Η Τζούντι Μάρεϊ, μητέρα των Άντι και Τζέιμι Μάρεϊ, εξήρε το μοντέλο ανάπτυξης του ιταλικού τένις και παράλληλα άσκησε έντονη κριτική στον τρόπο με τον οποίο η Σκωτία διαχειρίστηκε την τεράστια κληρονομιά που άφησαν οι επιτυχίες των δύο γιων της.
Η Μάρεϊ υπογράμμισε, σε συνέντευξή της στην Gazzetta dello Sport, ότι οι σύλλογοι και οι προπονητές αποτελούν τη βάση κάθε αθλητικού συστήματος και θεωρεί πως η ιταλική ομοσπονδία κατάφερε να αλλάξει κατεύθυνση, να επενδύσει στους ανθρώπους και να δημιουργήσει ένα μοντέλο που σήμερα παράγει πρωταθλητές όπως ο Γιάνικ Σίνερ, ο Λορέντσο Μουζέτι, ο Φλάβιο Κομπόλι και η Τζάσμιν Παολίνι.
Ερωτηθείσα για τη σκληρή κριτική της προς το σκωτσέζικο τένις, η Τζούντι Μάρεϊ τόνισε: «Είμαι πολύ απογοητευμένη και αποκαρδιωμένη. Έχουν περάσει περίπου 30 χρόνια από τότε που ανέλαβα τον ρόλο της διευθύντριας στο τεχνικό κομμάτι. Το έκανα γιατί ήθελα να προσπαθήσω να δημιουργήσω μια υποδομή που θα επέτρεπε στα παιδιά μας, στους καλύτερους νεαρούς Σκωτσέζους, να αναπτυχθούν και να ζήσουν τις ίδιες εμπειρίες με τα παιδιά άλλων χωρών. Όταν ξεκίνησα, δεν είχαμε εθνικό κέντρο. Ακόμη και σήμερα δεν έχουμε, αλλά τότε είχαμε επίσης ελάχιστα κλειστά γήπεδα».
«Υπήρχε μόνο ένα κλειστό κέντρο, μέσα σε ένα πανεπιστήμιο, με τέσσερα γήπεδα. Ως υπεύθυνη είχα μια σταθερή κράτηση σε αυτά τα γήπεδα, αλλά δεν είχα προσωπικό: ήμουν εντελώς μόνη. Ήξερα σε τι έμπαινα, γιατί είχα μεγαλώσει μέσα στο σκωτσέζικο τένις και γνώριζα την κατάσταση. Πρακτικά δεν υπήρχε τίποτα, οπότε από πολλές απόψεις ξεκινούσαμε από λευκό καμβά. Επειδή δεν είχα συνεργάτες, κατάλαβα ότι με τον καιρό θα έπρεπε να δημιουργήσω μια ομάδα ανθρώπων. Το πρόβλημα ήταν το μπάτζετ, το οποίο ήταν πραγματικά ελάχιστο: νομίζω περίπου 90.000 λίρες για ολόκληρη τη χώρα».
Η ίδια αποκάλυψε ότι έδωσε προτεραιότητα σε πολύ μικρές ηλικίες. «Αυτό που δημιουργήσαμε γεννήθηκε από τη δουλειά τη δική μου, κάποιων προπονητών στην περιφέρεια και των γονιών των παιδιών που είχα επιλέξει μεταξύ οκτώ και έντεκα ετών. Αυτή ήταν η ηλικιακή ομάδα στην οποία έδινα προτεραιότητα, γιατί σε αυτή την ηλικία μπορείς να επηρεάσεις περισσότερο την εξέλιξη. Όταν αργότερα αναλαμβάνεις παίκτες που έχουν εκπαιδευτεί από άλλους, πολλές φορές πρέπει πρώτα να γκρεμίσεις πολλά πράγματα πριν μπορέσεις να μεταδώσεις όχι μόνο τα τεχνικά, τακτικά, σωματικά και πνευματικά στοιχεία του παιχνιδιού, αλλά και τις αξίες, τον σεβασμό και την εργασιακή ηθική».
Η Τζούντι Μάρεϊ στάθηκε και στην ανάπτυξη προπονητών. «Καταφέραμε να δημιουργήσουμε και μια πολύ καλή ομάδα προπονητών. Πιθανότατα το πιο γνωστό όνομα είναι ο Λέον Σμιθ, αρχηγός της ομάδας μας στο Davis Cup και υπεύθυνος του ανδρικού βρετανικού τένις εδώ και πολλά χρόνια. Ξεκίνησε μαζί μου ως μαθητευόμενος όταν ήταν 20 ετών. Δεν μπορούσα να τον πληρώσω, αλλά εκείνος ήθελε να μάθει: ήταν νέος, ενθουσιώδης και διψασμένος να εξελιχθεί. Εκείνη την εποχή έμοιαζε λίγο με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, με διαμαντένια σκουλαρίκια και ξανθά μαλλιά. Όλα τα παιδιά τον θεωρούσαν πολύ κουλ. Ήταν εξαιρετικός και έχτισε μια εκπληκτική καριέρα».
Για τον τρόπο οργάνωσης του προγράμματος σε μια γεωγραφικά δύσκολη χώρα όπως η Σκωτία, ανέφερε: «Φέρναμε τα παιδιά από όλη τη Σκωτία τα Σαββατοκύριακα, γιατί τις υπόλοιπες ημέρες οι αποστάσεις ήταν πολύ μεγάλες. Οι γονείς θα έπρεπε να λείψουν από τη δουλειά και τα παιδιά από το σχολείο. Όταν έρχονταν στο μοναδικό μας κέντρο με κλειστά γήπεδα, ενθαρρύναμε όσους έμεναν κοντά να τα φιλοξενούν για τη νύχτα. Οργανώναμε διανυκτερεύσεις, μοιραζόμασταν τις υποχρεώσεις και μαθαίναμε στους γονείς πώς να διαχειρίζονται αγώνες και διοργανώσεις. Έμοιαζε με μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση, αλλά απέφερε πάρα πολλούς καρπούς».
Η Μάρεϊ εξήγησε τι δεν της αρέσει στο βρετανικό σύστημα. «Η LTA, συμπεριλαμβανομένης και της Σκωτίας, πέρασε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα. Τα παιδιά ηλικίας 10 έως 14 ετών μπαίνουν στα προγράμματα περιφερειακών κέντρων και απομακρύνονται από τους προπονητές που τα ανέπτυξαν, από τους συλλόγους που δημιούργησαν το αίσθημα του ανήκειν και από τα άλλα παιδιά με τα οποία είχαν συνηθίσει να παίζουν, ανεξάρτητα από το αν βρίσκονταν ή όχι στο ίδιο επίπεδο. Για να έχεις πιθανότητα να φέρεις κάποιον στην κορυφή, πρέπει να ξεκινήσεις από μια πολύ μεγάλη βάση. Και οι μεγάλοι αριθμοί βρίσκονται στους συλλόγους. Όταν αρχίζεις να μετακινείς τα παιδιά στα κέντρα, οι αριθμοί μειώνονται και τα παιδιά καταλήγουν να προπονούνται πάντα με τους ίδιους συνομηλίκους».
Η πιο σκληρή της κριτική αφορούσε τα παιδιά. «Απογοητεύουν τα παιδιά. Αυτό είναι το χειρότερο: εγκαταλείπουν τα παιδιά. Όλα μοιάζουν να έχουν αφεθεί στους γονείς, οι οποίοι πρέπει να οργανώνουν και να πληρώνουν τα πάντα. Κάποιοι από τους καλύτερους νέους μας επέλεξαν να προπονούνται στην Αγγλία. Εμείς θα έπρεπε να έχουμε ένα μεγάλο κέντρο, με δεκάδες και δεκάδες καλά παιδιά να έρχονται τα Σαββατοκύριακα. Και θα έπρεπε να έχουμε πολλά περιφερειακά κλειστά κέντρα. Στη Σκωτία υπάρχουν εννέα περιοχές τένις και καθεμία θα έπρεπε να έχει το δικό της κέντρο».
Η Μάρεϊ αποκάλυψε ότι αναγνώρισε πολλές από τις αρχές της δικής της δουλειάς στο μοντέλο της Ιταλίας. «Πέρυσι άκουσα τον Ντονάτο Καμπανιόλι, ελπίζω να προφέρω σωστά το όνομά του. Όταν προσπαθούσα να βελτιωθώ ως προπονήτρια και να κατανοήσω καλύτερα την ανάπτυξη των παικτών, παρακολουθούσα συνέδρια και σεμινάρια στο εξωτερικό για να μάθω από ανθρώπους που είχαν ήδη διανύσει αυτή τη διαδρομή. Είχα συναντήσει τον Ντονάτο σε κάποιες από αυτά τα συνέδρια. Πέρυσι πήγα να τον ακούσω σε ένα συνέδριο στο Ροχάμπτον και μίλησε για την εξέλιξη του ιταλικού τένις. Κατάλαβα αμέσως το μήνυμα, γιατί για μένα οι σύλλογοι και οι προπονητές είναι τα θεμέλια. Είναι η βάση οποιουδήποτε αθλήματος».
«Ο Ντονάτο εξήγησε ότι η ιταλική ομοσπονδία είχε εγκαταλείψει το συγκεντρωτικό σύστημα, στο οποίο τα παιδιά μεταφέρονταν σε εθνικά ή περιφερειακά κέντρα, και αποφάσισε να επενδύσει πολύ περισσότερο στα εσωτερικά προγράμματα των συλλόγων και στην επιμόρφωση των προπονητών. Με αυτό τον τρόπο, τα παιδιά μπορούσαν να παραμένουν περισσότερο στο δικό τους περιβάλλον, αλλά με καλύτερα προγράμματα».
«Θυμάμαι όταν η Ιταλία επένδυσε πάρα πολύ στην οργάνωση τουρνουά Futures, των 10.000 και 15.000 δολαρίων εκείνης της εποχής. Μια χρονιά νομίζω ότι είχατε περίπου 41. Τα παιδιά δεν χρειαζόταν να φύγουν από τη χώρα. Μπορούσαν να χτίσουν εκεί τη δική τους πορεία. Και είχατε έναν πολύ μεγάλο αριθμό παικτών επειδή είχατε επενδύσει στους συλλόγους. Πιστεύω ότι η ιταλική στρατηγική έχει παράγει εκπληκτικά αποτελέσματα».
Η Μάρεϊ αποκάλυψε ένα νέο σχέδιο που εξετάζει μαζί με τους δύο γιους της. «Οι μεγάλοι παίκτες είναι πρότυπα και αποτελούν τη βιτρίνα μιας τέτοιας προσπάθειας. Και η δική σας βιτρίνα είναι γεμάτη. Έχετε πάρα πολλούς πρωταθλητές και αυτό είναι φανταστικό. Ένα πράγμα που σκεφτόμαστε εμείς οι τρεις, εγώ, ο Τζέιμι και ο Άντι, είναι να δημιουργήσουμε ένα είδος φάρμας μέσα στην οποία θα υπάρχει ένα γήπεδο τένις».
«Θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιούμε για να οργανώνουμε masterclass, δράσεις συγκέντρωσης χρημάτων και αγώνες επίδειξης. Θα μπορούσαμε να φέρνουμε με λεωφορεία ομάδες παιδιών από σχολεία και να τους προσφέρουμε μια ολόκληρη ημέρα εμπειρίας μαζί μας. Προσπαθούμε να το δημιουργήσουμε σε ένα μέρος κοντά στο Ντάνμπλεϊν. Έναν χώρο όπου θα μπορούμε να δουλεύουμε με τον δικό μας τρόπο, έστω και σε μικρή κλίμακα. Για μένα θα ήταν υπέροχο να έχω ξανά έναν χώρο όπου θα μπορούσα να αρχίσω να χτίζω και να δημιουργώ μια ομάδα ανθρώπων. Θα προσπαθήσουμε να επιστρέψουμε στο τένις όλα όσα μας έχει δώσει».
The post Τζούντι Μάρεϊ: «Το ιταλικό τένις αποτελεί παράδειγμα για όλο τον κόσμο» appeared first on Tennis24.
Διαβάστε περισσότερα
Tennis24.gr