Αγαπητή Λίνα
Λυπάμαι βαθιά έως καθόλου που δεν μπορώ να σε αποκαλέσω «αξιαγάπητη». Να με συγχωρείς πολύ έως ελάχιστα γι’ αυτό. Αλλά, βλέπεις, εδώ πέρα που είμαι (πάνω, κάτω δεν υπάρχει. Μόνο πέρα, και για κάποιους που δεν, υπάρχει και το πολύ πιο πέρα – σ’ το λέω να πάρεις τα μέτρα σου)… εδώ σαπέρα που είμαι το λοιπόν, έχω πολύ χρόνο. Δεν τον σπαταλώ ωστόσο, αλλά παρ’ όλα αυτά σε παρακολουθώ.
Ελπίζω να μη σ’ ενοχλώ! Το ξέρω πως οι πεθαμένοι θεωρούνται κάπως φορτικοί. Κι εσύ βλέπω πως έχεις ανοίξει δουλειές με φούριες! Ε, αυτά είναι τα καλά της αιωνιότητας: κανείς δεν βιάζεται. Εδώ δεν έχουμε εκλογές, βλέπεις, άρα ούτε εργολαβίες και νομοσχέδια που περνάνε νύχτα ή μες στο κατακαλόκαιρο, για να προλάβουμε να «τακτοποιήσουμε» κάποια θεματάκια και κάποιους θεματοφύλακες. Με εννοείς τι εννοώ φαντάζομαι…
Διάβασα το τελευταίο σου νομοσχέδιο. Συγχαρητήρια! Καταφέρατε να ιδιωτικοποιήσετε μέχρι και τη λέξη «δημόσιο», χωρίς να την καταργήσετε. Αυτό θέλει τέχνη. Και θράσος. Εσύ βέβαια έχεις κάτι πολύ περισσότερο: στέκα! Και τι στέκα – τριαξονική! Αλεξικέραυνο του Πολιτισμού και της Πολιτικής! Πέφτει πάνω της η διαφθορά και την αφομοιώνει αμέσως. Τη βάζει κατευθείαν στα έγκατά σου. Μήτε ο Δίας δεν έκρυβε τόσους κεραυνούς μέσα του όσους εσύ.
Ετσι μάλιστα. Πώς να μη νιώθεις πως σου ανήκει κάθε αρχαίος ναός, κάθε μουσείο, αφού είσαι υπεράνω του αρχηγού των θεών; Ασε που ίσως τελικά να είσαι και η μεγαλύτερη περφόρμερ και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού.
Ασε που έχετε, εσύ και οι όμοιοί σου, φοβερή σχέση με τις λέξεις εκεί κάτω: Δεν απολύετε. Εξορθολογίζετε.
Δεν εγκαταλείπετε. Αναδιαρθρώνετε. Δεν ξεπουλάτε. Διαχειρίζεστε. Σε λίγο θα πείτε πως δεν θα πεθαίνουμε κιόλας – θα μεταβαίνουμε σε εναλλακτικό μοντέλο βιολογικής λειτουργίας 2.0. Μοντέλο που ισχύει και για τους ζωντανούς βέβαια, επί διακυβερνήσεώς σας: Κάποτε οι αρχαίοι έχτιζαν ναούς για τους θεούς. Σήμερα χτίζετε business plans για τους νέους θεούς σας, τους χορηγούς.
Τους ηθοποιούς, άραγε, τους θυμάσαι; Τους χορευτές; Τους τεχνικούς; Κάποιους που τους λένε «καλλιτέχνες»; Είναι αυτοί που χειροκροτούνται όρθιοι, τους κλείνουν τα μικρόφωνα σαν είναι να διεκδικήσουν δικαιώματα και τους στέλνουν να περιμένουν όρθιοι στην ουρά του ΕΦΚΑ. Είναι οι μόνοι εργαζόμενοι που σαν διαμαρτύρονται, τους λέτε πως «η τέχνη δεν είναι επάγγελμα, είναι λειτούργημα»… Πολύ βολικό. Κανείς δεν είπε ποτέ σε υδραυλικό ότι η αποχέτευση είναι λειτούργημα.
Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά μου μαζί σου; Είναι πως έχεις εσύ μαζί μου. Γιατί εγώ δεν αγαπούσα τα μνημεία δίχως μνήμη. Γιατί εγώ λάτρευα όσους τα κρατούσαν ζωντανά. Ξέρεις, η Ιστορία έχει εγγραφεί πάνω σε όσα εσύ ξεπουλάς. Και είναι πολύ ευγενική για να τσακωθεί μαζί σας. Απλώς σας μετακινεί. Μερικές φορές σε μια παράγραφο. Αλλες, σε μια υποσημείωση. Φορές, ούτε καν εκεί.
Λένε πως στους νεκρούς έχει φύγει το σώμα και έχει μείνει η ψυχή. Λέω πως στους ζωντανούς μπορεί πανεύκολα να μείνει το σώμα (να περισσεύει μάλιστα) και να έχει φύγει η ψυχή. Ή μήπως αυτά είναι ζόμπι; Γιατί ο νεκρός δεν είναι αυτός που δεν αναπνέει. Είναι αυτός που περνάει δίπλα από μια τραγωδία και τη βλέπει σαν διοικητική εκκρεμότητα. Δεν ξέρω – τι να πω κι εγώ, πεθαμένος άνθρωπος… Αλήθεια, πάντα ήθελα να σε ρωτήσω: Εσύ, πόσο ζωντανή είσαι;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr