Οι εξελίξεις όσον αφορά την πυρηνική ενέργεια, για ειρηνική ή στρατιωτική χρήση, είναι συνήθως αργόσυρτες, αλλά ο γεωπολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται και τις επιταχύνει επικίνδυνα.
Σε μόλις μία 6ετία από την πρώτη προεδρία Ντόναλντ Τραμπ φτάσαμε από την κρίση της παγκοσμιοποίησης στο πρώτο οξύ πολεμικό επεισόδιο στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά τον πόλεμο, με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία. Και σε μία μόλις διετία προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ είχαμε διαδοχικά επεισόδια γεωπολιτικών κρίσεων, με αποκορύφωμα την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και όσα ακολούθησαν.
Αυτή η δυναμική ήταν αναπόφευκτο να παρασύρει και το ζήτημα των πυρηνικών, με πολλούς τρόπους: πρώτο, επειδή η ενεργειακή ανασφάλεια στρέφει το ενδιαφέρον στην παραγωγή ενέργειας από πυρηνικούς αντιδραστήρες. Δεύτερο, επειδή η πυρηνική ενέργεια συνδέεται με βασικές υποδομές (μεταφορές, μεταλλουργία, δίκτυα, τεχνολογίες αιχμής, ανθρώπινο δυναμικό υψηλής ειδίκευσης) που σχετίζονται και με το μεγάλο ζήτημα της ανταγωνιστικότητας. Τρίτο και σημαντικότερο, ή μάλλον πιο επίφοβο, επειδή πολλές χώρες σκέφτονται τη λύση της πυρηνικής ενέργειας για να αποκτήσουν τεχνογνωσία και υποδομές και να συντομεύσουν τον δρόμο για την απόκτηση πυρηνικών όπλων «εν ευθέτω χρόνω», για λόγους γεωπολιτικής «ασφάλειας».
Ετσι, φτάσαμε στο κρίσιμο σημείο να έχει δρομολογηθεί διεθνώς μια «κούρσα» για παραγωγή ενέργειας από πυρηνικούς αντιδραστήρες, που θα γεννήσει μια «γενιά» χωρών με πυρηνικές υποδομές. Θα είναι οι «λανθάνουσες πυρηνικές δυνάμεις», που θα έχουν συντομεύσει τον δρόμο για την απόκτηση πυρηνικών όπλων. Ο δρόμος αυτός είναι δυστυχώς ορθάνοιχτος σε μια συγκυρία που οι μονομερείς ενέργειες και οι ωμές επεμβάσεις έχουν αντικαταστήσει τις καταρρέουσες διεθνείς συναινέσεις, τόσο ώστε να υποβαθμίζεται ή και να εγκαταλείπεται και η συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.
Η Ελλάδα θα δεχθεί πολλές πιέσεις και από πολλές πλευρές για να μπει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στον «πυρηνικό δρόμο». Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει εντάξει στον σχεδιασμό της την παραγωγή και διάδοση στην ευρωπαϊκή ήπειρο των μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMR) μέχρι το 2030.
Τούτων δοθέντων, ο κίνδυνος δεν είναι ούτε θεωρητικός ούτε μακρινός, αλλά άμεσος. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι «προθυμοτέρα των προθύμων» στη συμμετοχή της σε «φιλόδοξα» γεωπολιτικά πρότζεκτ της Δύσης, φέρνει τον κίνδυνο πιο κοντά. Είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου να αποτραπεί η είσοδος της χώρας μας στο πυρηνικό μονοπάτι. Οσο περισσότερες χώρες κερδίζουν το «μπόνους» της πυρηνικής «ασφάλειας», τόσο πιο κοντά έρχεται η πυρηνική καταστροφή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr