Τελευταία νέα
ΕΛ.Α.Σ. για φωτιές στη Δυτική Αττική: ”Πού πήγαν τα 20 εκατ. ευρώ του AntiNero;” Τάσος Χαλκιάς: Μπροστά στις στάχτες του ελληνικού ονείρου Τσίπρας: «Πώς θα πολεμήσουμε την ακρίβεια» – Στις 2 Σεπτεμβρίου η παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ: Τα «κρίσιμα ερωτήματα» μετά τις πυρκαγιές στη Δυτική Αττική – «Πού ακριβώς έγιναν τα έργα του AntiNero;» Δυτική Αττική: Κρίσιμα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής πρόληψης δασικών πυρκαγιών Αθήνα: «Κλείνει» ο λόφος Φινόπουλου – Σε αυξημένη ετοιμότητα ο δήμος για τον κίνδυνο πυρκαγιάς Χιροσίμα – Ναγκασάκι: Ένα έγκλημα όχι τόσο μακρινό Τι απαντά η Πυροσβεστική στο δημοσίευμα – καταγγελία πως δεν υπάρχουν αντιπυρικές ζώνες στη Δυτική Αττική Αρχιστράτηγου των ΗΠΑ στον Trump: «Οι βόμβες δεν αρκούν, το Ιράν θα σαρώσει τον Περσικό» ΣΥΡΙΖΑ: Η Δούρου ανοίγει το παιχνίδι – Κοτζιάς, Σταθάκης και ιστορικά στελέχη στο κάδρο Τραγωδία στην Πάρο: Νεκρό 4χρονο παιδί σε πισίνα beach bar – Προσήχθησαν οι γονείς και ο ιδιοκτήτης Νέα «έξοδος» με αιχμές από το κόμμα Καρυστιανού: «Γίναμε μάρτυρες μιας εσωτερικής μετάλλαξης»
Iskra.gr

Αρχιστράτηγου των ΗΠΑ στον Trump: «Οι βόμβες δεν αρκούν, το Ιράν θα σαρώσει τον Περσικό»

Αποκάλυψη: Ο αρχιστράτηγος των ΗΠΑ Dan Caine, έχει καταστήσει ιδιωτικά σαφές σε κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης του Donald Trump ότι η Αμερική χρειάζεται μια πολιτική και στρατιωτική έξοδο από τη σύγκρουση

Οι ιδιωτικές προειδοποιήσεις του στρατηγού Dan Caine, η εξάντληση κρίσιμων αμερικανικών αποθεμάτων και η διπλωματική κινητικότητα γύρω από τα Στενά του Hormuz αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από τη ρητορική της αμερικανικής υπεροχής: οι ΗΠΑ διαθέτουν τεράστια δυνατότητα καταστροφής, αλλά πολύ μικρότερη ικανότητα να μετατρέψουν αυτή την καταστροφή σε πολιτική νίκη.
Η συζήτηση που εξελίσσεται στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης για το πώς μπορεί να τερματιστεί ή έστω να αποκλιμακωθεί ο πόλεμος με το Ιράν αποτελεί ένδειξη ενός βαθύτερου στρατηγικού αδιεξόδου για την Ουάσιγκτον.
Σύμφωνα με το CNN, ο πρόεδρος του Μεικτού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ Dan Caine, έχει καταστήσει ιδιωτικά σαφές σε κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης του Donald Trump ότι η Αμερική χρειάζεται μια πολιτική και στρατιωτική έξοδο από τη σύγκρουση.
Ο λόγος είναι εξαιρετικά σοβαρός: οι διαθέσιμες επιλογές περαιτέρω στρατιωτικής κλιμάκωσης ενδέχεται όχι μόνο να αποτύχουν να επιτύχουν τους διακηρυγμένους αμερικανικούς στόχους, αλλά και να προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερη ιρανική αντίδραση.
Οι δραματικές συζητήσεις του αρχιστράτηγου των ΗΠΑ  με την αμερικανική ηγεσία 
Ο Caine έχει συζητήσει αυτούς τους προβληματισμούς με τον διευθυντή της CIA John Ratcliffe, τον υπουργό Εξωτερικών Marco Rubio και τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ JD Vance.
Και το σημαντικότερο στοιχείο δεν είναι απλώς ότι υπάρχουν επιφυλάξεις.
Είναι ότι, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, ένα τμήμα του ανώτατου αμερικανικού μηχανισμού εθνικής ασφάλειας θεωρεί πλέον απίθανο να εξαναγκαστεί η Τεχεράνη σε συνθηκολόγηση μόνο μέσω αεροπορικών βομβαρδισμών.
Αυτό είναι ίσως το πιο αποκαλυπτικό σημείο της σημερινής κρίσης.
Για δεκαετίες, η αμερικανική στρατιωτική αντίληψη στη Μέση Ανατολή οικοδομήθηκε σε μεγάλο βαθμό πάνω στην τεχνολογική υπεροχή, στην κυριαρχία στους αιθέρες, στα όπλα ακριβείας και στην πεποίθηση ότι η συντριπτική δυνατότητα προσβολής του αντιπάλου μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό αποτέλεσμα.
Στην περίπτωση του Ιράν, όμως, αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά ότι η δυνατότητα να καταστρέψεις έναν στόχο δεν ταυτίζεται με τη δυνατότητα να επιβάλεις τη θέλησή σου σε ένα κράτος.

«Η αεροπορική ισχύς έχει όρια»
Η φράση που αποδίδεται δημόσια στον Dan Caine —ότι «η αεροπορική ισχύς έχει τα όριά της»— αποκτά ιδιαίτερο βάρος ακριβώς επειδή προέρχεται από την κορυφή της αμερικανικής στρατιωτικής ιεραρχίας.
Το πρόβλημα της Ουάσιγκτον είναι δομικό.
Ο Donald Trump εξακολουθεί να αποφεύγει την προοπτική χερσαίας εισβολής στο Ιράν.
Και είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί.
Μια πραγματική χερσαία εκστρατεία εναντίον μιας χώρας με το μέγεθος, τον πληθυσμό, τη γεωγραφία και τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πόλεμο τεράστιας διάρκειας, κόστους και ανθρώπινων απωλειών.
Όμως, εάν αποκλείεται η χερσαία εισβολή και οι αεροπορικές επιδρομές δεν μπορούν από μόνες τους να εξαναγκάσουν την Τεχεράνη να αποδεχθεί τους όρους της Ουάσιγκτον, τότε εμφανίζεται το θεμελιώδες ερώτημα που κάθε σοβαρή στρατηγική οφείλει να απαντήσει: Με ποιον ακριβώς τρόπο πρόκειται να επιτευχθεί η «νίκη»;
Το CNN αναφέρει ότι ο Caine και άλλοι αξιωματούχοι αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό σχέδιο νέας, πολύ πιο επιθετικής κλιμάκωσης στα τέλη Ιουλίου.
Μία από τις βασικές ανησυχίες ήταν ότι ιρανικά αντίποινα θα μπορούσαν να πλήξουν ενεργειακές εγκαταστάσεις κρατών του Κόλπου.

Ο Trump αναγκάστηκε να κάνει πίσω 
Ο Donald Trump τελικά έκανε πίσω από τη συγκεκριμένη επιχείρηση μετά από συνομιλίες με περιφερειακούς συμμάχους που εξέφρασαν φόβους για τέτοιου είδους επιθέσεις.
Εδώ βρίσκεται και μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της αμερικανικής στρατηγικής.
Η Ουάσιγκτον μπορεί να διαθέτει πολύ μεγαλύτερη συμβατική στρατιωτική ισχύ από την Τεχεράνη.
Το Ιράν όμως δεν χρειάζεται να νικήσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ με την κλασική έννοια.
Αρκεί να αυξήσει το οικονομικό, ενεργειακό και περιφερειακό κόστος της σύγκρουσης σε επίπεδο που η συνέχισή της καθίσταται πολιτικά δυσβάστακτη.
Αυτό είναι το πραγματικό πεδίο της αναμέτρησης.

Το πρόβλημα που δεν λύνεται με περισσότερες βόμβες
Η αμερικανική υπερδύναμη βρίσκεται έτσι μπροστά σε ένα γνώριμο στρατηγικό παράδοξο.
Μπορεί να προκαλέσει τεράστιες ζημιές στο Ιράν.
Ο ίδιος ο Caine, σύμφωνα με το CNN, έχει διαβεβαιώσει τον Donald Trump ότι εάν δοθεί εντολή για νέα μεγάλη επιχείρηση, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν να προκαλέσουν εξαιρετικά βαριά πλήγματα.
Την ίδια στιγμή όμως προειδοποιεί ότι αυτά τα πλήγματα δεν συνεπάγονται κατ’ ανάγκην την επίτευξη των πολιτικών στόχων της Ουάσιγκτον.
Η διάκριση είναι θεμελιώδης.
Ένας πόλεμος δεν κρίνεται από το πόσους στόχους κατέστρεψε η ισχυρότερη πλευρά, αλλά από το εάν πέτυχε τον πολιτικό σκοπό για τον οποίο άρχισε να πολεμά.
Και σχεδόν έξι μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, σύμφωνα με το CNN, η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία εξακολουθεί να αναζητεί επιλογές οι οποίες θα μπορούσαν να μετατρέψουν τη στρατιωτική πίεση σε βιώσιμη πολιτική κατάληξη.
Το ίδιο το γεγονός ότι τέτοιες επιλογές αναζητούνται ενώ ο πόλεμος βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη αποτελεί ένδειξη ότι ο αρχικός σχεδιασμός δεν παρήγαγε την καθαρή και γρήγορη λύση που προέβλεπε η πολιτική ρητορική.

Το άλλο όριο της αμερικανικής ισχύος: Τα πυρομαχικά
Ακόμη πιο ανησυχητικό για την Ουάσιγκτον είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά πολιτικό.
Είναι και υλικό.
Το CNN καταγράφει σοβαρές ανησυχίες για τα μειούμενα αμερικανικά αποθέματα κρίσιμων πυρομαχικών, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων συστημάτων αεράμυνας και άλλων όπλων υψηλής αξίας. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι προειδοποιήσεις αυτές είχαν διατυπωθεί ακόμη και πριν από την έναρξη του πολέμου, καθώς μια παρατεταμένη σύγκρουση θα μπορούσε να επηρεάσει αποθέματα που συνδέονται και με τις αμερικανικές δεσμεύσεις προς το Ισραήλ και την Ουκρανία.
Η εικόνα είναι εξαιρετικά σημαντική.
Οι ΗΠΑ έχουν οικοδομήσει το μεγαλύτερο και τεχνολογικά ισχυρότερο στρατιωτικό σύστημα στον κόσμο.
Όμως οι σύγχρονοι πόλεμοι μεγάλης έντασης καταναλώνουν πυραύλους αναχαίτισης, κατευθυνόμενα πυρομαχικά και όπλα ακριβείας σε ρυθμούς που η βιομηχανική παραγωγή δυσκολεύεται να αναπληρώσει.
Και όταν η Ουάσιγκτον πρέπει ταυτόχρονα να διατηρεί δεσμεύσεις σε διαφορετικά στρατηγικά μέτωπα, η εικόνα της «απεριόριστης» αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος έρχεται αντιμέτωπη με έναν εξαιρετικά πεζό αλλά αποφασιστικό παράγοντα: τα όπλα κάποτε τελειώνουν.
Πολιτικό όπλο το Hormuz 
Δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ στερούνται τεράστιας στρατιωτικής ισχύος.
Σημαίνει όμως ότι κάθε μεγάλος πόλεμος έχει κόστος ευκαιρίας.
Κάθε πύραυλος που χρησιμοποιείται σε ένα μέτωπο δεν είναι διαθέσιμος σε κάποιο άλλο.
Σε αυτό το σημείο αποκτούν τεράστια σημασία τα Στενά του Hormuz.
Δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό πέρασμα.
Είναι ένας από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαύλους του πλανήτη και, στην παρούσα σύγκρουση, έχει μετατραπεί σε μηχανισμό άσκησης πίεσης πάνω στην αμερικανική στρατηγική.
Το Reuters μετέδωσε στις 7 Αυγούστου ότι, σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, σημειώνεται πρόοδος μεταξύ Ιράν και Ομάν για συμφωνία που θα επιτρέψει την αποκατάσταση της εμπορικής ναυσιπλοΐας.
Ο ίδιος αξιωματούχος ανέφερε ότι μετά την ανακοίνωση και εφαρμογή της συμφωνίας οι ΗΠΑ προτίθενται να άρουν τον αποκλεισμό ιρανικών λιμανιών, υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της.

Σχέδιο 60 ημερών 
Το ABC News κατέγραψε παράλληλα ότι το συζητούμενο προσωρινό πλαίσιο θα μπορούσε να ισχύσει για περίπου 60 ημέρες, προκειμένου να δημιουργηθεί χρόνος για μια πιο μόνιμη συμφωνία πλήρους επαναλειτουργίας των Στενών του Hormuz και για ευρύτερες διαπραγματεύσεις.
Σύμφωνα με την ίδια ενημέρωση, έχει συζητηθεί προσωρινή διάταξη με διαφορετικές θαλάσσιες διαδρομές εισόδου και εξόδου, αν και οι ΗΠΑ επιμένουν ότι δεν πρόκειται να δεχθούν διόδια, άδειες διέλευσης ή αναγνώριση μονομερούς ιρανικού ελέγχου της διεθνούς ναυσιπλοΐας.
Και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το πολιτικό πρόβλημα της Ουάσιγκτον.
Εάν μετά από μήνες πολέμου το πρώτο ουσιαστικό βήμα προς την αποκλιμάκωση περνά μέσα από διαπραγμάτευση Ιράν–Ομάν και από μια φόρμουλα για τα Στενά του Hormuz, τότε η αμερικανική στρατιωτική πίεση δεν έχει εξαφανίσει την ιρανική διαπραγματευτική ισχύ.
Αντιθέτως, η Τεχεράνη εξακολουθεί να διαθέτει έναν κρίσιμο μοχλό επιρροής.

Η Ουάσιγκτον πλέον χρειάζεται ένα αφήγημα νίκης για έξοδο από την κρίση 
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης η προσοχή στρέφεται πλέον στην εξεύρεση μιας εξόδου που θα μπορούσε να προσφέρει στον Donald Trump τουλάχιστον μια «συμβολική» νίκη, την οποία θα μπορούσε να παρουσιάσει στην αμερικανική κοινή γνώμη χωρίς να κλείσει την πόρτα σε μια διπλωματική λύση.
Ως πιθανό πρώτο βήμα αναφέρεται ακριβώς μια συμφωνία για την επαναλειτουργία των Στενών του Hormuz.
Αυτό αλλάζει πλήρως την εικόνα.
Η συζήτηση δεν αφορά πλέον αποκλειστικά το πώς θα εξαναγκαστεί το Ιράν σε παράδοση.
Αφορά το πώς μπορεί να κατασκευαστεί ένα πολιτικά αξιοποιήσιμο αποτέλεσμα που να επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να περιορίσει μια σύγκρουση χωρίς να παραδεχθεί ότι οι αρχικές στρατιωτικές υποθέσεις αποδείχθηκαν ανεπαρκείς.
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα μετακινείται από το πεδίο της στρατιωτικής «νίκης» στο πεδίο της διαχείρισης της εικόνας της νίκης.
Και για μια υπερδύναμη, η διαφορά είναι τεράστια.

Έλλειψη στρατηγικής εξόδου
Θα ήταν λάθος να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ είναι στρατιωτικά ανίσχυρες απέναντι στο Ιράν.
Το αντίθετο ισχύει.
Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν να προκαλέσουν καταστροφές τέτοιας κλίμακας που ελάχιστα κράτη στον κόσμο θα μπορούσαν να αντέξουν χωρίς βαρύτατο κόστος.
Όμως αυτό ακριβώς είναι και το κρίσιμο δίδαγμα της σημερινής κρίσης: η υπεροχή σε ισχύ πυρός δεν αποτελεί στρατηγική.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να ανακαλύπτει, για ακόμη μία φορά, ότι είναι πολύ ευκολότερο να αρχίσεις έναν πόλεμο έχοντας συντριπτική στρατιωτική υπεροχή από το να καθορίσεις τον τρόπο με τον οποίο αυτός ο πόλεμος θα τελειώσει με τους δικούς σου όρους.
Η Τεχεράνη δεν χρειάζεται να καταστρέψει τον αμερικανικό στρατό.
Χρειάζεται να επιβιώσει, να διατηρήσει δυνατότητα αντιποίνων, να απειλεί κρίσιμες ενεργειακές και θαλάσσιες υποδομές και να ανεβάζει σταθερά το κόστος της συνέχισης του πολέμου.
The post Αρχιστράτηγου των ΗΠΑ στον Trump: «Οι βόμβες δεν αρκούν, το Ιράν θα σαρώσει τον Περσικό» appeared first on iskra.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...