Το ημερολόγιο δείχνει Αύγουστο και η χώρα παραδίδεται για άλλη μια φορά στις φλόγες. Πολίτες και εθελοντές δίνουν άνιση μάχη στα πύρινα μέτωπα, την ώρα που οι κάτοικοι παρακολουθούν παγωμένοι τις περιουσίες τους να απειλούνται και τους κόπους μιας ζωής να γίνονται στάχτη. Στο ίδιο έργο θεατές, η πολιτεία οχυρώνεται πίσω από το μόνιμο άλλοθι των «ακραίων συνθηκών». Από τη Βοιωτία και το Πόρτο Γερμενό μέχρι τη Φωκίδα, τον Ασπρόπυργο και το Κουνουπέλι της Ηλείας, το αποτέλεσμα παραμένει τραγικά το ίδιο: στάχτη και μπούρμπερη.
Η μεσαιωνική αυτή φράση περιγράφει ανάγλυφα την κατάσταση των δασών, των σπιτιών και του ίδιου του μέλλοντός μας. Βρισκόμαστε σε πόλεμο. Μόνο που αυτός ο πόλεμος δεν διεξάγεται με ξένους εισβολείς. Είναι μια μάχη ενάντια στην αδράνεια, την ανικανότητα και την εγκληματική έλλειψη κρατικής πρόληψης. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής αποτελεί, αναμφίβολα, την πρώτη και αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Ωστόσο, το μπαράζ μηνυμάτων από το «112» και οι μαζικές εκκενώσεις οικισμών έχουν μετατραπεί από εργαλεία έκτακτης ανάγκης σε πολιτικό άλλοθι. Οταν η μοναδική οργανωμένη στρατηγική ενός κράτους εξαντλείται στο «τρέξτε να σωθείτε», τότε η διοίκηση έχει ήδη συνθηκολογήσει με την καταστροφή, ανακράζοντας κυνικά: «γαία πυρί μιχθήτω».
Δεν νοείται να βαφτίζεται «επιτυχία» η απουσία θυμάτων, όταν την ίδια στιγμή σβήνονται από τον χάρτη ολόκληρα οικοσυστήματα, απανθρακώνονται ζώα και οι κόποι των πολιτών μετατρέπονται σε αποκαΐδια. Η απώλεια του φυσικού πλούτου στη Δυτική Αττική και τη Στερεά Ελλάδα συνιστά έναν αργό, πνιγηρό θάνατο για την ποιότητα της ζωής μας. Νισάφι πια με την εγκληματική απουσία πρόληψης. Τα δάση δεν προστατεύονται την ώρα της κρίσης, βασιζόμενα αποκλειστικά στις ηρωικές προσπάθειες πυροσβεστών που ξεπερνούν τα όρια των ανθρωπίνων αντοχών. Η προστασία χτίζεται νωρίτερα, τον χειμώνα. Αντίθετα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με υποστελεχωμένες δασικές υπηρεσίες, βουνά γεμάτα καύσιμη ύλη δίπλα σε οικισμούς και έναν γερασμένο στόλο εναέριων μέσων.
Το ερώτημα των εθνικών προτεραιοτήτων είναι πλέον αμείλικτο: είναι τουλάχιστον ειρωνικό να επενδύονται δισεκατομμύρια για την αγορά υπερσύγχρονων Rafale με σκοπό την άμυνα της χώρας, τη στιγμή που η εσωτερική γραμμή άμυνας καταρρέει και η πατρίδα μας καίγεται αβοήθητη από την έλλειψη βασικών πυροσβεστικών μέσων κατάσβεσης. Οταν οι μετεωρολόγοι προειδοποιούν έγκαιρα για «κόκκινο συναγερμό», η επίκληση της «κλιματικής κρίσης» ακούγεται ως φθηνή δικαιολογία. Γνώριζαν. Αλλά για άλλη μια φορά, επέλεξαν να ρισκάρουν στις πλάτες των πολιτών.
Το «στάχτη και μπούρμπερη» τείνει να γίνει η νέα μας κανονικότητα. Δεν μπορούμε όμως να συμβιβαστούμε, ούτε να ζήσουμε με το γκρίζο τοπίο, τον πνιγηρό καπνό που σκεπάζει την Αττική και την απόγνωση των ανθρώπων. Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο και δεν παραγράφονται με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Απαιτείται ριζική αλλαγή στρατηγικής εδώ και τώρα. Πριν η επόμενη πυρκαγιά κάνει στάχτη και το τελευταίο κομμάτι ζωής που μας έχει απομείνει. Την ίδια μας την ψυχή.
*Φιλολόγος, ποιήτρια, συγγραφέας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr