Στα 74 του έλαχε στον Τάσο Χαλκιά να εκπροσωπήσει αυτή τη φορά όχι κάποιον τύπο του νεοελληνικού βίου (όπως είχε κάνει μέχρι εδώ ο καλός, πρωτίστως θεατρικός παρ’ όλα αυτά, ηθοποιός για αρκετές επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές), αλλά την κατάρρευση ενός ολόκληρου μοντέλου ζωής. Του μοντέλου εκείνης της γενιάς που πίστεψε πως με σκληρή δουλειά, συνέπεια και υπομονή μπορεί να οικοδομήσει μια στέρεη και ασφαλή ζωή και να αφήσει «κάτι» στα παιδιά της.
Το σπίτι του στο Πόρτο Γερμενό δεν ήταν βέβαια το μοναδικό που κάηκε στην πρόσφατη πυρκαγιά. Ηταν ένα από τα 100, ενδεχομένως και 150 που καταστράφηκαν ολοσχερώς. Και αν η δική του θλίψη, συντριπτική και ειλικρινής μπροστά στην κάμερα του γιου του που τον βιντεοσκοπούσε, προβλήθηκε περισσότερο λόγω αναγνωρισιμότητας, ασφαλώς δεν ήταν μεγαλύτερη, ούτε και μικρότερη από αυτήν των, άγνωστων σε εμάς, φίλων του, του Γρηγόρη και του Μιχάλη όπως τους κατονόμασε, δύο ανθρώπων από την ίδια γειτονιά που έχασαν κι εκείνοι τα σπίτια τους – και μαζί για την ώρα την αίσθηση της μικρής κοινότητας που ανταλλάσσει καλημέρες, επισκέψεις και τραπέζια απολαμβάνοντας τα καλοκαίρια της.
Αλλά γνωστή η πορεία του ηθοποιού, βοηθά ίσως περισσότερο στον συμβολισμό που περιλαμβάνει και πολλούς άλλους (μας). Διότι το στιγμιότυπο στο οποίο πρωταγωνίστησε άθελά του αυτή τη φορά ο Χαλκιάς ήταν, δεδομένης της κατάληξης του εξοχικού του και της εξομολόγησης που αποστόμωσε όσους όλες αυτές τις μέρες τιτίβιζαν στους τηλεοπτικούς δέκτες πως «τα σπίτια ξαναγίνονται» («Πενήντα τέσσερα χρόνια. Ημουν παιδάκι και γέρασα. Ο γιος μου εδώ γεννήθηκε και εδώ πρωτοέπαιξε. Η κόρη μου το ίδιο. Τι να πρωτοπώ και τι να πρωτοκάνω; Και εκεί που ήμουν περήφανος “Θα αφήσω στα παιδιά μου”, ο φτωχός γιος ενός εργάτη, όχι για να με λυπηθεί κανείς, με περηφάνια το λέω, που κατάφερε στη ζωή του να κάνει αυτά και να αφήσει κάτι, αυτό το κάτι δεν μπορώ να το αφήσω», δήλωσε ο ίδιος) ήταν κι ένα κάπως δραματικό φινάλε. Και πάντως σε ό,τι τον αφορά φινάλε μιας αφήγησης που ξεκίνησε από τη μεταπολιτευτική αισιοδοξία, πέρασε από την έκρηξη της ιδιωτικής τηλεόρασης και της ευφορίας του «εκσυγχρονισμού», του «εξευρωπαϊσμού» και του «2004» και κατέληξε (ποικιλοτρόπως μάλιστα) στη διάψευση του «Θα αφήσω κάτι στα παιδιά μου».
Πιο διασταλτικά, κάπως έτσι ήταν το ελληνικό όνειρο της Μεταπολίτευσης, που δοκιμάστηκε από τη χρεοκοπία της χώρας και σήμερα απειλείται από τις ολοένα συχνότερες καταστροφές και διαψεύσεις, κάθε είδους.
Στην ευκολότερη ταύτιση και στον συμβολισμό βοηθά βέβαια και το ίδιο το προφίλ του ηθοποιού. Σε αντίθεση με τους κωμικούς ρόλους που τον ανέδειξαν τηλεοπτικά (με χαρακτηριστικότερο βέβαια τον «Σάκη, τον υδραυλικό» του «Λαβ Σόρρυ» που τον καταξίωσε στο ευρύ κοινό αλλά επισκίασε μια θεατρική πορεία δεκαετιών), ο ίδιος ο Χαλκιάς δεν υπήρξε άνθρωπος της ευκολίας, ούτε της τηλεοπτικής λάμψης. Αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, με χρόνια θητείας εκεί μετά, συνεργασίες με κορυφαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς (και όχι βέβαια μόνο με τον Γιώργο Παρτσαλάκη που αποτέλεσαν κάποιο καιρό τηλεοπτικό δίδυμο) και δεκάδες σπουδαίες ερμηνείες στο αρχαίο δράμα και το κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο, με χρόνια διδασκαλίας επίσης, προτάσσει ακόμα το θέατρο ως λειτούργημα και την υποκριτική ως κάτι άλλο εκτός από μέσο δημοσιότητας.
Ακόμα κι όταν η τηλεόραση τον καθιέρωσε, ο ίδιος δεν έγινε σταρ – δεν υπήρξε άλλωστε ούτε ζεν πρεμιέ. Αντίθετα, ταυτίστηκε με έναν πολύ οικείο τύπο νεοέλληνα: τον αυστηρό αλλά δίκαιο πατέρα, τον άνθρωπο που μιλά τσεκουράτα και χωρίς περιστροφές, που χάνει την ψυχραιμία του καμιά φορά και παραφέρεται (όπως στο περιβόητο επεισόδιο με την παρουσιάστρια Ιωάννα Μαλέσκου), τον κάπως συντηρητικό (αλλά όχι τόσο ώστε να είναι προσηλωμένος στο παρελθόν, στη θρησκεία ή σε ξεπερασμένα στερεότυπα – κάθε άλλο μάλιστα), τον οικογενειάρχη. Δεν είναι τυχαίο ότι και στην προσωπική του ζωή ακολούθησε μια διαδρομή σχεδόν τυπική για τη γενιά του. Παντρεύτηκε πολύ νέος, έζησε μακριά από κοσμικές υπερβολές και έκανε προφανώς με κόπο μια μικρή περιουσία που θέλει να αφήσει στα δυο παιδιά του.
Ισως γι’ αυτό η εικόνα του μπροστά στα αποκαΐδια του σπιτιού του να μας συγκίνησε τόσο πολύ.
Δεν είδαμε απλώς τον γνωστό ηθοποιό που έχασε το εξοχικό του. Είδαμε έναν πατέρα, συγγενή, φίλο ή και τον εαυτό μας και τέλος πάντων όποιον πίστεψε κάποτε πως ο μόχθος μιας ζωής αρκεί για να εξασφαλίσεις μια ελάχιστη «πολυτέλεια» για σένα και τους απογόνους σου. Η γνήσια συντριβή του Τάσου Χαλκιά, καταλύοντας τα στερεότυπα περί του οικονομικού πακτωλού που χαίρουν διά βίου οι διάσημοι, έφερε ωμή τη διαπίστωση της ανθρώπινης τρωτότητας και κυρίως τη διαπίστωση ότι όλες μας οι βεβαιότητες, ακόμα και οι χρόνιες, μπορούν και να γίνουν στάχτη μέσα σε λίγες ώρες.
Γιατί τον επιλέξαμε:
Η συντριβή του έξω από το καμένο σπίτι του στο Πόρτο Γερμενό ήταν δύσκολο να μας αφήσει ασυγκίνητους
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr