιαφέρονται περισσότερο να εμφανίζονται ως η καλύτερη επιλογή συνεργασίας με το αποικιακό σχέδιο του Τραμπ παρά να εκπληρώνουν το συνταγματικό χρέος τους να διατηρήσουν την ακεραιότητα και την αξιοπρέπεια της Δημοκρατίας»…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr